ΑΚΡΟΒΟΛΙΣΜΟΙ Παχυδερμία (9) Κατὰ τὴν ἐκδίκαση ποὺ ἔγινε (28/4/1986), ἐνώπιον τοῦ Μονομελοῦς Πρωτοδικείου ̓Αθηνῶν, τῆς ἀγωγῆς κ. Κων. Πλεύρη, κατὰ τῶν παραγόντων ποὺ ἔχουν σχέση μὲ τὰ σχολικὰ βιβλία, ὁ πρόεδρος τοῦ Δικαστηρίου ζήτησε νὰ ἔλθει ἐνώπιόν του ἡ συγγραφεὺς ποὺ στὸ βιβλίο τῆς Ἱστορίας τῆς 4 ̓ Γυμνασίου ἔγραψε ὅτι ὁ Ὅμηρος εἶναι πολὺ ἐπικίνδυνος, ἄν ἐκληφθεῖ ὡς ἔπος ἱστορικό. Πρόεδρος: Παρακαλῶ, δῶστε μου νὰ διαβάσω, ποῦ τὸ λέει ἡ συγγραφεὺς αὐτό. (Φιαβάζει). Ποῦ εἶναι ἡ συγγραφεύς; Καλέστε τήν, παρακαλῶ, νὰ μᾶς σεῖ ποῦ στηριζόμενη τὰ γράφει αὐτά. Θὰ σταθῶ ἐδῶ. "Αλλωστε τὸ θέμα μου δὲν εἶναι νὰ ἐπαναλάβω τὰ διαμειφθέντα, ἀλλὰ νὰ δώσω ἕνα δεύτερο δεῖγμα «παχυδερμίας» ἐπὶ τόσων σπουδαίων θεμάτων, ὅπως αὐτὰ ποὺ ἀφοροῦν τὴν ἱστορία καὶ τὴν γλώσσα τοῦ τόπου αὐτοῦ. Εἶναι φυγομαχία καὶ ἐγκληματικὴ παχυδερμία, ἐνώπιον τοῦ Δικαστηρίου Νά ΜΗΝ ΕΜΦΑΝΙΖΟΝΤΑΙ οἱ ὑπεύθυνοι, διότι μπορεῖ ἴσως τὸ Δικαστήριο νὰ εἶναι ἀναρμόδιο! Τὸ δικό μας ἐνδιαφέρον δὲν εἶναι ἡ δικαστικὴ ἀπόφαση ὅσο οἰλόγοι ποὺ ὁδηγοῦν τὸ «Παιδαγωγικὸ ̓Ινστιτοῦτο» νὰ δεχθεῖ βιβλία ποὺ διαστρέφουν τὴν ἀλήθεια! Αὐτοὺς τοὺς λόγους, ποὺ ἐμεῖς τοὺς θεωροῦμε ὄχι μόνον ἀντιεπιστήημονικοὺς ἀλλὰ καὶ ὕποπτους, τοὺς καλοῦμε νὰ μᾶς ἐκθέσουν ἔστω ἐκτὸς δικαστηρίου. Ἐμπρὸς Λοιπόν, κ.κ.γλωσσολόγοι, ἱστορικοί, τολμήσατε. Ὁ «4αυλὸς» ἀνοίγει τὶς στῆλες του σὲ διάλογο. Σᾶς ἀναμένουμε. Μὲ τὴν εὐκαιρία ὅμως ποὺ ἄλλαξε (γιατὶ ἆραγε) ὁ ὑπουργὸς τῆς ̓4-παιδείας μας, σκέφθηκα ν ̓ ᾱπευθύνω στὸ νέο ὑπουργὸ μερικὲς σκέψεις, πολὺ γενικές, ποὺ ἀφοροῦν παιδεία καὶ γλώσσα καὶ πού, ἄν τὸ θέλήσει ν ̓ ἀλλάξει «ἐδῶ καὶ τώρα» τὸν δρόμο ποὺ προετοιμάζουν μεθοδικά, χρόνια τώρα, οἱ δολιοφθορεῖς ἐξουσιαστές τῶν λαῶν, καὶ ἰδιαίτερα τῶν Ἑλληνικῶν πραγμάτων, ΙΣΩΣ ΠΡΟ 4ΒΟΥΜΕ τὴν ΟΡΙΣΤΙΚΗ ΜΑΣ ΕΞΑ4ΦΗΝΙΣΗ. Ἡ σοβαρότητα, κ. ὑπουργέ, τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας, εἶναι μεγαλύτερη κι ἀπ ̓ τὴν «ἄμυνα» καὶ τὴν «οἰκονομία». "ἅμα χαθεῖ ἡ μάχη στὰ σχολεῖα καὶ τὰ Πανεπιστήμια, ΕΔΩ (τὸ τονίζω αὐτὸ) δὲν πρόκειται νὰ σταθεῖ οὔτε σοσιαλισμὸς οὔτε δημοκρατία οὔτε ἀνεξαρτησία. Ε4Ω θὰ ἐπέλθει ἡ ὥρα τῆς ἐξόντωσης. ̓ Ἐκτὸς λοιπὸν ἀπ ̓ τὰ «παιδευτικά», ποὺ οἱ ἁρμόδιοι διατείνονται ὅτι σκοπεύουν ἀφ ̓ ἑνὸς νὰ καλύφουν κρατικὲς καὶ ἐθνικὲς ἀνάγκες καὶ ἀφ ̓ ἑτέρου νὰ ἐντάξουν τοὺς νέους στὸ κοινωνικὸ προοδευτικὸ ἤ σοσιαλιστικό, δημοκρατικὸ ὅμως σύστημα, ὅπως τουλάχιστον ἰσχυρίζονται, ΠΡΕΠΕΙ νὰ τονισθεῖ ὅτι ἡ παιδεία εἶναι τὸ μόνο «ἕρκος» (ἐμπόδιο) στὴν ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΝΤΡΟΠΙΑ... Ψιλὰ γράμματα αὐτά, κ. ὑπουργέ, γιὰ τοὺς ὑποστηρικτὲς τῶν Ἰνδοευρωπαίων (1) καὶ Φοινίκων, ποὺ μᾶς χάρισαν γλώσσα (/) καὶ γραφὴ (1). Μὲ «κοινωνικὴ ἐντροπία» θ ̓ ἀσχοληθοῦν οἱ λουφάζοντες «πνευματικοὶ ταγού»; Δὲν εἴμαστε κα-