ΑΚΡΟΒΟΛΙΣΜΟΙ Παχυδερμία (9) Κατὰ τὴν ἐκδίκαση ποὺ ἔγινε (28/4/1986), ἐνώπιον τοῦ Μονομελοῦς Πρω- τοδικείου ᾿Αθηνῶν, τῆς ἀγωγῆς κ. Κων. Πλεύρη, κατὰ τῶν παραγόντων ποὺ ἔ- χουν σχέση μὲ τὰ σχολικὰ βιβλία, ὁ πρόεδρος τοῦ Δικαστηρίου ζήτησε νὰ ἔλθει ἐνώπιόν του ἡ συγγραφεὺς ποὺ στὸ βιβλίο τῆς Ἱστορίας τῆς 4᾽ Γυμνασίου ἔγρα- ψε ὅτι ὁ Ὅμηρος εἶναι πολὺ ἐπικίνδυνος, ἄν ἐκληφθεῖ ὡς ἔπος ἱστορικό. Πρόεδρος: Παρακαλῶ, δῶστε µου νὰ διαβάσω, ποῦ τὸ λέει ἡ συγγραφεὺς αὐτό. (Φιαβάζει). Ποῦ εἶναι ἡ συγγραφεύς; Καλέστε τήν, παρακαλῶ, νὰ μᾶς σεῖ ποῦ στηριζόμενη τὰ γράφει αὐτά. Θὰ σταθῶ ἐδῶ. "Αλλωστε τὸ θέμα μου δὲν εἶναι νὰ ἐπαναλάβω τὰ διαµει- φθέντα, ἀλλὰ νὰ δώσω ἕνα δεύτερο δεῖγμα «παχυδερμίας» ἐπὶ τόσων σπου- δαίων θεμάτων, ὅπως αὐτὰ ποὺ ἀφοροῦν τὴν ἱστορία καὶ τὴν γλώσσα τοῦ τό- που αὐτοῦ. Εἶναι φυγομαχία καὶ ἐγκληματικὴ παχυδερμία, ἐνώπιον τοῦ Δικα- στηρίου Νά ΜΗΝ ΕΜΦΑΝΙΖΟΝΤΑΙ οἱ ὑπεύθυνοι, διότι μπορεῖ ἴσως τὸ Δικα- στήριο νὰ εἶναι ἀναρμόδιο! Τὸ δικό μας ἐνδιαφέρον δὲν εἶναι ἡ δικαστικὴ ἀπόφαση ὅσο οἰλόγοι ποὺ ὁδηγοῦν τὸ «Παιδαγωγικὸ ᾿Ινστιτοῦτο» νὰ δεχθεῖ βιβλία ποὺ διαστρέφουν τὴν ἀλήθεια! Αὐτοὺς τοὺς λόγους, ποὺ ἐμεῖς τοὺς θεωροῦμε ὄχι μόνον ἀντιεπιστήη- μονικοὺς ἀλλὰ καὶ ὕποπτους, τοὺς καλοῦμε νὰ μᾶς ἐκθέσουν ἔστω ἐκτὸς δι- καστηρίου. Ἐμπρὸς Λοιπόν, κ.κ.γλωσσολόγοι, ἱστορικοί, τολμήσατε. Ὁ «4αυ- λὸς» ἀνοίγει τὶς στῆλες του σὲ διάλογο. Σᾶς ἀναμένουμε. Μὲ τὴν εὐκαιρία ὅ- µως ποὺ ἄλλαξε (γιατὶ ἆραγε) ὁ ὑπουργὸς τῆς ᾿4-παιδείας µας, σκέφθηκα ν᾿ ᾱ- πευθύνω στὸ νέο ὑπουργὸ μερικὲς σκέψεις, πολὺ γενικές, ποὺ ἀφοροῦν παιδεία καὶ γλώσσα καὶ πού, ἄν τὸ θέλήσει ν᾿ ἀλλάξει «ἐδῶ καὶ τώρα» τὸν δρόµο ποὺ προετοιμάζουν μεθοδικά, χρόνια τώρα, οἱ δολιοφθορεῖς ἐξου- σιαστές τῶν λαῶν, καὶ ἰδιαίτερα τῶν Ἑλληνικῶν πραγμάτων, ΙΣΩΣ ΠΡΟ 4- ΒΟΥΜΕ τὴν ΟΡΙΣΤΙΚΗ ΜΑΣ ΕΞΑ4ΦΗΝΙΣΗ. Ἡ σοβαρότητα, κ. ὑπουργέ, τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας, εἶναι μεγαλύτερη κι ἀπ᾿ τὴν «ἄμυνα» καὶ τὴν «οἰκονομία». "ἅμα χαθεῖ ἡ μάχη στὰ σχολεῖα καὶ τὰ Πανεπιστήμια, ΕΔΩ (τὸ τονίζω αὐτὸ) δὲν πρόκειται νὰ σταθεῖ οὔτε σοσιαλισμὸς οὔτε δημοκρατία οὔτε ἀνεξαρτησία. Ε4Ω θὰ ἐπέλθει ἡ ὥρα τῆς ἐξόντωσης. ᾿ Ἐκτὸς λοιπὸν ἀπ᾽ τὰ «παιδευτικά», ποὺ οἱ ἁρμόδιοι διατείνονται ὅτι σκο- πεύουν ἀφ᾽ ἑνὸς νὰ καλύφουν κρατικὲς καὶ ἐθνικὲς ἀνάγκες καὶ ἀφ᾽ ἑτέρου νὰ ἐντάξουν τοὺς νέους στὸ κοινωνικὸ προοδευτικὸ ἤ σοσιαλιστικό, δημοκρατικὸ ὅμως σύστημα, ὅπως τουλάχιστον ἰσχυρίζονται, ΠΡΕΠΕΙ νὰ τονισθεῖ ὅτι ἡ παιδεία εἶναι τὸ µόνο «ἕρκος» (ἐμπόδιο) στὴν ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΝΤΡΟΠΙΑ... Ψι- λὰ γράμματα αὐτά, κ. ὑπουργέ, γιὰ τοὺς ὑποστηρικτὲς τῶν Ἰνδοευρωπαίων (1) καὶ Φοινίκων, ποὺ μᾶς χάρισαν γλώσσα (/) καὶ γραφὴ (1). Μὲ «κοινωνικὴ ἐντροπία» θ᾽ ἀσχοληθοῦν οἱ λουφάζοντες «πνευματικοὶ ταγού»; Δὲν εἴμαστε κα-