ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΥΠΑΡΞΙΣΜΟΣ 49) Δημοσιεύουμε στὰ πλαίσια τοῦ διαλόγου γιὰ τὴν ἑλληνικότητα, ποὺ ἄρχισε στὸ «4αυλὸ» ἀπὸ ἕνα ἄρθρο τοῦ κ. Γ ́. Δέπου, ποὺ μὲ τίτλο «Γιὰ μιὰ θεωρία τῆς ἑλληνικότητας» δημοσιεύθηκε στὸ τεῦχος 47 (Νοεμβρίου 1985) καὶ συνεχίσθηκε ἔκτοτε, μιὰ ἐπιστολὴ τοῦ κ. Αἰμίλιου Μπουρατίνου μαζὶ μὲ μιὰ ἀπάντηση τοῦ κ. Γ. Δέπου. Εξυπακούεται ὅτι οἱ ἀπόψεις ποὺ διατυπώνουν οἱ συμμετέχοντες στὸ διάλογο δὲν ταυτίζονται κατ ̓ ἀνάγκην μὲ τίς θέσεις τοῦ «4αυλοῦ». Ἢ ἐπιστολὴ τοῦ κ. Αἰμίλιου Μπουρατίνου Φίλε κ. Λάμπρου, στορικοῦ χρόνου, ὄχι προϊὸν λογικῆς ἐπεΕἶναι κρίμα ὅτι ἡ συζήτηση γιὰ τὸν ὑπαρξεργασίας μιᾶς ἰδέας γιὰ τὸ ὀρθό. Καὶ βέξισμὸ καὶ τὴν ἑλληνικότητα, ποὺ φιλοξενήβαια δὲν ὑπηρετεῖ τὴν ἑλληνικότητα ὅποιος σατε τοὺς τελευταίους μῆνες στὸν 4αυλὸ ταυτίζει τὸν λόγο, ἀκόμα καὶ ὅπως τὸν ἐνμὲ ἀφορμὴ χαρακτηρισμοὺς τῆς φιλοσοφινοεῖ ὁ ̓Αριστοτέλης, μὲ τὴν Γα!1Ο. "Αν ἡ ἐκ κῆς προσφορᾶς τοῦ Μάρτιν Χάιντεγκερ, μέρους τοῦ Χάιντεγκερ ἐπισήμανση τῆς θεδὲν διατηρεῖται σὲ ἀποκλειστικὰ φιλοσοφιμελιώδους αὐτῆς διαφορᾶς δὲν συνιστᾶ ὑκὸ ἐπίπεδο. Καὶ εἶναι κρίμα ὅτι ὑπάρχουν πηρεσία πρὸς τὴν ἑλληνικότητα, δὲν ξέρω ἀκόμα Ἕλληνες πού,χωρὶς νὰ τὸ συνειδητί θὰ συνιστοῦσε. "Ας μὴ ξεχνᾶμε ὅτι ὁ ̓Ατοποιοῦν βέβαια, ταυτίζουν τὸν ρασιοναλιριστοτέλης κατηγορεῖ τὸν Πλάτωνα ὅτι ὁσμὸ μὲ τὴν ἑλληνικότητα, ἀπορρίπτοντας περαντικειμενοποίησε τὸν Σωκράτη σὲ ὅ,τι κάθε τι μὴ ρασιοναλιστικὸ ὡς μὴ ἑλληνικό. ἀφορᾶ τὴν θεωρία τῶν ἰδεῶν... Παραχαράσσοντας τὸν Ισοκράτη θὰ ἔλεἙλληνικότητα καὶ ἄκριτη προέκταση γα, ὅτι πᾶς φιλοσοφῶν εἶναι Ἕλληνας τῶν ἀφαιρέσεων --ἔστω καὶ τῶν πιὸ -εἴτε ὑπηρετεῖ τὴν ἀριστοτελικὴ λογικὴ εἴλογικῶν-ποτὲ δὲν τὰ πῆγαν πολὺ καλά. τε τὴν παρμενίδεια εἴτε τὴν σωκρατικὴ εἴτε Οὔτε τὰ πήγαιναν ποτὲ καλὰ ἑλληνικότητα καὶ καμμία. "Αλλωστε, στὶς φιλοσοφικώκαὶ περιχαράκωση. Ὁ "Ελληνας δὲν τερες στιγμὲς των οἱ "Ελληνες χρησιμοχρειάζεται νὰ τὰ βάζη μὲ τὸν ποιοῦν τὴν λογικὴ σκέψη, γιὰ νὰ βεβαιώ̓Ανθέλληνα,γιὰ νὰ τονίζη τὴν ἑλληνικότησοὺν ὄχι τί εἶναι ὀρθό, ἀλλὰ τί δὲν εἶναι, ἀτά του. Τοῦ ἀρκεῖ ὅτι εἶναι αὐτὸ ποὺ εἶναι. κριβῶς ὅπως τὸ δαιμόνιο τοῦ Σωκράτη. Τὸ Τὸ πνεῦμα προστατεύεται μόνο μὸ τὴν ὀρθὸ (ὅπως ἐπίσης τὸ καλό, τὸ ὡραῖο, τὸ καλλιέργεια τοῦ ἑαυτοῦ του, ὄχι μὲ τὴν καδίκαιο, τὸ ἀνθρώπινο καὶ γενικώτερα ἡ καταγγελία τῆς ἀντιπνευματικότητας. τάφαση τῆς ζωῆς) εἶναι θέμα προσωπικῆς βίωσης ἑνὸς αἰσθητηρίου γιὰ τὸ ὀρθὸ καὶ Μὲ πολλὴ ἐκτίμηση ἔκφρασης τοῦ αἰσθητηρίου αὐτοῦ μέσα ἀπὸ τὶς συνειδησιακὲς παραμέτρους τοῦ συγκεΑἰμίλιος Μπουρατῖνος κριμένου ἀτόμου καὶ τοῦ συγκεκριμένου ἱἪ ἀπάντηση τοῦ κ. Γιώργου Δέπου Ὁ κ. Μπουρατῖνος ---ἂν κατάλαβα, καλὰ--- μᾶς καταλογίζει «ἄκριτες» καὶ τολμηρὲς ἀφαιρέσεις. Ὅτι ὑπήρξαμε δηλαδὴ πολὺ περιληπτικοὶ σὲ βάρος οὐσιωδῶν στοιχείων. Ὅτι δὲν κρατήσαμε τὸ «φιλοσοφικὸ» ἐπίπεδο τῆς συζήτησης, ἀλλὰ προχωρήσαμε σὲ δυσμενεῖς χαρακτηρισμοὺς σὲ βάρος τοῦ Χάιντεγκερ (ἄχ αὐτὸς ὁ Χάιντεγκερ/). Ὅτι θἄᾶπρεπε νὰ μᾶς ἀρκεῖ αὐτὸ ποὺ εἴμαστε (Ἑλληνικοὶ ---ᾱν εἴμαστε), ἀντὶ νὰ λέμε ἐκεῖνο ποὺ δὲν εἵμαστε. Ὅτι δὲν πρέπει νὰ «περιχαρακωνόμαστε», ἀλλὰ νὰ παραμένουμε ἀπροφύλαχτοι στὶς ξένες ἐπιδράσεις. Ὅτι «ταυτίζουμε» ἄτοπα τὸν Λόγο μὲ τὴ Καῑῑο. Ὅτι δὲν ἀναγνωρίσαμε τὴν «ὐπηρεσία» τοῦ πάρα πάνω φιλόσοφου πρὸς τὴν Ἑλληνιότητα κλπ. Πλήν, δὲν κάνει τὸν κό-