9. ΤῸ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΔΙΉΓΗΜΑ ἢ ΤΟΥ Ἅ. . ΦΑΙΔΟΝΑΣ ΘΕΟΦΙΛΟΥ Τὸ σπίτι ποὺ ἔμοιαζε μὲ καρέκλα θεάτρου " ́Ηθελε πέντε χρόνια νὰ πάρει σύνταξη. Δὲν περίμενε νὰ τὰ συμπληρώσει. Τὴν πῆρε μειωμένη. "Οχι πὼς βαρέθηκε’ οὔτε λόγος. Μὰ ἤθελε ν ̓ ἀποτραβηχτεῖ ἀπὸ τὰ δρώμενα. ἼἬθελε νὰ καθήσει στὸ σπίτι του, ποὺ τὸ παρομοίαζε μὲ καρέκλα θεάτρου κι ἀπὸ κεῖ νὰ παρακολουθεῖ θέλοντας καὶ μὴ τὰ δρώμενα ἐπὶ τῆς σκηνῆς. Τὸ θέατρο ποὺ παιζόταν, δὲν τοῦ ἄρεσε. "Οχι ἐπειδὴ ἦταν κομπάρσος. Μὰ γιατὶ ἡ ὑπόθεση ἦταν κακὴ καὶ πάντα ἡ ἴδια. Τώρα λοιπὸν εἶχε τὴ δυνατότητα νὰ βλέπει τὸ θέατρο νὰ παίζεται μπροστά του, πίσω του, γύρω του καί, παρ ̓ ὅλα τοῦτα, νὰ παραμένει ἔξω ἀπ ̓ αὐτό. Ζοῦσε μόνος του. Ἣ γυναίκα του τὸν εἶχε ἐγκαταλείψει μὲ συγκοπὴ καρδίας. Ὃ γυιός του ἀτομικὸς ἐπιστήμων. Τὸν εἶχαν πάρει στὴν ̓Αμερική. Διαμόρφωνε κι αὐτός, στὰ μέτρα τῶν δυνάμεών του, τὴν ὑπόθεση τοῦ ἔργου. ἽὍση καὶ νὰ ἔπαιρνε σύνταξη, τοῦ ἔφτανε. Εἶχε ἕνα ὄμορφο σπίτι διόροφο, πατρικό του, μὲ μεγάλο κῆπο. Κατὰ καιροὺς τὸν εἶχαν μανιωδῶς πιέσει νὰ τὸ δώσει ἀντιπαροχή, γιὰ νὰ χτιστεῖ πολυκατοικία. - Κι ἄν ἀκόμη δὲν τὸ εἶχα τὸ σπίτι, θὰ εὐχόμουν νὰ τὸ ἀποκτήσω, μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ ἔχω τὴ χαρὰ νὰ σᾶς ἀρνηθῶ τὴν ἀντιπαροχή, ὥστε νὰ ἐμποδίσω, στὰ μέτρα τῶν δυνάμεών μου, τὴ ροὴ τῆς ὑπόθεσης τοῦ ἔργου. Ἔτσι τοὺς ἀπαντοῦσε. Καὶ οἱ ἐργολάβοι ὅλο καὶ πλειοδοτοῦσαν, νὰ τοῦ πάρουν τὸ σπίτι. Κι ἐκεῖνος ὅλο καὶ τοὺς ἔδιωχνε, πασίχαρος γιὰ τὴν κάθε του ἄρνηση. Ὃ κῆπος του δὲν ἦταν ἀπὸ τοὺς συνηθισμένους. ̓Ανθοβολώ- νας, ποὺ τὸν συντηροῦσε μὲ μόχθο εὖτυχισμένο. Γι αὐτὸ κι οἱ εὐωδιὲς τὸν παραφύλαγαν στὰ παράθυρα, ποὺ μόλις ἄνοιγαν, ὁρμοῦσαν ἄτακτα μέσα καὶ τὸν ἔζωναν, γιὰ νὰ τοῦ ἀνταποδώσουν τὴν ἀγάπη του. Στὸν πρῶτον ὄροφο εἶχε μιὰ ζεστὴ γωνιὰ μὲ τὶς βιβλιοθῆκες του γεμᾶτες μικρὰ καὶ μεγάλα βιβλία, τοὺς δίσκους του τῆς μουσικῆς, τὸ γραφεῖο του, δυὸ τριθέσιους καναπέδες, ὅλα ἆπλὲς ξύλινες κατασκευές. Στὸ πάτωμα καρπέτες καὶ στοὺς τοίχους ἕνα φωτογραφικὸ πορτραϊῖτο τῆς γυναίκας του καὶ 4 λαϊκὲς ζωγραφιές. ̓Ακόμα μερικὰ θαυμάσια πήλινα κομμάτια τόνιζαν τὴν ἀρχοντιὰ τῆς λιτότητας. Ἕνα καθιστικὸ ποὺ δὲν τὸ χρησιμοποιοῦσε, ἀφοῦ εἶχε τὸ μικρὸ ζεστὸ δωμάτιο, ἡ κουζίνα καὶ ἡ τουαλέττα. Στὸ δεύτερο ὄροφο ἦταν τὸ ὑπνοδῶμάτιό του, ποὺ ἔφτανες ἀπὸ μιὰ ἔσωτερικὴ ξύλινη σκάλα. "Ανετο καὶ φωτεινὀ. Κάθε πρωινό, στὶς ἑπτά, ὁ ἥλιος πέρναγε βιαστικὰ ἀπ ̓ τὸ παράθυρο καὶ ἀπόθετε ἁπαλὰ μιὰ καλημέρα στὸ στῆθος του. Στὸν ἴδιον ὄροφο ἦταν καὶ τὸ συζυγικὸ ὑπνοδωμάτιο, ποὺ τὸ εἶχε μόνιμα κλειδωμένο. Τὸ ἄνοιγε μόνο κάθε χρόνο, τὴν ἡμέρα ποὺ ἡ γυναίκα του τὸν εἶχε ἀφήσει. Ἔβαζε μέσα μιὰ ἀγκαλιὰ λουλούδια κι ἔβγαζε τὰ μαραμένα, ποὺ εἶχε τον προηγούμενο χρόνο ἀποθέσει. "Ἔτσι λοιπὸν τὸ σπίτι του, ποὺ τὸ παρομοίαζε μὲ καρέκλα θεάτρου, ἡταν μὲ τὴν αὐτόνομη ὀμορφιά του μιὰ ἀντίθεση μέσα στὴ μαζικὴ ἀσχήμια τοῦ θεατρικοῦ ἔργου ποὺ παιζόταν, ὦστε ἡ ἀσχήμια τονιζόταν πιότερο καὶ