9. ΤῸ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΔΙΉΓΗΜΑ ἢ ΤΟΥ Ἅ. . ΦΑΙΔΟΝΑΣ ΘΕΟΦΙΛΟΥ Τὸ σπίτι ποὺ ἔμοιαζε μὲ καρέκλα θεάτρου "΄Ηθελε πέντε χρόνια νὰ πάρει σύν- ταξη. Δὲν περίμενε νὰ τὰ συμπληρώ- σει. Τὴν πῆρε μειωμένη. "Οχι πὼς βαρέθηκε’ οὔτε λόγος. Μὰ ἤθελε ν᾿ ἀ- ποτραβηχτεῖ ἀπὸ τὰ δρώμενα. ἼἬθελε νὰ καθήσει στὸ σπίτι του, ποὺ τὸ πα- ρομοίαζε μὲ καρέκλα θεάτρου κι ἀπὸ κεῖ νὰ παρακολουθεῖ θέλοντας καὶ μὴ τὰ δρώμενα ἐπὶ τῆς σκηνῆς. Τὸ θέα- τρο ποὺ παιζόταν, δὲν τοῦ ἄρεσε. "Οχι ἐπειδὴ ἦταν κομπάρσος. Μὰ γιατὶ ἡ ὑ- πόθεση ἦταν κακὴ καὶ πάντα ἡ ἴδια. Τώρα λοιπὸν εἶχε τὴ δυνατότητα νὰ βλέπει τὸ θέατρο νὰ παίζεται μπροστά του, πίσω του, γύρω του καί, παρ᾽ ὅλα τοῦτα, νὰ παραμένει ἔξω ἀπ᾽ αὐτό. Ζοῦσε μόνος του. Ἣ γυναίκα του τὸν εἶχε ἐγκαταλείψει μὲ συγκοπὴ καρδίας. Ὃ γυιός του ἀτομικὸς ἐπι- στήμων. Τὸν εἶχαν πάρει στὴν ᾽Αμερι- κή. Διαμόρφωνε κι αὐτός, στὰ μέτρα τῶν δυνάμεών του, τὴν ὑπόθεση τοῦ ἔργου. ἽὍση καὶ νὰ ἔπαιρνε σύνταξη, τοῦ ἔφτανε. Εἶχε ἕνα ὄμορφο σπίτι διό- ροφο, πατρικό του, μὲ μεγάλο κῆπο. Κατὰ καιροὺς τὸν εἶχαν μανιωδῶς πιέ- σει νὰ τὸ δώσει ἀντιπαροχή, γιὰ νὰ χτιστεῖ πολυκατοικία. - Κι ἄν ἀκόμη δὲν τὸ εἶχα τὸ σπίτι, θὰ εὐχόμουν νὰ τὸ ἀποκτήσω, μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ ἔχω τὴ χαρὰ νὰ σᾶς ἀρνηθῶ τὴν ἀντιπαροχή, ὥστε νὰ ἐμ- ποδίσω, στὰ μέτρα τῶν δυνάμεών μου, τὴ ροὴ τῆς ὑπόθεσης τοῦ ἔργου. Ἔτσι τοὺς ἀπαντοῦσε. Καὶ οἱ ἐργο- λάβοι ὅλο καὶ πλειοδοτοῦσαν, νὰ τοῦ πάρουν τὸ σπίτι. Κι ἐκεῖνος ὅλο καὶ τοὺς ἔδιωχνε, πασίχαρος γιὰ τὴν κάθε του ἄρνηση. Ὃ κῆπος του δὲν ἦταν ἀ- πὸ τοὺς συνηθισµένους. ᾿Ανθοβολώ- νας, ποὺ τὸν συντηροῦσε μὲ µόχθο εὖ- τυχισµένο. Γι αὐτὸ κι οἱ εὐωδιὲς τὸν παραφύλαγαν στὰ παράθυρα, ποὺ µό- λις ἄνοιγαν, ὁρμοῦσαν ἄτακτα µέσα καὶ τὸν ἔζωναν, γιὰ νὰ τοῦ ἀνταποδώ- σουν τὴν ἀγάπη του. Στὸν πρῶτον ὄροφο εἶχε μιὰ ζεστὴ γωνιὰ μὲ τὶς βιβλιοθῆκες του γεμᾶτες μικρὰ καὶ μεγάλα βιβλία, τοὺς δί- σκους του τῆς μουσικῆς, τὸ γραφεῖο του, δυὸ τριθέσιους καναπέδες, ὅλα ἆ- πλὲς ξύλινες κατασκευές. Στὸ πάτω- μα καρπέτες καὶ στοὺς τοίχους ἕνα φωτογραφικὸ πορτραϊῖτο τῆς γυναίκας του καὶ 4 λαϊκὲς ζωγραφιές. ᾽Ακόμα μερικὰ θαυμάσια πήλινα κομμάτια τό- νιζαν τὴν ἀρχοντιὰ τῆς λιτότητας. Ἕ- να καθιστικὸ ποὺ δὲν τὸ χρησιμο- ποιοῦσε, ἀφοῦ εἶχε τὸ μικρὸ ζεστὸ δω- μάτιο, ἡ κουζίνα καὶ ἡ τουαλέττα. Στὸ δεύτερο ὄροφο ἦταν τὸ ὑπνοδῶ- µάτιό του, ποὺ ἔφτανες ἀπὸ μιὰ ἔσωτε- ρικὴ ξύλινη σκάλα. "Ανετο καὶ φωτει- νὀ. Κάθε πρωινό, στὶς ἑπτά, ὁ ἥλιος πέρναγε βιαστικὰ ἀπ᾿ τὸ παράθυρο καὶ ἀπόθετε ἁπαλὰ μιὰ καλημέρα στὸ στῆθος του. Στὸν ἴδιον ὄροφο ἦταν καὶ τὸ συζυγικὸ ὑπνοδωμάτιο, ποὺ τὸ εἶχε μόνιμα κλειδωμένο. Τὸ ἄνοιγε µόνο κάθε χρόνο, τὴν ἡμέρα ποὺ ἡ γυναίκα του τὸν εἶχε ἀφήσει. Ἔβαζε µέσα μιὰ ἀγκαλιὰ λουλούδια κι ἔβγαζε τὰ µαρα- μένα, ποὺ εἶχε τον προηγούμενο χρόνο ἀποθέσει. "Ἔτσι λοιπὸν τὸ σπίτι του, ποὺ τὸ παρομοίαζε μὲ καρέκλα θεάτρου, ἡ- ταν μὲ τὴν αὐτόνομη ὀμορφιά του μιὰ ἀντίθεση µέσα στὴ μαζικὴ ἀσχήμια τοῦ θεατρικοῦ ἔργου ποὺ παιζόταν, ὦ- στε ἡ ἀσχήμια τονιζόταν πιότερο καὶ