Ἱη ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΚΥΠΡΟΣ ΧΡΥΣΑΝΘΗΣ, Ὁ περιπαθὴς προσκυνητής Πόσο διαφορετικὴ μοῖρα θὰ εἶχε ὁ τόπος μας, ὁ Ἑλληνικὸς πανάρχαιος χῶρος, ἄν οἱ ταγοί του ταυτίζονταν μὲ τοὺς φιλοσόφους («εἰς ταὐτὸν ἔυμπέσῃ δύναμίς τε πολιτικὴ καὶ φιλοσοφία, τῶν δὲ νῦν πορευομένων χωρὶς ἐφ ̓ ἑκάτερον αἱ πολλαὶ φύσεις ἐξ ἀνάγκης ἀποκλεισθῶσιν, οὐκ ἔστιν κακῶν παῦλα, ὦ φίλε Χρυσάνθη, ταῖς πόλεσι, δοκῶ δ ̓ οὐδὲ τῷ ἀνθρωπίνῳ γένει»). Αἰσθάνομαι τὴν ἀνάγκη σ ̓ αὑτὸ τὸ τῆς «Κύπρου τέκνον» πού: «Τὸ πάθος τῶν πεζῶν ρυθμῶν 7 ἐγκατέλειπε στὴν Κασταλία 7 (καὶ) τὴν δόνηση πῆρε τοῦ (πανάρχαιου) πνεύματος (λόγου), νὰ μιλήσω μὲ τὰ λόγια τοῦ Πλάτωνος καὶ νὰ τονίσω ὅτι ἄθλιοι, δειλοὶ καὶ ἄσοφοι ξαναοδηγοῦν τὴν Κύπρον στὴν συμφορά. Δὲν εἶναι ἐπιτρεπτό, καὶ μάλιστα, ὅταν τὸ δηλούμενο ἔρχεται σὲ ἄκρα ἀντίθεση μὲ τὸ «ἀληθές» ὅτι: οἱ θυσιάσαντες τὴν ζωή τους γιὰ τὴν «ἕνωση» μὲ τὴν μητέρα Ἑλλάδα, συνθηματολογοῦσαν τὴν ἕνωση, « ̓αλλὰ ἐσκέπτοντο τὴν ἀνεξαρτοποίηση!». Γνωρίζω πολὺ καλὰ γιὰ ποίους σκοποὺς συνεστήθη ἡ ΕΟΚΑ καὶ ἀποκαλῶ ὑβριστὲς ἐκείνους ποὺ ἀντιστρέφουν τὸ περιεχόμενο μήνυμα ἐκείνου τοῦ ἀγῶνος. Ὃ περιπαθὴς προσκυνητής, ὦ φίλε, ποὺ καρτερεῖ τὴ βούληση τοῦ ̓Απόλλωνα ἀπ ̓ τὸν μαντικὸ τρίποδα, ἀκούει ἀσφαλῶς τὴ «Σίβυλλα μαινομένῳ στόματι ἀγέλαστα καὶ ἀκαλλώπιστα καὶ ἀμύριστα φθεγγομένη χιλίων ἐτῶν ἐξικνεῖται τῇ φωνῇ διὰ τὸν θεὸν (τὸν Δία), οὗ τὸ μαντεῖόν ἐστι τὸ ἐν Δελφοῖς (ὅστις) οὔτε λέγει οὔτε κρύπτει ἀλλὰ σημαίνει». Καὶ σύ, ὦ φίλε Κύπρε Χρυσάνθη, γνήσιος στοχαστὴς καὶ ὁδοιπόρος τῆς ὁδοῦ τοῦ Ἑλληνικοῦ λόγου, πασχίζεις κρατῶντας τὴν ̓Απολλώνεια λύρα νὰ ξυπνήσης ἀπ ̓ τὸ θανάσιμο λήθαργο τὶς ψυχὲς τῶν Ἑλλήνων ποὺ θεωροῦν «μηκέτι τοῦ γένους ἀλλὰ τῆς διανοίας δοκεῖν εἶναι καὶ μᾶλλον Ἕλληνας καλεῖσθαι τοὺς τῆς παιδεύσεως τῆς ἡμετέρας ἤ τοὺς τῆς κοινῆς φύσεως μετέχοντας». ̓Αφορμὴ πράγματι σὲ δονήσεις ἀφυπνιστικὲς τοῦ σωματο - ψυχο - νοητικοῦ ἀνθρώπινου δέκτη ἀποτελεῖ ὁ «περιπαθὴς προσκυνητής». Οἱ Δελφοί, ὦ φίλε, δὲν προσδιορίζουν, ποιητικῇ ἀδείᾳ, τὸν ὀμφαλὸ τῆς γῆς, κάτι δηλαδὴ ποὺ αὐθαιρέτως οἱ πανάρχαιοι κάτοικοι τοῦ Ἑλληνικοῦ χώρου ἐν τῇ φαντασία των τοποθέτησαν τοὺς Δελφούς. Οἱ Δελφοὶ ἀπέχουν πράγματι ἐκ τῆς κεφαλῆς τῆς γῆς [κεφαλὴ δέ, εἶναι ὁ Βόρειος Πόλος, διότι ἡ γῆ ἵσταται, ἐν σχέσει πρὸς τὸν Ἤλιο, μὲ πλησιέστερο σημεῖο τοῦ ἄξονος τὸν Βορρᾶ] σὲ ἴση (ἀναλογικῶς) ἀπόσταση, ποὺ ἀπέχει καὶ ὁ ὀμφαλὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐκ τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ. ̓Αλλὰ καὶ ἡ συρρίκνωση τοῦ ἐδάφους, δηλαδὴ ἡ μορφολογία τοῦ Ἑλληνικοῦ, ἐν γένει, χώρου, δικαιολογεῖ ἀπόλυτα νὰ εἶναι ὀμφαλὸς τὸ πλέον συρρικνωμένο τμῆμα τῆς Ζώνης ποὺ περιβάλλει καθ ̓ ὅλην αὐτῆς τὴν ἔκτασιν τὴν γῆ. ̓Επειδὴ δὲ ἐκ τοῦ ὀμφαλοῦ διατρέφεται καὶ κληρονομεῖ τὶς ἰδιότητες τὸ ὄν ἄνθρωπος, ἴσως θὰ πρέπει νὰ δεχθοῦμε ὅτι καὶ τὸν ὄν γῆ ἀναλόγως δέχεται τὴν εἴσοδο τῶν Παγκόσμιων συμπαντικῶν ἐπιδράσεων, ποὺ πρέπει νὰ τὶς ἐννοοῦμε ὡς ἝΝ ἀδιαίρετον, ἀπὸ ἐδῶ, ἐκ τῶν Δελφῶν. Νὰ γιατί, ἴσως, ὁ λόγος ὁ ἀναπτυχθεὶς στοὺς Δελφούς, καὶ στὸν ἐν γένει Ελληνικὸ χῶρο ἐκφράζει καὶ τὸν Συμπαντικὸ λόγο καλύτερα ἀπὸ κάθε ἄλλον. Παρασύρθηκα ἀπὸ τὸν προσκυνητὴ καὶ διατύπωσα μερικὲς σκέψεις μου. Ἴσως ὁ προσκυνητὴς καταλάβει τοὺς βαθύτερους λόγους, ποὺ οἱ κίνδυνοι, ἐκ τῶν ὑβριστῶν, συνεχῶς στρέφονται κατ ̓ αὐτοῦ τοῦ λόγου. Γιατὶ Ἑλληνικὸς λόγος Ξ- Ἑλληνικὴ γλώσσα