Ἱη ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΚΥΠΡΟΣ ΧΡΥΣΑΝΘΗΣ, Ὁ περιπαθὴς προσκυνητής Πόσο διαφορετικὴ μοῖρα θὰ εἶχε ὁ τόπος µας, ὁ Ἑλληνικὸς πανάρχαιος χῶρος, ἄν οἱ ταγοί του ταυτίζονταν μὲ τοὺς φιλοσόφους («εἰς ταὐτὸν ἔυμπέσῃ δύναμίς τε πολιτικὴ καὶ φιλοσοφία, τῶν δὲ νῦν πορευομένων χωρὶς ἐφ᾽ ἑκάτερον αἱ πολλαὶ φύσεις ἐξ ἀνάγκης ἀπο- κλεισθῶσιν, οὐκ ἔστιν κακῶν παῦλα, ὦ φίλε Χρυσάνθη, ταῖς πόλεσι, δοκῶ δ᾽ οὐδὲ τῷ ἀν- θρωπίνῳ γένει»). Αἰσθάνομαι τὴν ἀνάγκη σ᾽ αὑτὸ τὸ τῆς «Κύπρου τέκνον» πού: «Τὸ πάθος τῶν πεζῶν ρυθμῶν 7 ἐγκατέλειπε στὴν Κασταλία 7 (καὶ) τὴν δόνηση πῆρε τοῦ (πανάρχαιου) πνεύματος (λόγου), νὰ μιλήσω μὲ τὰ λόγια τοῦ Πλάτωνος καὶ νὰ τονίσω ὅτι ἄθλιοι, δειλοὶ καὶ ἄσοφοι ξαναο- δηγοῦν τὴν Κύπρον στὴν συμφορά. Δὲν εἶναι ἐπιτρεπτό, καὶ μάλιστα, ὅταν τὸ δηλούμενο ἔρχεται σὲ ἄκρα ἀντίθεση μὲ τὸ «ἀληθές» ὅτι: οἱ θυσιάσαντες τὴν ζωή τους γιὰ τὴν «ἕνω- ση» μὲ τὴν μητέρα Ἑλλάδα, συνθηματολογοῦσαν τὴν ἕνωση, «᾽αλλὰ ἐσκέπτοντο τὴν ἀ- νεξαρτοποίηση!». Γνωρίζω πολὺ καλὰ γιὰ ποίους σκοποὺς συνεστήθη ἡ ΕΟΚΑ καὶ ἀπο- καλῶ ὑβριστὲς ἐκείνους ποὺ ἀντιστρέφουν τὸ περιεχόμενο μήνυμα ἐκείνου τοῦ ἀγῶνος. Ὃ περιπαθὴς προσκυνητής, ὦ φίλε, ποὺ καρτερεῖ τὴ βούληση τοῦ ᾿Απόλλωνα ἀπ᾽ τὸν μαντικὸ τρίποδα, ἀκούει ἀσφαλῶς τὴ «Σίβυλλα μαινομένῳ στόματι ἀγέλαστα καὶ ἀ- καλλώπιστα καὶ ἀμύριστα φθεγγομένη χιλίων ἐτῶν ἐξικνεῖται τῇ φωνῇ διὰ τὸν θεὸν (τὸν Δία), οὗ τὸ μαντεῖόν ἐστι τὸ ἐν Δελφοῖς (ὅστις) οὔτε λέγει οὔτε κρύπτει ἀλλὰ σηµαίνει». Καὶ σύ, ὦ φίλε Κύπρε Χρυσάνθη, γνήσιος στοχαστὴς καὶ ὁδοιπόρος τῆς ὁδοῦ τοῦ Ἑλληνικοῦ λόγου, πασχίζεις κρατῶντας τὴν ᾿Απολλώνεια λύρα νὰ ξυπνήσης ἀπ᾽ τὸ θανάσιμο λήθαρ- γο τὶς ψυχὲς τῶν Ἑλλήνων ποὺ θεωροῦν «μηκέτι τοῦ γένους ἀλλὰ τῆς διανοίας δοκεῖν εἶναι καὶ μᾶλλον Ἕλληνας καλεῖσθαι τοὺς τῆς παιδεύσεως τῆς ἡμετέρας ἤ τοὺς τῆς κοινῆς φύσε- ως μετέχοντας». ᾿Αφορμὴ πράγματι σὲ δονήσεις ἀφυπνιστικὲς τοῦ σωματο - ψυχο - νοητικοῦ ἀνθρώπι- νου δέκτη ἀποτελεῖ ὁ «περιπαθὴς προσκυνητής». Οἱ Δελφοί, ὦ φίλε, δὲν προσδιορίζουν, ποιητικῇ ἀδείᾳ, τὸν ὀμφαλὸ τῆς γῆς, κάτι δηλαδὴ ποὺ αὐθαιρέτως οἱ πανάρχαιοι κάτοι- κοι τοῦ Ἑλληνικοῦ χώρου ἐν τῇ φαντασία των τοποθέτησαν τοὺς Δελφούς. Οἱ Δελφοὶ ἀ- πέχουν πράγματι ἐκ τῆς κεφαλῆς τῆς γῆς [κεφαλὴ δέ, εἶναι ὁ Βόρειος Πόλος, διότι ἡ γῆ ἵ- σταται, ἐν σχέσει πρὸς τὸν Ἤλιο, μὲ πλησιέστερο σημεῖο τοῦ ἄξονος τὸν Βορρᾶ] σὲ ἴση (ἀναλογικῶς) ἀπόσταση, ποὺ ἀπέχει καὶ ὁ ὀμφαλὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐκ τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ. ᾿Αλλὰ καὶ ἡ συρρίκνωση τοῦ ἐδάφους, δηλαδὴ ἡ μορφολογία τοῦ Ἑλληνικοῦ, ἐν γένει, χώρου, δικαιολογεῖ ἀπόλυτα νὰ εἶναι ὀμφαλὸς τὸ πλέον συρρικνωμένο τμῆμα τῆς Ζώνης ποὺ περιβάλλει καθ᾽ ὅλην αὐτῆς τὴν ἔκτασιν τὴν γῆ. ᾿Επειδὴ δὲ ἐκ τοῦ ὀμφαλοῦ διατρέφε- ται καὶ κληρονομεῖ τὶς ἰδιότητες τὸ ὄν ἄνθρωπος, ἴσως θὰ πρέπει νὰ δεχθοῦμε ὅτι καὶ τὸν ὄν γῆ ἀναλόγως δέχεται τὴν εἴσοδο τῶν Παγκόσμιων συμπαντικῶν ἐπιδράσεων, ποὺ πρέ- πει νὰ τὶς ἐννοοῦμε ὡς ἝΝ ἀδιαίρετον, ἀπὸ ἐδῶ, ἐκ τῶν Δελφῶν. Νὰ γιατί, ἴσως, ὁ λόγος ὁ ἀναπτυχθεὶς στοὺς Δελφούς, καὶ στὸν ἐν γένει Ελληνικὸ χῶρο ἐκφράζει καὶ τὸν Συμ- παντικὸ λόγο καλύτερα ἀπὸ κάθε ἄλλον. Παρασύρθηκα ἀπὸ τὸν προσκυνητὴ καὶ διατύπωσα μερικὲς σκέψεις μου. Ἴσως ὁ προσκυνητὴς καταλάβει τοὺς βαθύτερους λόγους, ποὺ οἱ κίνδυνοι, ἐκ τῶν ὑβριστῶν, συ- νεχῶς στρέφονται κατ᾽ αὐτοῦ τοῦ λόγου. Γιατὶ Ἑλληνικὸς λόγος Ξ- Ἑλληνικὴ γλώσσα