ο ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ ἢ “όγος βαρβαρικὸς καὶ ἀνθρώπινος Μιλῶ μόνο στὶς μονάδες. στὰ ὅλο καὶ πιὸ σπάνια αὖτὰ κύτταρα ὑγείας, ποὺ συγκεντρώνουν μέσα τους σὲ τέλεια συμπύκνωση ἀπεθιόριστες ποσότητες ζωῆς -- καὶ ζητὠ ἀπὸ τοὺς χουρασμένους καὶ ἄρρωστους νὰ μὴ συνεχίσουν τὴν ἀνάγνωση τοῦ μικροῦ αὐτοῦ σημειώματος. 4ὲν ὑπάρχει πιὸ μεγαλεπήβολος ἀγώνας ἀπὸ τὸ νὰ θέλης νὰ νικήσης τὸν αἰῶνα σου. ὅπως δεὺ ὑπάρχει χειοότερη ἀχρειότητα ἀπὸ τὸ νὰ νικηθῆς ἀπ ̓ αὐτόν, νὰ ἐνταχθῆς σ ̓ αὐτόν. Αὐτὸς ποὺ ἀπορρίπτει καὶ πολεμᾶ τὸ σήμερα, ἕεπετάγεται ἀπὸ τὴ φάλαγγα. αὐτὸς ποὺ τὸ ἀποδέχεται καὶ τὸ συντηρεῖ μὲ τὴν συμμετοχή του, χάνεται καὶ πνίγεται μέσα τῆς. “Ὅλα τὰ τεράστια ἀποθέματα τῆς ζωτικότητας τοῦ νικητή τῆς ἐποχῆς του ἐνεργοῦν σὰν ἐλατήρια, γιὰ νὰ τὸν βγάλουν ἀπὸ ἕνα «κοινὸ πνεῦμα», ποὺ σὰν «κοινὸ» δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ εἶναι ἡ μέση στάθμη, νὰ βρίσκεται κάτω ἀπὸ τὴν κορυφή. Καὶ ὅλες οἱ ἐπιβαρύνσεις τῆς κοπώσεως καὶ τῆς ἀχρειότητας τοῦ συντηρητῆ τοῦ αἰῶ- νος του τὸν πιέζουν νὰ βουλιάξη μέσα σ ̓ αὐτόν, νὰ μὴν ἐπικάθηται ἐπ ̓ αὐτοῦ. 4ὲν ὑπάρχουν πιὸ ἰσχυρὰ ἄτομα ἀπὸ τοὺς «περιθωθιακοὺς» κάθε ἐποχῆς καὶ δὲν ὑπάρχουν πιὸ ἐξασθενημένα πλάσματα ἀπὸ τοὺς ἐκφραστὲς τῆς «κοινῆς λογικῆς», τῆς ρΟΠΙΠΙΟΗ δ6η56 κάθε ἐποχῆς. Μέσα στὴν πρώτη κατηγορία τοποθετῶ τοὺς «βλάσφημους», «ἀντικοινωνικοὺς» καὶ «ἐγκληματίες» καὶ μέσα στὴ δεύτεθη τοὺς «ἡγέτες». Δὲν ὑπάρχει πιὸ ἀντιηγετικὴ φύση ᾱπὸ τὸν «ἡγέτη» τῆς δεδομένης στιγμῆς, ὅπως δὲν ὑπάρχει πιὸ ἡγετικὴ φυχὴ ᾱπὸ τὴ ψυχὴ τοῦ «ἀπόβλητου» τῆς δεδομένης κοινωνικῆς φάσεως. Δὲν μιλῶ ἐδῶ μὲ τὰ χατηγορήματα τῆς ἐἑστορίας, δὲν μ ̓ ἀπασχολεῖ ἄν οἱ «ἀπόβλητοι» δικαιώνωνται κάποτε ἱστορικὰ ἤ δὲν δικαιώνωνται ποτὲ (ἢ καταδικάζωνται ὁριστικὰ ἀπὸ τὴν ἱστορία). Μιλῶ μὲ βάση ἄχρονα ψυχολογικὰ καὶ βιολογικὰ μέτρα καὶ κριτήρια. Αὐτὰ τὰ πρωτογενὴ δυναμάρια δὲν χωροῦν σὲ καμμιὰ «ἠθική». «ἱστορικὴ» καὶ «κοινωνικὴ» κατασκευὴ ὁποιασδήποτε ἐ-