ο ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ ἢ “όγος βαρβαρικὸς καὶ ἀνθρώπινος Μιλῶ μόνο στὶς μονάδες. στὰ ὅλο καὶ πιὸ σπάνια αὖ- τὰ κύτταρα ὑγείας, ποὺ συγκεντρώνουν μέσα τους σὲ τέλεια συμπύκνωση ἀπε- θιόριστες ποσότητες ζωῆς -- καὶ ζητὠ ἀπὸ τοὺς χου- ρασμένους καὶ ἄρρωστους νὰ μὴ συνεχίσουν τὴν ἀνά- γνωση τοῦ μικροῦ αὐτοῦ ση- μειώματος. 4ὲν ὑπάρχει πιὸ μεγαλε- πήβολος ἀγώνας ἀπὸ τὸ νὰ θέλης νὰ νικήσης τὸν αἰῶνα σου. ὅπως δεὺ ὑπάρχει χει- οότερη ἀχρειότητα ἀπὸ τὸ νὰ νικηθῆς ἀπ᾿ αὐτόν, νὰ ἐνταχθῆς σ᾽ αὐτόν. Αὐτὸς ποὺ ἀπορρίπτει καὶ πολεμᾶ τὸ σήμερα, ἕε- πετάγεται ἀπὸ τὴ φάλαγγα. αὐτὸς ποὺ τὸ ἀποδέχεται καὶ τὸ συντηρεῖ μὲ τὴν συμ- μετοχή του, χάνεται καὶ πνίγεται μέσα τῆς. “Ὅλα τὰ τεράστια ἀποθέ- ματα τῆς ζωτικότητας τοῦ νικητή τῆς ἐποχῆς του ἐνερ- γοῦν σὰν ἐλατήρια, γιὰ νὰ τὸν βγάλουν ἀπὸ ἕνα «κοινὸ πνεῦμα», ποὺ σὰν «κοινὸ» δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ εἶναι ἡ μέση στάθµη, νὰ βρίσκεται κάτω ἀπὸ τὴν κορυφή. Καὶ ὅλες οἱ ἐπιβαρύνσεις τῆς κο- πώσεως καὶ τῆς ἀχρειότη- τας τοῦ συντηρητῆ τοῦ αἰῶ- νος του τὸν πιέζουν νὰ βου- λιάξη µέσα σ᾽ αὐτόν, νὰ μὴν ἐπικάθηται ἐπ᾽ αὐτοῦ. 4ὲν ὑπάρχουν πιὸ ἰσχυρὰ ἄτομα ἀπὸ τοὺς «περιθω- θιακοὺς» κάθε ἐποχῆς καὶ δὲν ὑπάρχουν πιὸ ἐξασθενη- μένα πλάσματα ἀπὸ τοὺς ἐκφραστὲς τῆς «κοινῆς λογι- κῆς», τῆς ϱΟΠΙΠΙΟΗ δ6η56 κά- θε ἐποχῆς. Μέσα στὴν πρώ- τη κατηγορία τοποθετῶ τοὺς «βλάσφηµους», «ἀντι- κοινωνικοὺς» καὶ «ἐγκλη- µατίες» καὶ µέσα στὴ δεύτε- θη τοὺς «ἡγέτες». Δὲν ὑπάρ- χει πιὸ ἀντιηγετικὴ φύση ᾱ- πὸ τὸν «ἡγέτη» τῆς δεδοµέ- νης στιγμῆς, ὅπως δὲν ὑ- πάρχει πιὸ ἡγετικὴ φυχὴ ᾱ- πὸ τὴ ψυχὴ τοῦ «ἀπόβλητου- » τῆς δεδομένης κοινωνικῆς φάσεως. Δὲν μιλῶ ἐδῶ μὲ τὰ χατηγορήµατα τῆς ἐἑστο- ρίας, δὲν μ᾽ ἀπασχολεῖ ἄν οἱ «ἀπόβλητοι» δικαιώνωνται κάποτε ἱστορικὰ ἤ δὲν δι- καιώνωνται ποτὲ (ἢ καταδι- κάζωνται ὁριστικὰ ἀπὸ τὴν ἱστορία). Μιλῶ μὲ βάση ἄχρονα ψυ- χολογικὰ καὶ βιολογικὰ μέ- τρα καὶ κριτήρια. Αὐτὰ τὰ πρωτογενὴ δυναμάρια δὲν χωροῦν σὲ καμμιὰ «ἠθική». «ἱστορικὴ» καὶ «κοινωνικὴ» κατασκευὴ ὁποιασδήποτε ἐ-