Τὸ ἁδιέξοδο ἑνὸς κοινοῦ λογοκράτη νων πνευμάτων καὶ πέφτουν μέχρι τὴν ἀσαφῆ, τὴν ἀσυναίσθητη, σχεδόν, ἀπογοήτευση, τὴν ἀνεπίγνωστη νεύρώση καὶ τὸ ἄπραγο ἄγχος ποὺ γεννᾶ ἡ πνευματικὴ καὶ ὑλικὴ ἀνημπόρια στὶς μᾶζες, ὅπου γῆς σήμερα. Τέλος τῆς παρεκθάσεως ἀπὸ τὸν μονόλογο τοῦ λογοκράτη). καί ἡ θύρα διαφυγης ονόλογος ἑνὸς λογοκράπη ἁπλοἴκοῦ, ἀλλὰ ὄχι τελείως πωρωμένου, οὔτε τελείως δειλοῦ: Προχωρῶ πιὸ πέρα ἀκόμη: ἐγὼ ἔχω ἐμθαθύνει στὴν ἀνίχνευση τῶν αἰτίων, ξεππέρασα. τὰ ̓Εγὼ συνδυάζω δύο πράγματα: πρῶτον, ἔχω πλήρη, θαθειὰ συναίσθηση, ὅτι ὁ «κόσμος» ποὺ ζοῦμε ξέπεσε, εἶναι παρακμιακὸς καὶ ἀρρωστημένος, γιὰ νὰ μιλήσουμε μὲ νιτσεἸκὸς ἔννοιες' καὶ δεύτερον, μὲ πιέζει ἡ σκέψη, κε ἔχω πάρει τὴν προκαταρκτικἠ ἀπόφαση νὰ ἀντιδράσω, νὰ παλαίψω, γιὰ νὰ ἁπαλλαγῶ, ἐγὼ κι ὁ κόσμος μας, ἀπὸ τὴν παρακμὴ καὶ τὴν ἀρρώστια. Τοῦ ΛΕΥΤΕΡΗ ΔΙΚΑΙΟΥ ἁπλοϊκὰ στάδια τῆς ἀποδόσεως τῶν εὐθυνῶν στὶς «κυθερνήσεις», τὰ «συστήματα» καὶ τοὺς «συνασπισμούς», κατάλαθα ὅτι τοῦτα. ὅλαι ἀποτελοῦν φιγοῦρες ἑνὸς κρυμμένου «προσώπου» καὶ ὅτι ἡ πηγὴ τῆς συμφορας καὶ τῆς παρακμῆς ἐνπτοπίζεται σὲ μιὰ γενικώτερη κατάσταση, ἕνα εἶδος παρανοϊκῆς θεωρήσεως τῆς ζωῆς καὶ τοῦ κόσμου, ποὺ ἁπλώθηκε σὰν κηλἰδα θρωμιᾶς καὶ ἀποσυνθέσεως στὸν πλανήτη, μας κι ἔγινε πιὰ τρόπος σκέψεως καὶ ζωης σ ̓ ὅλους μας, ὅλους ἀνεξαίρετα, μηδ ̓ ἐμοῦ ἐξαιρουμένου... ̓ (Ὲ κτὸς «μονολόγου»: θὰ πρέπει νὰ παρατηρηθῆ ἐδῶ, ὅτι τὰ δύο αὐτὰ στοιχεῖα, ἡ συνείδηση τῆς ἱστορικῆς καταπτώσεως, πῇς ἐξαλλοτριώσεως τῆς ζωῆς μας, δηλαδή, καὶ ἡ ἐπιθυμία τοῦ «κάτι πρέπει νὰ γίνη», εἶναι σήμερα φαινόμενα ὄχι σπάνια, ἐκδηλούμενα σὲ παγκόσμια κλίμακα εὐρύτατα καὶ σὲ διάφορες διαθαθμίσεις, ποὺ ἀρχίζουν ἀπὸ τὴν πλήρη ἐπίγνωση τῆς καπαστάσεως μεταξὺ ἀνώπερων καὶ φωτισμέ- Καί, γιὰ νὰ χρησιμοποιήσουμε πιὸ συγκεκριμένες ἔννοιες, καταλαθαίνω ἐγώ, ὅτι αὐτὴ ἡ κυρίαρχη, ἡ παγκό-