Τὸ ἁδιέξοδο ἑνὸς κοινοῦ λογοκράτη καί ἡ ϑύρα διαφυγης ονόλογος ἑνὸς λογοκράπη ἁπλο- ἴκοῦ, ἀλλὰ ὄχι τελείως πωρωμέ- νου, οὔτε τελείως δειλοῦ: ᾿Εγὼ συνδυάζω δύο πράγματα: πρῶτον, ἔχω πλήρη, θαθειὰ συναί- σθηση, ὅτι ὁ «κόσμος» ποὺ ζοῦμε ξέ- πεσε, εἶναι παρακμιακὸς καὶ ἀρρω- στηµένος, γιὰ νὰ μιλήσουμε μὲ νιτσε- Ἰκὸς ἔννοιες' καὶ δεύτερον, μὲ πιέ- ζει ἡ σκέψη, κε ἔχω πάρει τὴν προ- καταρκτικἠ ἀπόφαση νὰ ἀντιδράσω, νὰ παλαίψω, γιὰ νὰ ἁπαλλαγῶ, ἐγὼ κι ὁ κόσμος µας, ἀπὸ τὴν παρακμὴ καὶ τὴν ἀρρώστια. (Ὲ κτὸς «μονολόγου»: θὰ πρέπει νὰ παρατηρηθῆ ἐδῶ, ὅτι τὰ δύο αὐτὰ στοιχεῖα, ἡ συνείδηση τῆς ἱστορικῆς καταπτώσεως, πῇς ἐ- ξαλλοτριώσεως τῆς ζωῆς μας, δηλα- δή, καὶ ἡ ἐπιθυμία τοῦ «κάτι πρέπει νὰ γίνη», εἶναι σήµερα φαινόμενα ὄ- χι σπάνια, ἐκδηλούμενα σὲ παγκό- σμια κλίμακα εὐρύτατα καὶ σὲ διά- φορες διαθαθµίσεις, ποὺ ἀρχίζουν ἀ- πὸ τὴν πλήρη ἐπίγνωση τῆς καπαστά- σεως μεταξὺ ἀνώπερων καὶ φωτισμέ- νων πνευμάτων καὶ πέφτουν μέχρι τὴν ἀσαφῆ, τὴν ἀσυναίσθητη, σχεδόν, ἀπογοήτευση, τὴν ἀνεπίγνωστη νεύ- ρώση καὶ τὸ ἄπραγο ἄγχος ποὺ γεν- νᾶ ἡ πνευματικὴ καὶ ὑλικὴ ἀνημπό- ρια στὶς μᾶζες, ὅπου γῆς σήµερα. Τέ- λος τῆς παρεκθάσεως ἀπὸ τὸν µο- νόλογο τοῦ λογοκράτη). Προχωρῶ πιὸ πέρα ἀκόμη: ἐγὼ ἔχω ἐμθαθύνει στὴν ἀνίχνευση τῶν αἰτίων, ξεππέρασα. τὰ Τοῦ ΛΕΥΤΕΡΗ ΔΙΚΑΙΟΥ ἁπλοϊκὰ στάδια τῆς ἀποδόσεως τῶν εὐθυνῶν στὶς «κυθερνήσεις», τὰ «συ- στήµατα» καὶ τοὺς «συνασπισμούς», κατάλαθα ὅτι τοῦτα. ὅλαι ἀποτελοῦν φιγοῦρες ἑνὸς κρυμμένου «προσώ- που» καὶ ὅτι ἡ πηγὴ τῆς συµφορας καὶ τῆς παρακμῆς ἐνπτοπίζεται σὲ μιὰ γενικώτερη κατάσταση, ἕνα εἶδος παρανοϊκῆς θεωρήσεως τῆς ζωῆς καὶ τοῦ κόσμου, ποὺ ἁπλώθηκε σὰν κηλἰ- δα θρωμιᾶς καὶ ἀποσυνθέσεως στὸν πλανήτη, µας κι ἔγινε πιὰ τρόπος σκέψεως καὶ ζωης σ᾽ ὅλους µας, ὅ- λους ἀνεξαίρετα, μηδ᾽ ἐμοῦ ἐξαιρου- µένου... ᾿ Καί, γιὰ νὰ χρησιμοποιήσουμε πιὸ συγκεκριμένες ἔννοιες, καταλαθαίνω ἐγώ, ὅτι αὐτὴ ἡ κυρίαρχη, ἡ παγκό-