ΣΠ. ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΤΟΣ Ὃ τέλειος ἄ νθρωπος Νύφη, τὸ χιόνι πάτησες καὶ πῆρες τὴν ἀσπράδα Χθὲς τοὺς εἶχε πάρει ἀπ ̓ τὸ μαιευτήριο, σήμερα, ὥρα τέσσαρες, γύριζε ἀπ ̓ τὸ ἐργοστάσιο. Ὃ γιός του (πρῶτο καὶ τελευταῖο παιδὶ -- «κατὰ λάθος»...) κοιμόταν. Τοῦ μίλησε ἁπαλὰ -- ἔτσι κι ἀλλιῶς εἶχε ζεστή, μουσικὴ φωνὴ καὶ τέλειαν ἄρθρωσι. -- Γιά σου Σταῦρο. Τὶ κάνεις; Κοιμᾶσαι; Ὡραῖα λοιπόν: Δουλεύεις! Πρὸς τὸ παρὸν αὐτὴ εἶναι ἡ δουλειά σου: νὰ κοιμᾶσαι! Πιὸ πέρα θὰ ̓ναι ἡ κουδουνίστρα, τὸ μεκανό, ἣ δημιουργία-ἡδονή, ὁ μόχθος-ἔρωτας! Πέρασαν μερικὰ λεπτά. - Σταῦρο! Ξανάπε μουσικά. Σὲ βάφτισα Σταῦρο, φίλε, καλορρίζικος! ̓Ακούμπησε τὴν ξανάστροφη τοῦ δείκτη στὰ δαχτυλάκια τοῦ νεογέννητου ἀργά, ἀέρινα, μ ̓ ὅλη τὴν ἱερότητα τῆς στιγμῆς --- τὸ καλύτερο βελοῦδο (τὶ βελοῦδο, χνοῦδι γαζίας!) σὲ προβολὴν ἀτσαλιοῦ! ταν ὁ τρόπος ποὺ τὸ μωρὸ θὰ «ἐλάμβανε ἐπαφὴν» μαζί του --- μέσα στὸν ὕπνο του! ̓Ανάμεσά τους θ ̓ ἀπεκαθίστατο προγραμματισμένη ἣ «σημαντικὴ γνωριμία». Προχωροῦσε στὸ πρόγραμμά του ἀδιάφορος, μήπως πίσω ἀπ ̓ ὅλ ̓ αὐτὰ ἐμφιλοχωροῦσε κάτι τὸ δαιμονικὰ πρωτόφαντο, τὸ τερατωδῶς «ἀπάνθρωπο»... Δὲν γίνονταν διαφορετικά: "Ὅλα θὰ πρεπε νὰ ὑπολογίζονται, νὰ μεθοδεύονται μὲ συνέχεια καὶ συνέπεια ἀπαρέγκλιτη, ἀνελλιπῆ, χαλύβδινη. - Ποὺ λές, Σταῦρο, ἀπὸ σήμερα δὲν ἔχω ζωή. Παραιτοῦμαι. Θὰ ὑπάρχω μόνο γιὰ σένα --- πέθανες-πέθανα, πρόσεχε τὴ ζωή σου, δὲν ἔχεις δικαίωμα νὰ τὴν ἀμελεῖς. Πρέπει ν ̓ ἀποδείξουμε μαζὶ πὼς ἡ Ζωὴ δὲν εἶναι ὁλότελα μάταιη -- κάθε ἄλλο, πιθανῶς, παρὰ μάταιη! Πρέπει νὰ ξέρεις, φίλε, πὼς ἄν ἐπιτύχουμε νὰ πλησιάσουμε τὴν τελειότητα, ἡ ἀνθρωπότης θὰ ἔχει τὴν πειραματικὴ ἀπόδειξι δυνατότητας σωτηρίας τῆς -- μὴ αὐτοκαταστροφῆς της! Οἱ σοφοὶ θὰ σκύψουνε στὴν περίπτωσί μας --- μιὰ σίγουρα φωτεινὴ μέρα εἶναι ἀπόδειξις πὼς μπορεῖ νὰ ὑπάρξει ἄπειρο πλῆθος φωτεινῶν ἡμερῶν! "Ας προσπαθήσουμε, φίλε, σήμερα ξεκινᾶμε τὸ μέγα ἔργο --τὴν ἀπόλυτη εὐτυχία σου, φύγαμε μαζί... Ἔφερα τὴν πολυθρόνα δίπλα στὴν κούνια καὶ κάθησε συνεχίζοντας νὰ μιλάει στὸ παιδί. Λόγος βαυκάλημα, ὑποβολή, διάχυσις σιγουριᾶς. Στὰ ὄνειρα τοῦ νεογέννητου περνούσανε κιόλας οὐρανοὶ φωτός, ἁρμονίας, ἡ ποίησις τῶν διαστάσεων, τῶν χρωμάτων, τῶν ἤχων (τό «στέρεο», πολὺ σιγά, ἔπαιζε ἐπιλεγμένα νανουρίσματα ἀπ ̓ ὅλο τὸν κόσμο). -- Καλὰ ἦταν νὰ μὴ γεννιόσουνα, φίλε. Μ ̓ ἀφοῦ γεννήθης, πρέπει νὰ ζήσεις καὶ νὰ πεθάνεις εὐτυχισμένος. Ποὺ θὰ εἰπεῖ, πὼς αὐτὸ θὰ γίνονταν πιθανῶς δυνατὸ μόνο στὴν περίπτωσι ποὺ δὲν θὰ σοῦ ἔλειπε τίποτε, στὴν περίπτωσι ποὺ θὰ πλησίαζες τὴν ἀκεραιότητα, τὴν τελειότητα. Θὰ μοῦ εἰπεῖς: πῶς εἶναι δυνατὸν κάτι τέτοιο, ἄν καὶ οἱ ἄλλοι δὲν ἀκεραιώνονται; Δὲν θὰ μοῦ λείπει ἡ ἀκεραίωσις τῶν ἄλλων; Καὶ βέβαια, φίλε. “Ὅμως αὐτὰ ἄς τ ̓ ἀφήσουμε γι ἀργότερα. Πρὸς τὸ παρὸν ἕνα νὰ ξέρεις: Αν ζήσω ὅσο χρειάζεται, θά ̓σαι ὁ ἄνθρωπος ποὺ θὰ πλησιάσει τὴν εὐτυχία ὅσο κανένας ἄλλος. Λόγω τιμῆς! -- μὰ τὶ λές, Γιώργη! Τὸν ἔκοψε ταραγμένη ἡ λεχώ. Μὴ προκαλεὶς τὴ μοίρα! Σὲ ἱκετεύω... Φοβᾶμαι! Γύρισε καὶ τὴν κοίταξε, σὰ νὰ τὴν ἔβγαζε ἀπ ̓ τὸ σπίτι. Δὲν χρειάσθηκε νὰ μιλήσει. Μόνο ποὺ τὴν ξανακοίταξε --- τώρα σὰ νὰ συγχωροῦσε γιὰ τελευταία φορὰ λόγον ἀνοίκειο, ἀμετροέπειαν, ἀστοχία... - Θὰ μὲ κόψει μὲ τὸ «μπλακεντέκερ», λογάριασε ἡ ἄλλη, καὶ δὲν δίπλωσε λέξι. Δὲν εἶχε παράπονο, τὴ ζωή της θὰ τὴ ζήλευε κάθε γυναίκα. “Ὅμως αὐτὴ δὲν εἶχε ἄντρα, Δράκο εἶχε, «μὲ Δράκο ἔχω ἀνοίξει λογαριασμό», σκέφθηκε, «κιμὰ γιὰ κεφτέ-