Ὃ τέλειος ἄ ΣΠ. ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΤΟΣ νθρωπος Νύφη, τὸ χιόνι πάτησες καὶ πῆρες τὴν ἀσπράδα Χθὲς τοὺς εἶχε πάρει ἀπ᾽ τὸ µαιευτήριο, σήµερα, ὥρα τέσσαρες, γύριζε ἀπ᾿ τὸ ἐργο- στάσιο. Ὃ γιός του (πρῶτο καὶ τελευταῖο παιδὶ -- «κατὰ λάθος»...) κοιμόταν. Τοῦ μίλησε ἁπαλὰ -- ἔτσι κι ἀλλιῶς εἶχε ζεστή, μουσι- κὴ φωνὴ καὶ τέλειαν ἄρθρωσι. -- Γιά σου Σταῦρο. Τὶ κάνεις; Κοιμᾶσαι; Ὡραῖα λοιπόν: Δουλεύεις! Πρὸς τὸ παρὸν αὐτὴ εἶναι ἡ δουλειά σου: νὰ κοιμᾶσαι! Πιὸ πέρα θὰ ᾽ναι ἡ κουδουνίστρα, τὸ μεκανό, ἣ δημιουργία-ἡδονή, ὁ μόχθος-ἔρωτας! Πέρασαν μερικὰ λεπτά. - Σταῦρο! Ξανάπε μουσικά. Σὲ βάφτι- σα Σταῦρο, φίλε, καλορρίζικος! ᾿Ακούμπησε τὴν ξανάστροφη τοῦ δείκτη στὰ δαχτυλάκια τοῦ νεογέννητου ἀργά, ἀέ- ρινα, μ᾽ ὅλη τὴν ἱερότητα τῆς στιγμῆς --- τὸ καλύτερο βελοῦδο (τὶ βελοῦδο, χνοῦδι γα- ζίας!) σὲ προβολὴν ἀτσαλιοῦ! ταν ὁ τρό- πος ποὺ τὸ μωρὸ θὰ «ἐλάμβανε ἐπαφὴν» μαζί του --- µέσα στὸν ὕπνο του! ᾿Ανάμεσά τους θ᾽ ἀπεκαθίστατο προγραμματισμένη ἣ «σημαντικὴ γνωριμία». Προχωροῦσε στὸ πρόγραμμά του ἀδιάφορος, μήπως πίσω ἀπ᾿ ὅλ᾽ αὐτὰ ἐμφιλοχωροῦσε κάτι τὸ δαι- μονικὰ πρωτόφαντο, τὸ τερατωδῶς «ἀ- πάνθρωπο»... Δὲν γίνονταν διαφορετικά: "Ὅλα θὰ πρεπε νὰ ὑπολογίζονται, νὰ µεθο- δεύονται μὲ συνέχεια καὶ συνέπεια ἀπαρέγ- κλιτη, ἀνελλιπῆ, χαλύβδινη. - Ποὺ λές, Σταῦρο, ἀπὸ σήµερα δὲν ἔ- χω ζωή. Παραιτοῦμαι. Θὰ ὑπάρχω µόνο γιὰ σένα --- πέθανες-πέθανα, πρόσεχε τὴ ζωή σου, δὲν ἔχεις δικαίωµα νὰ τὴν ἀμε- λεῖς. Πρέπει ν᾿ ἀποδείξουμε μαζὶ πὼς ἡ Ζωὴ δὲν εἶναι ὁλότελα μάταιη -- κάθε ἄλ- λο, πιθανῶς, παρὰ μάταιη! Πρέπει νὰ ξέ- ρεις, φίλε, πὼς ἄν ἐπιτύχουμε νὰ πλησιά- σουμε τὴν τελειότητα, ἡ ἀνθρωπότης θὰ ἔ- χει τὴν πειραματικὴ ἀπόδειξι δυνατότητας σωτηρίας τῆς -- μὴ αὐτοκαταστροφῆς της! Οἱ σοφοὶ θὰ σκύψουνε στὴν περίπτωσί μας --- μιὰ σίγουρα φωτεινὴ μέρα εἶναι ἀπό- δειξις πὼς μπορεῖ νὰ ὑπάρξει ἄπειρο πλῆ- θος φωτεινῶν ἡμερῶν! "Ας προσπαθήσου- με, φίλε, σήμερα ξεκινᾶμε τὸ μέγα ἔργο --- τὴν ἀπόλυτη εὐτυχία σου, φύγαμε μαζί... Ἔφερα τὴν πολυθρόνα δίπλα στὴν κού- νια καὶ κάθησε συνεχίζοντας νὰ μιλάει στὸ παιδί. Λόγος βαυκάλημα, ὑποβολή, διάχυ- σις σιγουριᾶς. Στὰ ὄνειρα τοῦ νεογέννητου περνούσανε κιόλας οὐρανοὶ φωτός, ἁρμο- νίας, ἡ ποίησις τῶν διαστάσεων, τῶν χρω- μάτων, τῶν ἤχων (τό «στέρεο», πολὺ σιγά, ἔπαιζε ἐπιλεγμένα νανουρίσµατα ἀπ᾿ ὅλο τὸν κόσμο). -- Καλὰ ἦταν νὰ μὴ γεννιόσουνα, φίλε. Μ᾿ ἀφοῦ γεννήθης, πρέπει νὰ ζήσεις καὶ νὰ πεθάνεις εὐτυχισμένος. Ποὺ θὰ εἰπεῖ, πὼς αὐτὸ θὰ γίνονταν πιθανῶς δυνατὸ μόνο στὴν περίπτωσι ποὺ δὲν θὰ σοῦ ἔλειπε τίπο- τε, στὴν περίπτωσι ποὺ θὰ πλησίαζες τὴν ἀ- κεραιότητα, τὴν τελειότητα. Θὰ μοῦ εἰπεῖς: πῶς εἶναι δυνατὸν κάτι τέτοιο, ἄν καὶ οἱ ἄλλοι δὲν ἀκεραιώνονται; Δὲν θὰ μοῦ λείπει ἡ ἀκεραίωσις τῶν ἄλλων; Καὶ βέβαια, φίλε. “Ὅμως αὐτὰ ἄς τ᾽ ἀφήσουμε γι ἀργότερα. Πρὸς τὸ παρὸν ἕνα νὰ ξέρεις: Αν ζήσω ὅ- σο χρειάζεται, θά ᾽σαι ὁ ἄνθρωπος ποὺ θὰ πλησιάσει τὴν εὐτυχία ὅσο κανένας ἄλλος. Λόγω τιμῆς! -- μὰ τὶ λές, Γιώργη! Τὸν ἔκοψε ταραγ- μένη ἡ λεχώ. Μὴ προκαλεὶς τὴ μοίρα! Σὲ ἱ- κετεύω... Φοβᾶμαι! Γύρισε καὶ τὴν κοίταξε, σὰ νὰ τὴν ἔβγαζε ἀπ᾽ τὸ σπίτι. Δὲν χρειάσθηκε νὰ μιλήσει. Μόνο ποὺ τὴν ξανακοίταξε --- τώρα σὰ νὰ συγχωροῦσε γιὰ τελευταία φορὰ λόγον ἀ- νοίκειο, ἀμετροέπειαν, ἀστοχία... - Θὰ μὲ κόψει μὲ τὸ «μπλακεντέκερ», λογάριασε ἡ ἄλλη, καὶ δὲν δίπλωσε λέξι. Δὲν εἶχε παράπονο, τὴ ζωή της θὰ τὴ ζή- λευε κάθε γυναίκα. “Ὅμως αὐτὴ δὲν εἶχε ἄντρα, Δράκο εἶχε, «μὲ Δράκο ἔχω ἀνοίξει λογαριασμό», σκέφθηκε, «κιμὰ γιὰ κεφτέ-