Ἢ ταυτότητα Ἐιξουσίας- 0 ἐξουσιαστικὸς σχηματισμὸς δὲν εἶναι φυσιολογικὸς τύπος ὁμαδι- κής συμδιώσεως ὁμοειδῶν ἀτόμων. Οἱ σχέσεις τῶν μελῶν τοῦ ἐξουσια- στικοῦ σχηματισμοῦ, «κυθερνώντων» καὶ «κυθερνωµένων», δὲν καθορίζον- τοι ἀπὸ τὸν ἀνώτατο σκοπὸ τῆς ἐ- πιδιώσξως καὶ προαγωγής τῆς κοι- νότητας -- τὸν μοναδικὸ σκοπὸ ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ στοιχειοφετήση τὴν ΒΑΙΦΟΝ δ᾽ ΕΤΑΤ, τὸν λόγον ὑπάρ- ἕξεως, τῆς ὁμαδικῆς ζωῆς -- ἀλλὰ ἀποτελοῦν μιὰ πολυδαίδαλη σπεῖρα ἐξαρτήσεων καὶ συναρτήσεων ποὺ γεννιοῦνται ἀποκλειστικὰ ἀπὸ τὴν ὑ- περανεπτυγµόνη ὁρμὴ ἐπιθολῆς τοῦ κάθε μέλους ἐπὶ τῶν ὑπολοίπων με- λῶν καὶ τῆς κάθε ὑποομάδας ἐπὶ τῶν ὑπολοίπων ὑποομάδων. Μέσα στὸ πλαίσιο τῆς ἐξουσιαστι- κής κοινωνίας. πρωταρχικὴ προῦπό- έεση λειτουργίας τῆς ὁμάδας εἶναι ἡ ὑλικὴ ἰσχύς. Ἕνα τεχνητὸ ἄθροισμα δυνάμεως ἁποτελούμενο ἀπὸ διάφο- ρα ὑλικὰ µέσα ἐπιθολῆς (ὄπλα, «ὁρ- γάνωση», πλοῦτος) ἐξασφαλίζει τὴν ουγκρότηση μιᾶς συµθατικῆς κατα- στάσεως, στὴν ὁποία τὸν κυρίαρχο, τὸν ἀποφασιοτικὸ ρόλο παίζουν τὰ ἄτομα ἡ οἱ ὑποομάδες ποὺ ἐλέγχουν τὴν δύναμη αὐτή. Ἢ συγκέντρωση καὶ ὁ ἔλεγχος τῆς ὑλικῆς δυνάμεως, καθ’ ἑαυτά, εἰ- ναι ἀρκετὰ γιὰ νὰ κατοχυρώσουν καὶ νομιμοποιήσουν, χωρὶς ἄλλες δια- δικασίες, ἄμεσα, τὸν ἠγετικὸ ρόλο ἐ- κείνων ποὺ κατέχουν τὴν ἐξουσία -- καί, ἔμμ:σα, νὰ τοποθετήσουν ἐκτὸς ᾿Αναρχίας ἡγεσίας ὅλους ὅσοι δὲν διαχειρίζον- ται τὴν δύναμη. Δὲν ὑπάρχουν ἄλλα «κριτήρια» ἢ μηχανισμοί, δυνάμει τῶν ὁποίων κατατάσσονται ἐντὸς ἢ ἐκτὸς ἡγεσίας τὰ μέλη τοῦ ἐξουσια- στικοῦ σχηματισμοῦ. Θὰ μποροῦσε νὰ παρατηρήση κα- νεὶς ὅτι καθ᾽ ἑαυτὴν ἡ ἱκανότητα γιὰ τὴν ἀπόκτηση τοῦ ἐλέγχου τῆς δυ- νάμεως γίνεται «κριτήριο» αὐτόματα Τοῦ Δ.1.Δ. λειτουργοῦν γιὰ τὸ «ἐξ ἀντικειμένου» ἀξιοκρατικὸ ξεκαϑάρισμα. τῶν μελῶν καὶ τὴν δίκαιη καὶ αὐτόματη ἀνάδει- ξή τους σὲ ἡγέτες ἤ, τἀνάπαλιν, γιὰ τὴν δίκαιη καὶ αὐτόματη τοποθέτησή τους στὴ θέση τῶν κυθερνωµένων. “Ὅμως τοῦτο θὰ συνόθαινε. ἂν ἡ δύ- ναµη ἀποτελοῦσε αὐτοσκοπὸ τῆς ὁ- µαδικης συµθιώσεως. Δὲν ἀνήκουμε ο᾽ αὐτοὺς ποὺ πιστεύουν σ᾽ ἕναν τέ- τοις παραλογισμό, σ᾽ ἕνα τέτοιο δόγμα, καὶ θὰ ὑπάρξη σὲ προ: σεχὴ τεύχη τοῦ «Δαυλοῦ» ἀνάλυση καὶ ἀπόδειξη τοῦ -- εὔκολα ἄντιλη- πτοῦ, ἄλλωστε -- παραλογισμοῦ αὐὖ- τοῦ. Ἐδῶ περιοριζόµαστε στὴν πα- ρατήρηση ὅτι ἡ δύναμη ἀπὸ τὴ φύση της εἶναι μέγεθος ποὺ οὔτε αὐτοε- λέγχεται, οὔπ: αὐτοσυντηρεῖται, εἶναι ἀπαραίτητο νὰ ἔχη κατεύθυν- ση, γιὰ νὰ χρησιμοποιήσουμε ἕναν ὅρο τῆς Μηχανικῆς, μ᾽ ἄλλα λόγια ἡ δύναμη πρέπει νὰ ὑπαχθῆ σὲ κάποια