Ὁ Προκρούστης καὶ ἡ θεὰ Δίκη Β ἔννοια τῆς ἰσότητας (1) δὲν ἔχει «ἀντίκρυσμα» στὴ Φύση. Δὲν ὑπάρχει κανένα εἴδος ζώων ποὺ τὰ ἄτομά του νὰ παρουσιάζουν μεταξύ τους ἴσο σωματικὸ μέγεθος, ἴσες πνευματικὲς δυνάμεις, ἴσες φυσικὲς ἴση δυνάμεις, ἴση διάρκεια ζωῆς, γονιμότητα, ἴση δραστηριότητα κλπ. ̓Αντίθετα ἡ ἀνισότητα κυριαρχεῖ παντοῦ στὴ Φύση. Διαφορὰ στὸ σῶμα, στὴν εὐφυΐα, στὴ δύναμη, στὸ χρόνο ζωῆς, στὴν ἱκανότητα ἀναπαραγωγῆς, στὴν δράση. Διαφορά μεταξὺ εἰδῶν, διαφορά μεταξὺ ἀτόμων τοῦ αὐτοῦ εἴδους, διαφορὰ μεταξὺ φύλων, διαφορὰ μεταξὺ ἡλικιῶν, δισφορὰ μεταξὺ ὁμάδων, διαφορὰ μεταξὺ μελῶν τῆς ἴδιας ὁμάδας. Ἡ Μητέρα Φύση, ὁ Κοσμογονικὸς Νόμος, ἄρνεϊται νὰ ἰσοπεδώση, τὰ παιδιά του καὶ ἐπιμένει νὰ τοὺς μοιράζη ἄνισα τὶς ἱκανότητες καὶ δυνατότητες. ̓Αντίθετα, ἡ ἰδέα τῆς δικαιοσύνης εἶναι διόχυτη σ ̓ ὅλη τὴ Φύσῃ, ἀπο- τελεῖ νόμο τῆς Φύσεως. Ὁ ἱκανὸς ἐπιθάλλεται τοῦ ἀνίκανου. Ὃ δραστήριος τοῦ νωθροῦ. Ὁ εὐφυὴς τοῦ 6λακὀς. Ὁ ἰσχυρὸς τοῦ ἀσθενοῦς. Ὁ ὑγιὴς τοῦ ἄρρωστου. Ἡ Φύση ἀπαγορεύει τὴν ἀναξιοκρατία, ἀποτρέπει τὴν ἐπιθολὴ τῶν ἄχρηστων ἐπὶ τῶν' ἄξιων, τῶν ἀσήμαντων ἐπὶ τῶν ἔξοχων, τῶν ἀτελῶν ἐπὶ τῶν ἀνεπτυγμένων. Ἡ Φύση. ἀποτρέπει τὴν ἀδικία' καὶ ἐπιθάλλοντας ὑποχρεωτικὰά τὸν ἀνταγωνισμὀ μεταξὺ τῶν ὄντων, συνάγει τὴν ἀδέκαστη κρίση της ἀπονέμοντας ὅ,τι ἀναλογεῖ ἐπὶ δικαίους καὶ ὅ,τι ἀναλογεῖ ἐπὶ ἀδίκους. (2) Ἡ ἔννοια τῆς ἰσότητας εἶναι ἀπόλωτα ἀσυμθίθαστη πρὸς τὴν ἰδέα τῆς δικαιοσύνης. Καὶ ἀντίστροφα. Ὅπου ὑπάρχει δικαιοσύνη δὲν ὑπάρχει Ἰσότητα. Καὶ ὅπου ὑπάρχει ἰσότητα δὲν ὑπάρχει δικαιοσύνη. Δὲν νοεῖται συνύπαρξη τῶν δύο αὐτῶν ἐννοιῶν. Ἡ μία καταργεῖ, ἀνατρέπει τὴν ἄλλη. “Ὅταν κυριαρχῆ ἡ δικαιοσύνη, οἱ φυσικὰ καὶ ἠθικὰ κατώτερο! ὁδηγοῦνται (1) Ἢ ἔννοια τῆς ἰσότητας εἶναι δημιούργημα τοῦ ̓Εθραϊκοῦ Πνεύματος. ̓Ἔμφατελειοποιεῖται στὴν Καινὴ Διαθήκη -- στὴν νίζεται στὴν Παλαιὰ Διαθήκη, ὁποία, ἐκτὸς τῆς ἰσότητας ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, εἰσάγεται καὶ ἀναπτύσσεται ἡ ἔννοια τῆς κοινωνικῆς καὶ οἰκονομικῆς ἰσότητας -- καὶ γενικεύεται σ ̓ ὁλόκληρη τὴν ἀνθρωπότητα κατὰ τὴ νεώτερη ἐποχή, ὀπότε ὁ σιωνισμὸς μέσω τῶν ἄστοκαπιταλισπικῶν (ΕΟΑΙΙΤΕ) καὶ τῶν μαρξιστικῶν δογμάτων του, τὴν ὀπέθαλε σὰν ἰδεολογικὸ θεμέλιο τοῦ ἐπικρατοῦντος σήμερα ἀνὰ τὸν Κόσμο λογοκρατικοῦ τρόπου πολιτικῆς καὶ οἰκονομικῆς ζωῆς. Στὴν ἑλληνικὴ πολιτικὴ σκέψη καὶ πράξη ἡ ἔννοια τῆς Ισότητας ἀπουσιάζει σχεδὸν παντελῶς, πρὶν ἀπὸ τὴν νόθευση τοῦ ̓Ελληνικοῦ Πνεύματος, συνεπείᾳ τῆς εἰσβολῆς τοῦ δογματισμοῦ. Θεμθλιώδης καὶ κυρίαρχη ἰδέα τῆς ἑλληνικῆς πολιτικῆς σκέψεως καὶ πράξεως εἴναι ἡ ἰδέα τῆς δικαιοσύνης, τὴν ὁποία οἱ Ἕλληνες εἴχαν θεοποιήσει ἀπὸ τὰ χρόνια τῆς ἀπώτερης ἀρχαιότητας (θεὰ Δίκη). (2) «Πόλεμος πατὴρ πάντων μὲν ἐστι, πάντων δὲ θασιλεύς, καὶ τοὺς μὲν θεοὺς ἔδειξε, τοὺς δὲ ἀνθρώπους, ποὺς μὲν δούλους ἐποίησε, τοὺς δ ̓ ἐλευθέρους» (Ἡράκλειτος).