ἢ ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ ἢ Ἢ ἰδεολόγος ἀγυρτεία τῆς Διανοήσεως Βοίσκεται κανείς μπροστά σέ μιά ἰδεολόγο ἀγυρτεία, ὅταν προ- χωρῆ στήν ἀνατομία τοῦ πνεύμα- τος καί τοῦ ἤθους τῆς διανοούμε- γης ἰθύνουσας τάξεώς μας. Ἐν- νοῶ, ὅτι ὁ ἀντιπροσωπευτικός τύ- πος τοῦ σύγχρονου Ρωμιοῦ «θεω- θητικοῦ ἀνθρώπου» δέν εἶναι στήν πραγματικότητα καθόλου θεωρητι- κός. Μπορεῖ νά εἶμαι ὑπερόολικός, ἀλλά εἶμαι ὑποχρεωμένος νά δηλώ- σω, ὅτι πουθενά στόν Κόσμο καί σέ καμμιά ἐποχή δέν μπορεῖ ν᾿ ἀνακαλύψη κανείς πρακτικώτερα πνεύματα ἀπό τούς σημερινούς μας ἐπιστήμονες, συγγραφεῖς, φι- λοσόφους, λογοτέχνες, καλλιτέχνες καί γενικά διανοούμενους, αὐτούς πού κυριαρχοῦν τώρα στό Ρωμέι- κο. Ἴσως οἱ «Γραικύλου παράσι- τοι τῶν Ρωμαίων πατρικίων τῆς αὐτοκρατορικῆς περιόδου νά µπο- ροῦσαν νά ἀνταγωνισθοῦν κάπως σέ πρακτικές ἱκανότητες ἐπιθιώ- σεως τούς σημερινούς «πνευματι- κούς» ταγούς µας. Τείνω νά πιστέψω, ὅτι οἱ ἄνθρω- ποι τῆς Παιδείας, τῆς Λογοτε- χνίας, τῆς Τέχνης, τῆς Επιστήμης, τῆς Φιλοσοφίας ἀκόμη καί τῆς Θρησκείας, εἶναι στήν πραγµατι- χότητα μᾶλλον φύσεις πολιτικοῦ, ἐμπόρου, διπλωμάτη διοικητικοῦ, τεχνοκράτη - καί καθόλου παιδα- γωγοῦ, λογοτέχνη, καλλιτέχνη, ἐπιστήμονος, φιλοσόφου καί θεο- λόγου, μέ τό θαθύτερο περιεχόµε- νο τῶν καθαρά θεωρητικῶν αὐτῶν ἰδιοτήτων. Δέν θρίσκω σ᾽ αὐτούς κανένα στοιχεῖο πνεύματος καί ἀν- τιλήψεως τῆς ζωῆς καί τοῦ κόσμου ἀπό αὐτά πού συγκροτοῦν τόν τύ- πο τοῦ στοχαστῆ. Ὅσο κι ἄν φαί- νεται ἐκπληκτική αὐτή ἐκτίμηση, ἐπιθεθαιώνεται στήν πράξη: Στήν Ελλάδα πράγματι δέν ἔχομε ἐπι- στήμη, τέχνη, παιδεία, φιλοσοφία, θεολογία. Ἔχομε ἁπλῶς πολιτική καί οἰκονομική χρησιμοποίηση ἤ ἐμπορία ἤ διαχείριση τῶν τομέων αὐτῶν τῆς ἀνθρώπινης δηµιουρ- γίας. Ὁ ἰδεολόγος ἀγύρτης τῆς Δια- νοήσεως εἶναι στήν πραγµατικότη- τα ἕνας σχιξοφθενικός ἄνθρωπος. «Ἐπιστήμων» χωρίς νά ἐρευνᾶ, «φιλόσοφος» χωρίς νά στοχάζεται, «καλλιτέχνης» χωρίς νά δηµιουρ- γῆ, «δάσκαλος» χωρίς νά χειραγω- γῆ ἀντιπροσωπεύουν στήν οὐσία τους ψυχικές ἀντιφάσεις, πού προ- δίδουν διάσπαση προσωπικότητας. Σέ καμμιά περίπτωση δέν μπορῶ νά δεχθῶ ὅτι ἕνας ἐπιστήμων, π.χ., πού δέν ἀναζητεῖ τήν ἐπιστημονι- κή ἀλήθεια του τομέως τῆς εἰδικό- τητάς του, ἀλλά περιορίξεται στή ἀποδοχή καί πρακτόρευση τῶν ἰσχυόντων -- μέ ὅλα τά ἐλαφρυντι- κά τά σχετικά μέ τήν κοινωνική