Ὁ Προκρούστης καὶ ἡ ϑεὰ Δίκη Β ἔννοια τῆς ἰσότητας (1) δὲν ἔ- χει «ἀντίκρυσμα» στὴ Φύση. Δὲν ὑπάρχει κανένα εἴδος ζώων ποὺ τὰ ἄτομά του νὰ παρουσιάζουν μεταξύ τους ἴσο σωματικὸ μέγεθος, ἴσες πνευματικὲς δυνάμεις, ἴσες φυσικὲς δυνάμεις, ἴση διάρκεια ζωῆς, ἴση γονιμότητα, ἴση δραστηριότητα κλπ. ᾿Αντίθετα ἡ ἀνισότητα κυριαρχεῖ παντοῦ στὴ Φύση. Διαφορὰ στὸ σῶ- μα, στὴν εὐφυΐα, στὴ δύναμη, στὸ χρόνο ζωῆς, στὴν ἱκανότητα ἀναπα- ραγωγῆς, στὴν δράση. Διαφορά µε- ταξὺ εἰδῶν, διαφορά μεταξὺ ἀτόμων τοῦ αὐτοῦ εἴδους, διαφορὰ μεταξὺ φύλων, διαφορὰ μεταξὺ ἡλικιῶν, δι- σφορὰ μεταξὺ ὁμάδων, διαφορὰ με- ταξὺ μελῶν τῆς ἴδιας ὁμάδας. Ἡ Μητέρα Φύση, ὁ Κοσμογονικὸς Νό- μος, ἄρνεϊται νὰ ἰσοπεδώση, τὰ παι- διά του καὶ ἐπιμένει νὰ τοὺς μοιράζη ἄνισα τὶς ἱκανότητες καὶ δυνατότη- τες. ᾿Αντίθετα, ἡ ἰδέα τῆς δικαιοσύνης εἶναι διόχυτη σ᾽ ὅλη τὴ Φύσῃ, ἀπο- τελεῖ νόμο τῆς Φύσεως. Ὁ ἱκανὸς ἐ- πιθάλλεται τοῦ ἀνίκανου. Ὃ δραστή- ριος τοῦ νωθροῦ. Ὁ εὐφυὴς τοῦ 6λα- κὀς. Ὁ ἰσχυρὸς τοῦ ἀσθενοῦς. Ὁ ὑγιὴς τοῦ ἄρρωστου. Ἡ Φύση ἀπαγο- ρεύει τὴν ἀναξιοκρατία, ἀποτρέπει τὴν ἐπιθολὴ τῶν ἄχρηστων ἐπὶ τῶν' ἄξιων, τῶν ἀσήμαντων ἐπὶ τῶν ἔξο- χων, τῶν ἀτελῶν ἐπὶ τῶν ἀνεπτυγμέ- νων. Ἡ Φύση. ἀποτρέπει τὴν ἀδικία' καὶ ἐπιθάλλοντας ὑποχρεωτικὰά τὸν ἀνταγωνισμὀ μεταξὺ τῶν ὄντων, συ- νάγει τὴν ἀδέκαστη κρίση της ἀπο- νέμοντας ὅ,τι ἀναλογεῖ ἐπὶ δικαίους καὶ ὅ,τι ἀναλογεῖ ἐπὶ ἀδίκους. (2) Ἡ ἔννοια τῆς ἰσότητας εἶναι ἀπό- λωτα ἀσυμθίθαστη πρὸς τὴν ἰδέα τῆς δικαιοσύνης. Καὶ ἀντίστροφα. Ὅπου ὑπάρχει δικαιοσύνη δὲν ὑπάρχει Ἰσό- τητα. Καὶ ὅπου ὑπάρχει ἰσότητα δὲν ὑπάρχει δικαιοσύνη. Δὲν νοεῖται συ- νύπαρξη τῶν δύο αὐτῶν ἐννοιῶν. Ἡ μία καταργεῖ, ἀνατρέπει τὴν ἄλλη. “Ὅταν κυριαρχῆ ἡ δικαιοσύνη, οἱ φυ- σικὰ καὶ ἠθικὰ κατώτερο! ὁδηγοῦνται (1) Ἢ ἔννοια τῆς ἰσότητας εἶναι δημιούργημα τοῦ ᾿Εθραϊκοῦ Πνεύματος. ᾿Ἔμφα- νίζεται στὴν Παλαιὰ Διαθήκη, τελειοποιεῖται στὴν Καινὴ Διαθήκη -- στὴν ὁποία, ἐκτὸς τῆς ἰσότητας ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, εἰσάγεται καὶ ἀναπτύσσεται ἡ ἔν- νοια τῆς κοινωνικῆς καὶ οἰκονομικῆς ἰσότητας -- καὶ γενικεύεται σ᾽ ὁλόκληρη τὴν ἀνθρωπότητα κατὰ τὴ νεώτερη ἐποχή, ὀπότε ὁ σιωνισμὸς µέσω τῶν ἄστο- καπιταλισπικῶν (ΕΟΑΙΙΤΕ) καὶ τῶν μαρξιστικῶν δογμάτων του, τὴν ὀπέθαλε σὰν ἰδεολογικὸ θεμέλιο τοῦ ἐπικρατοῦντος σήµερα ἀνὰ τὸν Κόσμο λογοκρατικοῦ τρόπου πολιτικῆς καὶ οἰκονομικῆς ζωῆς. Στὴν ἑλληνικὴ πολιτικὴ σκέψη καὶ πράξη ἡ ἔννοια τῆς Ισότητας ἀπουσιάζει σχεδὸν παντελῶς, πρὶν ἀπὸ τὴν νό- θευση τοῦ ᾿Ελληνικοῦ Πνεύματος, συνεπείᾳ τῆς εἰσβολῆς τοῦ δογματισμοῦ. Θε- µθλιώδης καὶ κυρίαρχη ἰδέα τῆς ἑλληνικῆς πολιτικῆς σκέψεως καὶ πράξεως εἴ- ναι ἡ ἰδέα τῆς δικαιοσύνης, τὴν ὁποία οἱ Ἕλληνες εἴχαν θεοποιήσει ἀπὸ τὰ χρόνια τῆς ἀπώτερης ἀρχαιότητας (θεὰ Δίκη). (2) «Πόλεμος πατὴρ πάντων μὲν ἐστι, πάντων δὲ θασιλεύς, καὶ τοὺς μὲν θεοὺς ἔδειξε, τοὺς δὲ ἀνθρώπους, ποὺς μὲν δούλους ἐποίησε, τοὺς δ᾽ ἐλευθέρους» (Ἡράκλειτος).