“ΤΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΔΙΗΓΗΜΑ ἢ ΤΟΥ Ἂ. . ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΡΟΖΟΣ Τό ψωμί καί τά τριαντάφυλλα Γιάννης εἶναι ἕνας ἁπλός ἄνθρωπος, θοηθός τεχνίτη σέ κάποια θιοτεχνία ἤ ἐργοστάσιο. ̓Ανήχει στήν ἐκλεκτή ἐκείνη ὁμάδα τῶν λεγομένων λαϊκῶν, ἐργαζομένων, μεσαίων. Σ ̓ αὐτούς ἀποτείνονται ὅλα τά διαφημιστικά σπότς στήν τηλεόραση κι ̓ αὐτούς ὅλοι οἱ πλασιέ, οἱ ἔμποροι, οἱ θιομήχανοι θλέπουν ὡς τούς πιό εὔκολα ἐπηρεαζόμενους καταναλωτές. Εἶναι μ ̓ ἄλλα λόγια ἡ πιό εὔκολη λεία τους, οἱ πιό πιθανοί ἀγοραστές τῶν ὁποιωνδήποτε προϊόντων τους, οἱ γεννημένοι γιά παταναλωτές. Ἡ δύναμή τους εἶναι ὁ ἀριθμός τους καί ἡ μαζικότητα τῶν ἀντιδράσεών τους. Αὐτό, θέ6αια, δέν τό ξέρουν οἱ ἴδιοι τόσο καλά ὅσο οἱ ὑπεύθυνοι τῶν κάθε λογῆς ἐπιχειρήσεων, καί, πολύ περισσότερο, οἱ ὑπεύθυνοι τῶν πολιτικῶν κομμάτων, οἱ ἁρμόδιοι γιά τίς δημόσιες σχέσεις καί τίς ἐπαφές μέ τό πλατύ κοινό. Ἔτσι, ὅταν κυκλοφοροῦν κάποιο σύνθημα ἤ γράφουν κάτι σέ μιά προκήρυξη, νοερά ἔχουν στό νοῦ τους αὐτούς. Ὄχι 6έθαια τό φίλο μου τό Γιάννη Δεληθανάση συγκεκριμένα, ἀλλά τούς ἀναρίθμητους καί ἀνώνυμους ὁμοίους του. Τό «πλατύ κοινό», ὅπως τό ἀποκαλοῦν αὐτοί οἱ κύριοι ἐπί τοῦ τύπου ἁρμόδιοι τῶν κομμάτων, τίς «μάζες», τό «λαό» ἤ καλύτερα τούς «ἁπλούς ἀνθρώπους τοῦ λαοῦ». Βέδαιο ἔτσι εἷναι, πώς τό Γιάννη καί τούς ὁμοίους του τόν κυνηγοῦν οἱ πάντες. Εἶναι ὁ 3 ἰδεώδης ὀπαδός, ὁ ἀκάματος ἀγωνι- στής, ὁ ἀνιδιοτελέστερος ψηφοφόρος, πού ἡ θέση του σέ ὁποιοδήποτε κόμμα εἶναι ἐπιθυμητή περισσότερο ἀπ’ ὁποιονδήποτε ἄλλον. ̓Αλλά ἂς γυρίσουμε στήν συγκεκριμένη μας περίπτωση. Παραδόξως ὁ δικός μας, ὁ Γιάννης ὁ Δεληθανάσης, δέν ἔχει ὡς τώρα ἐνταχθεῖ σέ κανένα κόμμα, σέ καμμιά κίνηση... Καθ’ ὅτι Πελοποννήσιος καί προικισμένος μέ μιάν ἰσχυρότερη δόση τοῦ συνήθους ἀπό πονηριά καί πανουργία, τό «παίἵει» ἀνένταχτος. Κινεῖται κατά τά ρεύματα καί προτιμάει κάθε φορά νά παίρνει τό μέρος τοῦ Νικητή. Φυσικά, οἱ ἰδέες του, οἱ πολιτικές του πεποιθήσεις, τό ἰδεολογικό του «πιστεύω» εἶναι θολά, μπερδεμένα καί ἀκαταστάλαχτα. Δέν τούς καταλαθαίνει ὅλους αὐτούς τούς χουλτουριάρηδες μέ τίς περίεργες ὁμιλίες καί τά μπερδεμένα λόγια... Γι’ αὐτό προτιμάει τά σταράτα λόγια, τά ζουμερά συνθήματα στίς λογής-λογῆς ἀφίσσες, στά προγράμματα, στίς ἐφημερίδες. Ὅ,τι ἀκούγεται εὐχάριστα (θᾶλεγα καί εὔηχα) στ’ αὐτί τό ἀσπάζεται, χωρίς νά τό πολυσκεφθεῖ. Ὄχι σπάνια θά τόν δεῖ κανείς στούς κεντρικούς δρόμους νά χαζεύει στούς τοίχους, πού πάντα σχεδόν εἶναι γεμάτοι μέ συνθήματα γραμμένα μέ τό χέρι, ἄλλοτε μέ μπογιά, ἄλλοτε μέ κάποιο μαῦρο ἤ χρωματιστό σπρέῦ. Φυσικά, προτιμᾶ τίς τυπωμένες καί καλοδιατυπωμένες διακηρύξεις, προκηρύξεις, τά λογῆς-λογῆς καλέσματα, ἀκούσμα-