“ΤΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΔΙΗΓΗΜΑ ἢ ΤΟΥ Ἂ. . ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΡΟΖΟΣ Τό ψωμί καί τά τριαντάφυλλα Γιάννης εἶναι ἕνας ἁπλός ἄν- θρωπος, θοηθός τεχνίτη σέ κά- ποια θιοτεχνία ἤ ἐργοστάσιο. ᾿Ανήχει στήν ἐκλεκτή ἐκείνη ὁμάδα τῶν λεγο- μένων λαϊκῶν, ἐργαζομένων, µε- σαίων. Σ᾽ αὐτούς ἀποτείνονται ὅλα τά διαφημιστικά σπότς στήν τηλεόραση κι᾿ αὐτούς ὅλοι οἱ πλασιέ, οἱ ἔμποροι, οἱ θιοµήχανοι θλέπουν ὡς τούς πιό εὔκολα ἐπηρεαζόμενους καταναλω- τές. Εἶναι μ᾿ ἄλλα λόγια ἡ πιό εὔκολη λεία τους, οἱ πιό πιθανοί ἀγοραστές τῶν ὁποιωνδήποτε προϊόντων τους, οἱ γεννηµένοι γιά παταναλωτές. Ἡ δύ- ναµή τους εἶναι ὁ ἀριθμός τους καί ἡ μαζικότητα τῶν ἀντιδράσεών τους. Αὐτό, θέ6αια, δέν τό ξέρουν οἱ ἴδιοι τόσο καλά ὅσο οἱ ὑπεύθυνοι τῶν κάθε λογῆς ἐπιχειρήσεων, καί, πολύ πε- ρισσότερο, οἱ ὑπεύθυνοι τῶν πολιτι- κῶν κομμάτων, οἱ ἁρμόδιοι γιά τίς δημόσιες σχέσεις καί τίς ἐπαφές μέ τό πλατύ κοινό. Ἔτσι, ὅταν κυκλοφο- ροῦν κάποιο σύνθημα ἤ γράφουν κάτι σέ μιά προκήρυξη, νοερά ἔχουν στό νοῦ τους αὐτούς. Ὄχι 6έθαια τό φίλο μου τό Γιάννη Δεληθανάση συγκεκριµένα, ἀλλά τούς ἀναρίθμητους καί ἀνώνυμους ὁμοίους του. Τό «πλατύ κοινό», ὅπως τό ἀπο- καλοῦν αὐτοί οἱ κύριοι ἐπί τοῦ τύπου ἁρμόδιοι τῶν κομμάτων, τίς «μάζες», τό «λαό» ἤ καλύτερα τούς «ἁπλούς ἀνθρώπους τοῦ λαοῦ». Βέδαιο ἔτσι εἷ- ναι, πώς τό Γιάννη καί τούς ὁμοίους του τόν κυνηγοῦν οἱ πάντες. Εἶναι ὁ 3 ἰδεώδης ὀπαδός, ὁ ἀκάματος ἀγωνι- στής, ὁ ἀνιδιοτελέστερος ψηφοφόρος, πού ἡ θέση του σέ ὁποιοδήποτε κόμμα εἶναι ἐπιθυμητή περισσότερο ἀπ’ ὁποιονδήποτε ἄλλον. ᾿Αλλά ἂς γυρίσουμε στήν συγκεκρι- μένη μας περίπτωση. Παραδόξως ὁ δικός μας, ὁ Γιάννης ὁ Δεληθανάσης, δέν ἔχει ὡς τώρα ἐνταχθεῖ σέ κανένα κόμμα, σέ καμμιά κίνηση... Καθ’ ὅτι Πελοποννήσιος καί προικισμένος μέ µιάν ἰσχυρότερη δόση τοῦ συνήθους ἀπό πονηριά καί πανουργία, τό «παί- ἵει» ἀνένταχτος. Κινεῖται κατά τά ρεύματα καί προτιμάει κάθε φορά νά παίρνει τό μέρος τοῦ Νικητή. Φυσικά, οἱ ἰδέες του, οἱ πολιτικές του πεποι- θήσεις, τό ἰδεολογικό του «πιστεύω» εἶναι θολά, μπερδεμένα καί ἀκατα- στάλαχτα. Δέν τούς καταλαθαίνει ὅλους αὐτούς τούς χουλτουριάρηδες μέ τίς περίεργες ὁμιλίες καί τά µπερ- δεμένα λόγια... Γι’ αὐτό προτιµάει τά σταράτα λόγια, τά ζουμερά συνθήµα- τα στίς λογής-λογῆς ἀφίσσες, στά προγράµµατα, στίς ἐφημερίδες. Ὅ,τι ἀκούγεται εὐχάριστα (θᾶλεγα καί εὔηχα) στ’ αὐτί τό ἀσπάζεται, χω- ρίς νά τό πολυσκεφθεῖ. Ὄχι σπάνια θά τόν δεῖ κανείς στούς κεντρικούς δρόμους νά χαζεύει στούς τοίχους, πού πάντα σχεδόν εἶναι γεμάτοι μέ συνθήματα γραμμένα μέ τό χέρι, ἄλ- λοτε μέ µπογιά, ἄλλοτε μέ κάποιο μαῦρο ἤ χρωματιστό σπρέῦ. Φυσικά, προτιμᾶ τίς τυπωµένες καί καλοδια- τυπωµένες διακηρύξεις, προκηρύξεις, τά λογῆς-λογῆς καλέσματα, ἀκούσμα-