Ἡ ̓Ελληνικότητά μας ̓Ερευνοῦμε τὸ «"Ἑλληνικό». Γιὰ πρώτη φορὰ στὸν τόπον αὐτόν, μετὰ ἀπὸ τόσους καὶ τόσους αἰῶνες σκότους καὶ ἐρέβους, σήμερα γίνεται προσπάθεια ἐλεύθερης προσεγγίσεως τοῦ τί εἶἷναι «Ἕλληνας», τί εἶναι δηλαδὴ ἐλεύθερος κι ἀληθινὸς ἄνθρωπος. Γιὰ πρώτη φορὰ οἱ ἐλάχιστες φωτεινές μας συνειδήσεις ποὺ ἀπομένουν, ἀποτρίβουν ἀπὸ πάνω τους τὸ παχὺ ἐπίστρωμα τοῦ προαιώνιου Λάθους καὶ τῆς προαιώνιας ̓Εκτροπῆς. Γιὰ πρώτη φορὰ ἁπαλλασσόμεθα, ἐμεῖς οἱ λίγοι, ἀπὸ τὸν φορμαλισμὸ τοῦ λογιωτατισμοῦ, ἀπὸ τὶς διαστρεβλώσεις τοῦ κλασσικισμοῦ καὶ ἀπὸ τὴν πνιγμονὴ τοῦ ἱστορισμοῦ. Γιὰ πρότη φορὰ βλέπουμε τὴν Ελλάδα σὰν κάτι ποὺ βρίσκεται πέρα ἀπὸ τὸ Ρωμέϊκο, πέρα ἀπὸ τὸ γεωγραφικὸ χῶρο, πέρα ἀπὸ τὴν «ἰδεολογία», πέρα ἀπὸ τὶς γνώσεις, πέρα ἀπὸ τὴν Παιδεία, πέρα ἀπὸ τὴν “Ἱστορία, πέρα ἀπὸ τὴ σκοπιμότητα --- πέρα ἀπ ̓ ὅ,τι συνιστᾶ τὸ γῆρας καὶ τὴν ἱστορικὴ παρακμὴ τοῦ Κόσμου. Γιὰ πρώτη φορὰ ἀπεκδυόμεθα, ἐμεῖς, ἀπὸ κάθε μανιέρα, ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ μᾶς κλείση στὸ νεκρικὸ νάρθηκά της καὶ ἀναπηδοῦμε ἀπό κάθε ἰδεολογικὴ σαρκοφάγο, ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ μᾶς θάψη στὸν ἅδη τῆς πνευματικῆἧς ἀκινησίας. Γιὰ πρώτη φορὰ μπαίνουμε καὶ κολυμποῦμε στὴ ροϊκότητα τοῦ Συμπαντικοῦ Νόμου πλέοντας ἡρέμα κι ἐναρμόνια μαζί της --- ξέροντας ὁ καθένας ὅτι υτὸν ἴδιο ποταμὸ «δὶς οὐκ ἂν ἐμβαίης». Εἴμαστε ἄχρονοι, «ἄτοποι» καὶ ἄσκοποι. Απελευθερωνόμαστε κι ἐξαληθευόμαστε --- δὲν νοιαζόμαστε γιὰ τίποτε ̓ ἄλλο. Ἢ δική μας ̓ Ελλάδα δὲν εἶναι ἡ « ̓ Ελλάδα» τοῦ Χθὲς οὔτε ἡ « ̓ Ελλάδα» τοῦ Σήμερα οὔτε ἡ « ̓ Ελλάδα» τοῦ Αὔριο. Εἶναι ἀτέρμονη ὀδύσσεια τοῦ Νοῦ, ταξίδι μ ̓ ὁλάνοιχτα πανιά, χωρὶς ἀφετηρία καὶ χωρὶς τέρμα, χωρὶς «θέλω» καὶ χωρὶς «μπορῶ». Ἔχουμε κατανικήσει τὶς ψευδαισθήσεις καὶ τὴν τυραννία τοῦ Σκοποῦ κι ἔχουμε καταπνίξει τὶς αὐταπάτες καὶ τὴν μανιοκαταδιωξία τῆς ̓Επιβολῆς. «Τὴν λύραν κρούομεν εἰς τοῦ τάφου μας τὸ ἀνοικτὸν στόμα» --- ἀηδόνια ποὺ στηλώνουν κατακόρυφα τὸ βλέμμα στὰ βάθη τοῦ ἀπέραντου οὐρανοῦ καὶ κελαηδοῦν, χωρὶς νὰ ἐνδιαφέρωνται ἂν ὑπάρχουν ἀκροατές. Αὐτὸ εἶναι ἡ τιμή μας, αὐτὸ εἶναι τὸ καύχημά μας, αὐτὴ εἶναι ἡ δική μας ̓Ἑλληνικότητα - μιὰ τιμὴ κι ἕνα καύχημα καὶ μιὰ "Ἑλληνικότητα, ποὺ δὲν χρειάζονται καμμιὰ «ἀναγνώριση», δὲν ἐπιζητοῦν καμμιὰ «ἀνταπόδοση» καὶ δὲν νοιάζονται γιὰ καμμιὰ «διάδοση». ̓Αφ ̓ ὅτου διεκπλεύσαμε ἀπὸ τὶς “Ἡράκλειες Στῆλες τοῦ ἱστορισμοῦ στὸν ἀχανῆ ̓Ωκεανὸ τοῦ ἄπλετου "Ἑλληνικοῦ Φωτός, δὲν εἶναι πιά τίποτε ἐχθρικὸ γιὰ μᾶς, τίποτε μισητὸ σὲ μᾶς, τίποτε ξένο ἀπὸ μᾶς. Δικοὶ-φίλοι εἶναι οἱ ἐχθροί μας, γιατὶ συστοιχοῦν πρὸς τὸν συμφυῆ μὲ τὸν Συμπαντικὸ Νόμο, πατέρα πάντων Πόλεμον. Δικοὶ-φίλοι εἷναι οἱ ὑπονομευτὲς τῆς ἐλεύθερης ἀναζητήσεώς μας καὶ τῆς ἀδογμάτιστης ἔρευνάς μας, γιατὶ ἀντιπροσωπεύουν τὴν μόνιμη συνοδὸ τοῦ Συμπαντικοῦ Νόμου τὴ στατικότητα --- τὴ φθορὰ καὶ τὸ θάνατο. Δικοὶ φίλοι εἶναι, τέλος, καὶ οἱ ὑβριστές μας, γιατὶ ἀντανακλοῦν τὴν κύρια τάση τοῦ Συμπαντικοῦ Νόμου -τὴν ἐντροπία. Καθὼς ἑνατενίζομε τὸ ”Απειρο, βρίσκεται μέσα στό ὀπτικὸ πεδίο μας καὶ γίνεται κατανοητὸ τὸ Μηδέν. Γιατὶ σὲ τελευταία ἀνάλυση ”Απειρο καὶ Μηδὲν συν-νοοῦνται καὶ συνοντοῦνται, ἑνίζονται καὶ ταυτίζονται. Δ.[.Λ.