Ἡ ᾿Ελληνικότητά µας ᾿Ερευνοῦμε τὸ «"Ἑλληνικό». Γιὰ πρώτη φορὰ στὸν τόπον αὐτόν, μετὰ ἀπὸ τόσους καὶ τόσους αἰῶνες σκότους καὶ ἐρέβους, σήµερα γίνεται προσπά- θεια ἐλεύθερης προσεγγίσεως τοῦ τί εἶἷ- ναι «Ἕλληνας», τί εἶναι δηλαδὴ ἐλεύ- θερος κι ἀληθινὸς ἄνθρωπος. Γιὰ πρώ- τη φορὰ οἱ ἐλάχιστες φωτεινές µας συ- νειδήσεις ποὺ ἀπομένουν, ἀποτρίβουν ἀπὸ πάνω τους τὸ παχὺ ἐπίστρωμα τοῦ προαιώνιου Λάθους καὶ τῆς προαιώνιας ᾿Εκτροπῆς. Γιὰ πρώτη φορὰ ἁπαλλασ- σόµεθα, ἐμεῖς οἱ λίγοι, ἀπὸ τὸν φορμα- λισμὸ τοῦ λογιωτατισμοῦ, ἀπὸ τὶς δια- στρεβλώσεις τοῦ κλασσικισμοῦ καὶ ἀπὸ τὴν πνιγμονὴ τοῦ ἱστορισμοῦ. Γιὰ πρό- τη φορὰ βλέπουμε τὴν Ελλάδα σὰν κάτι ποὺ βρίσκεται πέρα ἀπὸ τὸ Ρω- μέϊκο, πέρα ἀπὸ τὸ γεωγραφικὸ χῶρο, πέρα ἀπὸ τὴν «ἰδεολογία», πέρα ἀπὸ τὶς γνώσεις, πέρα ἀπὸ τὴν Παιδεία, πέρα ἀπὸ τὴν “Ἱστορία, πέρα ἀπὸ τὴ σκοπι- µότητα --- πέρα ἀπ᾿ ὅ,τι συνιστᾶ τὸ γῆρας καὶ τὴν ἱστορικὴ παρακμὴ τοῦ Κόσμου. Γιὰ πρώτη φορὰ ἀπεκδυόμε- θα, ἐμεῖς, ἀπὸ κάθε μανιέρα, ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ μᾶς κλείση στὸ νεκρικὸ νάρθηκά της καὶ ἀναπηδοῦμε ἀπό κάθε ἰδεολογικὴ σαρκοφάγο, ποὺ θὰ μποροῦ- σε νὰ μᾶς θάψη στὸν ἅδη τῆς πνευματι- κῆἧς ἀκινησίας. Γιὰ πρώτη φορὰ μπαίνουμε καὶ κο- λυμποῦμε στὴ ροϊκότητα τοῦ Συμπαντι- κοῦ Νόμου πλέοντας ἡρέμα κι ἐναρμό- νια μαζί της --- ξέροντας ὁ καθένας ὅτι υτὸν ἴδιο ποταμὸ «δὶς οὐκ ἂν ἐμβαίης». Εἴμαστε ἄχρονοι, «ἄτοποι» καὶ ἄσκο- ποι. Απελευθερωνόμαστε κι ἐξαληθευό- μαστε --- δὲν νοιαζόμαστε γιὰ τίποτε ᾿ ἄλλο. Ἢ δική µας ᾿ Ελλάδα δὲν εἶναι ἡ «᾿ Ελλάδα» τοῦ Χθὲς οὔτε ἡ «᾿ Ελλάδα» τοῦ Σήμερα οὔτε ἡ «᾿ Ελλάδα» τοῦ Αὔ- ριο. Εἶναι ἀτέρμονη ὀδύσσεια τοῦ Νοῦ, ταξίδι μ᾽ ὁλάνοιχτα πανιά, χωρὶς ἀφε- τηρία καὶ χωρὶς τέρμα, χωρὶς «θέλω» καὶ χωρὶς «μπορῶ». Ἔχουμε κατανική- σει τὶς ψευδαισθήσεις καὶ τὴν τυραννία τοῦ Σκοποῦ κι ἔχουμε καταπνίξει τὶς αὐταπάτες καὶ τὴν μανιοκαταδιωξία τῆς ᾿Επιβολῆς. «Τὴν λύραν κρούοµεν εἰς τοῦ τάφου µας τὸ ἀνοικτὸν στόμα» --- ἀηδό- νια ποὺ στηλώνουν κατακόρυφα τὸ βλέμ- μα στὰ βάθη τοῦ ἀπέραντου οὐρανοῦ καὶ κελαηδοῦν, χωρὶς νὰ ἐνδιαφέρων- ται ἂν ὑπάρχουν ἀκροατές. Αὐτὸ εἶναι ἡ τιµή µας, αὐτὸ εἶναι τὸ καύχημά µας, αὐτὴ εἶναι ἡ δική µας ᾿Ἑλληνικότητα - μιὰ τιμὴ κι ἕνα καύχημα καὶ μιὰ "Ἑλληνικότητα, ποὺ δὲν χρειάζονται καμμιὰ «ἀναγνώριση», δὲν ἐπιζητοῦν καμμιὰ «ἀνταπόδοση» καὶ δὲν νοιάζον- ται γιὰ καμμιὰ «διάδοση». ᾿Αφ᾽ ὅτου διεκπλεύσαμε ἀπὸ τὶς “Ἡράκλειες Στῆλες τοῦ ἱστορισμοῦ στὸν ἀχανῆ ᾿Ωκεανὸ τοῦ ἄπλετου "Ἑλληνι- κοῦ Φωτός, δὲν εἶναι πιά τίποτε ἐχθρι- κὸ γιὰ μᾶς, τίποτε μισητὸ σὲ μᾶς, τί- ποτε ξένο ἀπὸ μᾶς. Δικοὶ-φίλοι εἶναι οἱ ἐχθροί µας, γιατὶ συστοιχοῦν πρὸς τὸν συμφυῆ μὲ τὸν Συμπαντικὸ Νόμο, πα- τέρα πάντων Πόλεμον. Δικοὶ-φίλοι εἷ- ναι οἱ ὑπονομευτὲς τῆς ἐλεύθερης ἀνα- ζητήσεώς µας καὶ τῆς ἀδογμάτιστης ἔ- ρευνάς µας, γιατὶ ἀντιπροσωπεύουν τὴν μόνιμη συνοδὸ τοῦ Συμπαντικοῦ Νό- µου τὴ στατικότητα --- τὴ φθορὰ καὶ τὸ θάνατο. Δικοὶ φίλοι εἶναι, τέλος, καὶ οἱ ὑβριστές µας, γιατὶ ἀντανακλοῦν τὴν κύρια τάση τοῦ Συμπαντικοῦ Νόμου -- τὴν ἐντροπία. Καθὼς ἑνατενίζομε τὸ ”Απειρο, βρίσκεται µέσα στό ὀπτικὸ πεδίο µας καὶ γίνεται κατανοητὸ τὸ Μη- δέν. Γιατὶ σὲ τελευταία ἀνάλυση ”Α- πειρο καὶ Μηδὲν συν-νοοῦνται καὶ συν- οντοῦνται, ἑνίζονται καὶ ταυτίζονται. Δ.[.Λ.