δ ́ ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ ἢ Τὸ αἴτημα τῆς πρωτοπορίας τῶν ἀρίστων τι ἡ Ισότητα, γενικά, εἶναι ᾱπλῶς ἕνα κακόβουλο καὶ δογματικὸ πλάσμα τῆς ̓Εξουσίας, κάτι ἀνύπαρκτο δηλαδὴ στὴ Φύση καὶ στὴν πραγματικότητα, δὲν χρειάζεται ἀνάλυση καὶ οἱ παλιότεροι ἀναγνῶστες τοῦ «4» θὰ θυμοῦνται πόσο σθεναρὰ ξεγυμνώθηκε ἀπὸ τὸ περιοδικὸ αὐτὸ ἡ ἀπάτη τοῦ Ιδεολογικοῦ αὐτοῦ στυλοβάτη τῆς τυραννίας, σὲ στιγμὲς μάλιστα ποὺ ἡ κατάρα τοῦ λαϊκισμοῦ εἶχε κυριαρχήσει ἀπόλυτα στὸν ἄμοιρο αὐτὸ τόπο -- καὶ ποὺ φαινόταν τρέλλα νὰ ἀντιταχθῆ καγεὶς σ ̓ αὐτόν. Ὅτι ἡ Ισότητα, στὴν νοητικὴ ἱκανότητα τοῦ ἀνθρώπου εἰδικά, εἶναι φάντασμα, εἶναι ἐπίσης αὐταπόδεικτο. Μόνο παράφρονες βαρείας μορφῆς μποροῦν νὰ δεχθοῦν ὄτι οἱ πνευματικὲς δυνάμεις εἶναι Ίσες σ ̓ ὅλα τὰ ἄτομα. Τὸ γεγονὸς ὅτι σήμερα πολλοὶ πιστεύουν κάτι τέτοιο καὶ περισσότεροι τὸ συνθηματολογοῦν ἢ τὸ «ὑλοποιοῦν» κοινωνικοπολιτικά, ἀποδεικνύει ἀπλῶς τὸν παραλογισμὸ ποὺ πλήττει τὸ ταλαίπωρο ἀνθρώπινο εἶδος στὴν ἐποχὴ αὐτὴ τῆς ἱστορικῆς παρακμῆς καὶ τῆς ἀπέραντης κυριαρχίας τοῦ ψεύδους καὶ τῆς ὑποκρισίας. Αὐτονόητη ἀνακύπτει ἡ ἐκτίμηση γιὰ τὴν ὕπαρξη τῶν πνευματικὰ προικισμένων καὶ τῶν διανοητικὰ ἰσχυρῶν συγκριτικὰ πρὸς τοὺς ὑποδέέστερους, ὅπως καὶ ἀῤίαστο προβάλλει τὸ αἴτημα τῆς ἀναλήψεως τῆς εὐθύνης γιὰ τὴν πορεία τῆς ἀνθρωπότητας ἀπὸ τὴν ἀριστοκρατία τοῦ Πνεύματος. ̓Αναγκάζο- μαι νὰ κοινοτοπῶ καὶ νὰ μὴν πρωτοτυπῶ καθόλου ἐδῶ, ἀφοῦ τὸ θέμα εἶναι ἀναλυμένο πρὸ πολλοῦ (ἀπὸ τότε δηλαδὴ ποὺ οἱ "Ἕλληνες στοχαστὲς τὸ ἐξάντλησαν ὁριστικὰ εἴτε μιλώντας γιὰ τὴν ἀναγκαιότητα τῶν «κρεσσόνων» εἴτε ζητώντας τὴν ἐμφάνιση «φιλοσόφων - βασιλέων» εἴτε ἱεραρχώντας τὴν «πολιτεία» τους σὲ πλήρη ἀντιδιαστολὴ πρὸς κάθε «δημοκρατία - ὀχλοκρατία»). Καὶ κοινοτοπῶ, ὄχι γιὰ νὰ προτάξω κάποια ἐπιχειρηματολογία κατὰ τῶν λαϊκιστῶν -- ποὺ οἱ «ἰδέες» τους δὲν μὲ ἀπασχολοῦν καθόλου -, ἀλλὰ γιὰ νὰ ἀποκτήσω μιὰ ἀφετηρία γιὰ κάποιες ἐννοιολογικὲς διευκρινίσεις πάνω στὸν ὅρο «ἀριστοκρατία τοῦ Πνεύματος». Τὸ πρῶτο σημεῖο ποὺ μὲ ἀπασχολεῖ, εἶναι τὸ δεύτερο συνθετικὸ τῆς λέἔεως ἀριστο-κρατία. «Κράτος» σημαίνει δύναμη, ἐπιβολή: καὶ συνεπῶς ἀριστοκρατία εἶναι ὁ ἐξουσιασμὸς ἀπό τοὺς ἀρίστους τῶν μὴ ἀρίστων. Τοῦτο ἀποτελεῖ νοητικὴ καὶ πολιτικὴ παγίδα, στὴν ὁποία ἔπεσαν ἀκόμη. καὶ γίγαντες τῆς σκέψεως (ὁ Πλάτων, ὡς γνωστὸν, μόλις στὸ τελευταῖο ἔργο του, τοὺς Νόμους, κατάλαβε τὴν πλάνη του καὶ ἀπαρνήθηκε τὴν ἐπισφαλῆ καὶ ἐπικίνδυνη θεωρία του περὶ τῆς ἐξουσίας τῶν «φιλοσόφων βασιλέων»). Τὸ ζητούμενο δὲν εἶναι μιὰ νέα ̓ Εξουσία, ἕνα νέο ἐκτόπλασμα δηλαδὴ πάνω στὸ σῶμα τῆς ἀνθρωπότητας - ἀκόμη κι ἂν εἶναι ἐκτόπλασμα συγκείμενο ἀπὸ ἀρίστους. Ἢ ἀνάληψη ἑπομένως τῆς εὐθύνης γιὰ