δ΄ ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ ἢ Τὸ αἴτημα τῆς πρωτοπορίας τῶν ἀρίστων τι ἡ Ισότητα, γενικά, εἶναι ᾱ- πλῶς ἕνα κακόβουλο καὶ δογματικὸ πλάσμα τῆς ᾿Εξουσίας, κάτι ἀνύπαρ- κτο δηλαδὴ στὴ Φύση καὶ στὴν πραγ- µατικότητα, δὲν χρειάζεται ἀνάλυση - καὶ οἱ παλιότεροι ἀναγνῶστες τοῦ «4» θὰ θυμοῦνται πόσο σθεναρὰ ξεγυμνώ- θηκε ἀπὸ τὸ περιοδικὸ αὐτὸ ἡ ἀπάτη τοῦ Ιδεολογικοῦ αὐτοῦ στυλοβάτη τῆς τυραννίας, σὲ στιγμὲς μάλιστα ποὺ ἡ κατάρα τοῦ λαϊκισμοῦ εἶχε κυριαρχήσει ἀπόλυτα στὸν ἄμοιρο αὐτὸ τόπο -- καὶ ποὺ φαινόταν τρέλλα νὰ ἀντιταχθῆ κα- γεὶς σ᾽ αὐτόν. Ὅτι ἡ Ισότητα, στὴν νοητικὴ ἱκα- νότητα τοῦ ἀνθρώπου εἰδικά, εἶναι φάν- τασμα, εἶναι ἐπίσης αὐταπόδεικτο. Μό- νο παράφρονες βαρείας μορφῆς µπο- ροῦν νὰ δεχθοῦν ὄτι οἱ πνευματικὲς δυ- νάµεις εἶναι Ίσες σ᾽ ὅλα τὰ ἄτομα. Τὸ γεγονὸς ὅτι σήμερα πολλοὶ πιστεύουν κάτι τέτοιο καὶ περισσότεροι τὸ συνθη- ματολογοῦν ἢ τὸ «ὑλοποιοῦν» κοινωνι- κοπολιτικά, ἀποδεικνύει ἀπλῶς τὸν πα- ραλογισμὸ ποὺ πλήττει τὸ ταλαίπωρο ἀνθρώπινο εἶδος στὴν ἐποχὴ αὐτὴ τῆς ἱστορικῆς παρακμῆς καὶ τῆς ἀπέραν- της κυριαρχίας τοῦ ψεύδους καὶ τῆς ὑποκρισίας. Αὐτονόητη ἀνακύπτει ἡ ἐκτίμηση γιὰ τὴν ὕπαρξη τῶν πνευματικὰ προικι- σµένων καὶ τῶν διανοητικὰ ἰσχυρῶν συγκριτικὰ πρὸς τοὺς ὑποδέέστερους, ὅπως καὶ ἀῤίαστο προβάλλει τὸ αἴτημα τῆς ἀναλήψεως τῆς εὐθύνης γιὰ τὴν πορεία τῆς ἀνθρωπότητας ἀπὸ τὴν ἀρι- στοκρατία τοῦ Πνεύματος. ᾿Αναγκάζο- μαι νὰ κοινοτοπῶ καὶ νὰ μὴν πρωτο- τυπῶ καθόλου ἐδῶ, ἀφοῦ τὸ θέµα εἶναι ἀναλυμένο πρὸ πολλοῦ (ἀπὸ τότε δη- λαδὴ ποὺ οἱ "Ἕλληνες στοχαστὲς τὸ ἐξάντλησαν ὁριστικὰ εἴτε μιλώντας γιὰ τὴν ἀναγκαιότητα τῶν «κρεσσόνων» εἴ- τε ζητώντας τὴν ἐμφάνιση «φιλοσόφων - βασιλέων» εἴτε ἱεραρχώντας τὴν «πο- λιτεία» τους σὲ πλήρη ἀντιδιαστολὴ πρὸς κάθε «δημοκρατία - ὀχλοκρα- τία»). Καὶ κοινοτοπῶ, ὄχι γιὰ νὰ προ- τάξω κάποια ἐπιχειρηματολογία κατὰ τῶν λαϊκιστῶν -- ποὺ οἱ «ἰδέες» τους δὲν μὲ ἀπασχολοῦν καθόλου -, ἀλλὰ γιὰ νὰ ἀποκτήσω μιὰ ἀφετηρία γιὰ κά- ποιες ἐννοιολογικὲς διευκρινίσεις πά- νω στὸν ὅρο «ἀριστοκρατία τοῦ Πνεύ- ματος». Τὸ πρῶτο σημεῖο ποὺ μὲ ἀπασχο- λεῖ, εἶναι τὸ δεύτερο συνθετικὸ τῆς λέ- ἔεως ἀριστο-κρατία. «Κράτος» σημαί- νει δύναμη, ἐπιβολή: καὶ συνεπῶς ἀρι- στοκρατία εἶναι ὁ ἐξουσιασμὸς ἀπό τοὺς ἀρίστους τῶν μὴ ἀρίστων. Τοῦτο ἀπο- τελεῖ νοητικὴ καὶ πολιτικὴ παγίδα, στὴν ὁποία ἔπεσαν ἀκόμη. καὶ γίγαντες τῆς σκέψεως (ὁ Πλάτων, ὡς γνωστὸν, μό- λις στὸ τελευταῖο ἔργο του, τοὺς Νό- μους, κατάλαβε τὴν πλάνη του καὶ ἀπαρνήθηκε τὴν ἐπισφαλῆ καὶ ἐπικίν- δυνη θεωρία του περὶ τῆς ἐξουσίας τῶν «φιλοσόφων βασιλέων»). Τὸ ζητούμε- νο δὲν εἶναι μιὰ νέα ᾿ Εξουσία, ἕνα νέο ἐκτόπλασμα δηλαδὴ πάνω στὸ σῶμα τῆς ἀνθρωπότητας - ἀκόμη κι ἂν εἶναι ἐκτόπλασμα συγκείµενο ἀπὸ ἀρίστους. Ἢ ἀνάληψη ἑπομένως τῆς εὐθύνης γιὰ