δ ́ ΤΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΔΙΗΓΗΜΑ ἢ ο ΤΟΥ «Δ» ΟΘΩΝ Μ. ΔΕΦΝΕΡ Ἢ ̓Ατλαντίδα σήμερα ] ̓Απὸ τὴν πιὸ παράξενη περιπέτεια ποὺ μπορεῖ νὰ συμβεῖ σὲ ἄνθρωπο, δὲ θὰ γράψω τίποτε περισσότερο παρὰ μιὰ περίληψη, καὶ αὐτὴ σὰ φύλλα ἡμερολογίου ὄχι γιὰ δημοσίευση, γιατὶ τότε θὰ κινδύνευε ἡ θέση μου στὸ Πανεπιστήμιο καὶ τὸ ἐπιστημονικὸ κῦρος τοῦ καθηγητῆ μου, τὸν ὁποῖο ἐκτιμῶ. Τοῦτο ἀφ ̓ ἑνός, καὶ ἀφ ̓ ἑτέρου γιατὶ ἡ θύμηση αὐτῶν τῶν γεγονότων σὲ ὅλη τὴν ἕκτασή τους μοῦ ἀνανεώνει τὸν πόνο τοῦ λογισμοῦ. 2 Ὅλα ἄρχισαν τὸ καλοκαίρι τοῦ ̓84, ποὺ ἦταν δίσεχτο ἔτος. Τὸ χειμῶνα αὐτοῦ τοῦ χρόνου εἶχα χωρίσει μὲ τὴν κοπέλλα ποὺ θὰ παντρευόμουνα, γιὰ λόγους ποὺ ἧταν πέρα ἀπ ̓ ἑὴν ἀντίληψή μου. Μοῦ εἶπε πώς ἤμουνα σὰν τὸν πατέρα τῆς --- ποὺ εἶχε πεθάνει --- ἀδύνατος χαρακτῆρας, καὶ ἤθελε νὰ χωρίσουμε ἕνα μῆνα, «γιὰ νὰ σταθεῖ στὰ πόδια της». ̓Αλίμονο, ὁ μῆνας ἐκεῖνος ἔγινε παντοτινός, γιὰ νὰ θυμηθοῦμε τὸν Καβάφη. Δὲν μποροῦσα νὰ δώσω καμμία λογικὴ ἐξήγηση στὴ συμπεριφορά της ἀλλὰ κι ὁ Ετευἀ, παρόλη τὴν ψυχιατρικὴ του δεινότητα, κατέληξε στὰ ὀγδόντα του χρόνια νὰ ὁμολογήσει πὼς ἡ ψυχολογία τῆς γυναίκας εἶναι ἀνεξιχνίαστη.' Υπῆρχε ὅμως μιὰ ἑρμηνεία στὴν πράξη τῆς κοπέλλας αὖτῆς, μὰ δὲν ἤθελα νὰ τὴ σκέφτομαι: ἐγώ ἤμουνα στὰ τριάντα πέντε μου ὑφηγητὴς τῆς Συγκριτικῆς Γλωσσολογίας στὴ Φιλοσοφικὴ Σχολὴ τοῦ Πανεπιστημίου ̓Αθηνῶν, κι ̓ ἐκείνη, ἂν καὶ εἶχε σπουδάσει Πολιτικές ̓Επιστῆμες στὴν Πάντειο, δὲν ἤθελε νὰ ἐργαστεῖ, παρὰ μονάχα σὰ διπλωμάτης στὸ Ὑπουργεῖο ̓Εξωτερικῶν, πρᾶγμα δύσκολο. Εἶχε ἄλλωστε ἀποτύχει μιὰ φορὰ στὶς ἐξετάσεις. ̓Εμένα ὁ μισθός μου ἦταν μέτριος (δὲν ἔφτανε, γιὰ νὰ συντηρήσω οἱκογένεια) καὶ δὲν προβλεπότανε πὼς θὰ γινόμουνα ποτὲ τακτικὸς καθηγητής, γιατὶ ἤ- μουνα κλειστὸς τύπος καὶ δὲν εἶχα κάνει τὶς κατάλληλες γνωριμίες. ̓Εξάλλου ὁ ἐπικεφαλῆς τῆς ἕδρας καθηγητὴς καὶ ἀκαδημαΐκὸς μὲ ἀντιπαθοῦσε, γιατὶ μιλοῦσα ὡραῖα καὶ ὅλοι οἱ φοιτητὲς ἔρχονταν στὶς παραδόσεις μου, ἐνῶ ἐκεῖνος ψεύδιζε. Ο καθηγητής μου στὸ Μόναχο, ὅταν μὲ εἶδε πρόσφατα, εἶχε ἀναρωτηθεῖ: «Μὰ καλά, τόσους πολλοὺς καλοὺς ἐπιστήμονες ἔχετε στὴν "Ἑλλάδα, ὥστε ἐσὺ δὲν ἔχεις γίνει ἀκόμα καθηγητής...:» Τὶ μποροῦσα νὰ τοῦ πῶ; ταν κι αὐτὴ μιὰ ἐπιπλέον πίκρα, ποὺ μὲ ἔθλιβε. "Ωρεςὧρες νόμιζα πὼς δὲν ἀνῆκα στὴν ' Ελλάδα τῆς ἐποχῆς μου μὲ τὶς διάχυτες ἀθλιότητές τῆς, ἀλλὰ σὲ μιὰ ἄλλη χώρα καὶ ἐποχὴ πιὸ ἰδανική, πιὸ ἀριστοκρατική. Πολλὲς φορὲς τὰ βράδια εἶχα καὶ παραισθήσεις ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἐποχή, μοναχικὴ σὰν ἀπὸ ἄλλο ἀστέρι, καὶ ἀπὸ δυνάμεις ποὺ νόμιζα πὼς εἶχαν χαθεῖ ἀπ ̓ τὴν ἀνθρωπότητα πρὶν ἀπὸ ἀμνημόνευτους καιρούς. Συγκεκριμένα εἶχαν νὰ κάνουν μὲ τὴ Μαγεία καὶ τὴ μυθικὴ ̓ Ατλαντίδα. Ἔβλεπα καὶ μεταξὺ ὕπνου καὶ ξύπνιου τὸ νεφελῶδες πρόσωπο μιᾶς πανέμορφης γυναίκας, ποὺ ἄλλαζε μορφὴ ἀνάλογα μὲ τοὺς αἰῶνες καὶ μὲ κυνηγοῦσε συνέχεια. Ἔκανα καὶ Ψυχιατρικὴ θεραπεία γιὰ τοῦτα τὰ ὄνειρα καὶ νυχτερινὰ ὁράματα, ποὺ ὑποχωροῦσαν, ἀλλὰ ὅμως δὲ σταματοῦσαν. Αὐτὸ φαίνεται δὲν ᾱρεσε στὴ μητέρα τῆς κοπέλλας μου τῆς Παντείου, καὶ νομίζω πὼς αὐτὴ τελικὰ μᾶς χώρισε. Οἱ γυναῖκες ἀκοῦνε πάντα τὶς μητέρες τους! αὐτὴ εἶναι ἡ τραγωδία τους. Οἱ ἄντρες ποτέ’ αὐτὴ εἶναι ἡ δική τους τραγῶδία., Τοῦτο μοιάζει λίγο μὲ τὰ ἐπιγράμματα τοῦ Ο5σα Ὑ]άς. ̓Εκεῖνο τὸ πρωϊνό τοῦ καλοκαιριοῦ, ὅμως, ἄργησα νὰ ξυπνήσω. Τὸ διαμέρισμά μου στὴν πολυκατοικία ἦταν δυτικὸ καὶ ρετιρέ, καὶ γι ̓ αὐτὸ κρεματόριο τὸ καλοκαίρι. Μὰ τὸ εἶχα διαλέξει, γιατὶ ἔβλεπε τὴν ̓Α-