Ἢ ἀριστοκρατικότητα τοῦ Πολιτισμοῦ Ἔργο τῶν ἀρίστων καὶ ὄχι τῆς μάζας εἶναι ὁ Πολιτισμός. Οἱ λίγοι, οἱ πρωτοπόροι τοῦ Πνεύματος, τῆς Τέχνης, τῆς ̓Επιστήμης, τῆς Παιδείας, τῆς Γλώσσας, τὸν παράγουν καὶ τὸν προάγουν κατ ̓ ἀποκλειστικότητα. Προὐπόθεση τῆς δημιουργίας του εἶναι ἡ σπάνια ἱκανότητα -- ἐπίκτητη ἢ ἐγγενὴς, ὅπως θέλετε -- τοῦ ἐκλεκτοῦ νὰ προσθέτη στὴν ὑπάρχουσα δομὴ ἀξιῶν καὶ ἐννοιῶν νέες. ́Ἡ κοινὴ σκέψη, ἡ συνήθης ἀναζήτηση, ἡ δημώδης ὁμιλία, ἡ τρέχουσα πνευματική, καλλιτεχνικὴ καὶ ἰδεολογικὴ παραγωγὴ δὲν εἶναι δημιουργία ἀλλὰ ἀναπαραγωγὴ ἢ συντήρηση -- ἄν δὲν εἷναι διαστρέβλωση ἢ παρακμή. ̓Ο ἐκλεκτὸς ἀνασκάπτει τὸ χόρσο πνευματικὸ ἔδαφος στὴν αἰχμὴ τῆς ἱστορικῆς πορείας καὶ καλλιεργημένο πιὰ τὸ δωρίζει στοὺς πολλοὺς, ποὺ τὸ ἐκμεταλλεύονται ὡς ἁπλοὶ παθητικοὶ ἀποδέκτες. ̓Ο νεολογισμὸς «λαϊκὸς πολιτισμὸς» τῆς προϊούσας μαζοποιητικῆς καὶ λαϊκίστικης ἀξιολογίας τῶν δύο τελευταίων αἰώνων εἶναι ἀπατηλὸς, γιατὶ δὲν ἕχει περιεχόμενο. ̓Ο «λαός» δὲν δημιουργεῖ ἀξίες οὔτε γλῶσσα ποὺ τὶς ἐκφράζει -ἐκτὸς ἂν δεχθοῦμε ὅτι ἀξίες ἀντιπροσωπεύουν ἡ ἀπροσωπία, ὁ ἐμπειρισμός, ἡ κοινοτυπία καὶ ἡ ὁμαδικότητα. Καὶ ὡρισμένα πράγματι ἀξιολογικὰ στοιχεῖα ποὺ ἀποδίδονται στὸ «λαϊκὸ πολιτισμό» δὲν εἶναι δημιουργίες τῆς ἀπρόσωπης πολλότητας, ἀλλὰ «ἀτομικοτήτων, ποὺ γιὰ διαφόρους λόγους ἔμειναν ἄγνωστες -- καὶ τὰ δημιουργήματά τους χωρὶς πατρότητα. Πρέπει ὁ λαϊκισμὸς νὰ ὑποταχθῆ πιὰ στὴν πραγματικότητα ποὺ ἐκφράζει ἡ ἕως τώρα δογματικὰ ἀπαγορευμένη λέξη καὶ ἔνγοια «ἀριστοκρατικότήητα». Δὲν μπορεῖ νὰ κάνη ἀλλιῶς. ̓Η ἀνηλεὴς καταδίωξη τοῦ ἀρίστου ἐν ὀνόματι τῆς ἀπάτης τῆς Ισότητας, ἡ ἐγκληματικὴ ἐκμηδένιση τοῦ ἐκλεκτοῦ, τῆς παϊδείας του καὶ τῆς γλώσσας του ἐν ὀνόματι τῆς «δημοτικότητας» καὶ τῆς «δημοκρατικότητας», ἡ ἔσχατη περιφρόνηση τοῦ προσώπου ἐν ὀνόματι τῆς «κοινωνίας» καὶ ἡ ἀντίστοιχη ἀποθέωση καὶ παγκυριαρχία τοῦ ὄχλου ἐν ὀνόματι τῆς «προόδου» ἐκπόρνευσαν καὶ κατέστρεψαν καὶ τὴν «κοινωνία», καὶ τὴν δημοκρατία, καὶ τὴν πρόοδο, καὶ τὴν γλῶσσα, καὶ τὴν παιδεία, καὶ τὸν ἴδιο τὸν ὄχλο. ̓Ο τελευταῖος μὴ μπορώντας ἐξ ὁρισμοῦ νὰ παραγάγη νέα γλῶσσα καὶ ἀξίες νέες, ἔφθασε σὲ σημεῖο νὰ μὴ μπορῆ πιὰ νὰ συντηρῆ οὔτε τὶς παλιές. Καὶ κατάντησε στὴν ἀποκτήνωση, στὴν ἐξαγρίωση καὶ στὴν ἐξαχρείωση. Οἱ ὀχλαγωγοὶ καὶ ὀχλοκράτες λαϊκιστές, ποὺ ἐπέβησαν σὰν καβαλλάρηδες πάνω στὴ μᾶζα γιὰ νὰ τὴν ἐκμεταλλεύῶνται καὶ νὰ τὴν τυραννοῦν, καταλαβαίνουν ὅτι τὸ ἄ-λογο ποὺ ἱππεύουν δὲν «τραβάει» πιά, καθὼς δὲν ἀνεφοδιάζεται μὲ τοὺς εὑεργετικοὺς χυμούς, ποὺ μόνο τὸ Πρόσωπο μπορεῖ νὰ τοῦ μεταγγίση. “Ἢ μαζοκρατία βρίσκεται μπροστὰ στὸ δίλημμα, ἢ νὰ ἀναστήση τὸν δολοφονημένο ἀπ ̓ αὐτὴν ἄριστο αὑτοκτονώντας ἡ ἴδια ἢ νὰ ἐπιμείνη στὶς ἀντιαριστοκρατικὲς ψευδαισθήσεις καὶ αὐ. ταπάτες τῆς πεθαίνοντας πάλι καὶ ἡ Ίδια μέσα στὸ θανάσιμο σφιχταγκάλιασμα μιᾶς εφονικῆς ἀπόλυτης βαρβαρότητας. δὲν ἔχει ἄλλη ἐπιλογὴ ἀπὸ τὸν ἑκούσιο ἢ τὸν βίαιο θάνατο. Ὅσοι δὲν ἔχουν μμαζοποιηθῆ, ὅσοι διατηροῦν μὲ χίλιες θυσίες τὴν πνευματικὴ ἐνάργεια τῆς ἀτομικότητας μέσα στὸ πηχτὸ σκοτάδι τῆς λαϊκίστικης καὶ κτηνώδους ἀπροσωπίας, ἂς ἑτοιμάζωνται. Ἡ Ἱστορία θὰ τοὺς καλέση ἢ τοὺς καλεῖ ἤδη νὰ ἀναλάβουν τὴν εὐθύνη ποὺ φύσει μόνο σ ̓ αὐτοὺς ἀνήκει, τὴν εὐθύνη τῆς διασώσεως καὶ τῆς προαγωγῆς τοῦ Πολιτισμοῦ. Λ.Ι.Λ.