Ἢ ἀριστοκρατικότητα τοῦ Πολιτισμοῦ Ἔργο τῶν ἀρίστων καὶ ὄχι τῆς µά- ζας εἶναι ὁ Πολιτισμός. Οἱ λίγοι, οἱ πρω- τοπόροι τοῦ Πνεύματος, τῆς Τέχνης, τῆς ᾿Επιστήμης, τῆς Παιδείας, τῆς Γλώσσας, τὸν παράγουν καὶ τὸν προάγουν κατ᾽ ἀπο- κλειστικότητα. Προὐπόθεση τῆς δημιουρ- γίας του εἶναι ἡ σπάνια ἱκανότητα -- ἐπίκτη- τη ἢ ἐγγενὴς, ὅπως θέλετε -- τοῦ ἐκλεκτοῦ νὰ προσθέτη στὴν ὑπάρχουσα δομὴ ἀξιῶν καὶ ἐννοιῶν νέες. ΄Ἡ κοινὴ σκέψη, ἡ συ- νήθης ἀναζήτηση, ἡ δημώδης ὁμιλία, ἡ τρέ- χουσα πνευματική, καλλιτεχνικὴ καὶ ἰδεο- λογικὴ παραγωγὴ δὲν εἶναι δημιουργία ἀλ- λὰ ἀναπαραγωγὴ ἢ συντήρηση -- ἄν δὲν εἷ- ναι διαστρέβλωση ἢ παρακμή. ᾿Ο ἐκλεκτὸς ἀνασκάπτει τὸ χόρσο πνευματικὸ ἔδαφος στὴν αἰχμὴ τῆς ἱστορικῆς πορείας καὶ καλ- λιεργημένο πιὰ τὸ δωρίζει στοὺς πολλοὺς, ποὺ τὸ ἐκμεταλλεύονται ὡς ἁπλοὶ παθητι- κοὶ ἀποδέκτες. ᾿Ο νεολογισμὸς «λαϊκὸς πολιτισμὸς» τῆς προϊούσας µαζοποιητικῆς καὶ λαϊκίστικης ἀξιολογίας τῶν δύο τελευ- ταίων αἰώνων εἶναι ἀπατηλὸς, γιατὶ δὲν ἕ- χει περιεχόµενο. ᾿Ο «λαός» δὲν δηµιουρ- γεῖ ἀξίες οὔτε γλῶσσα ποὺ τὶς ἐκφράζει -- ἐκτὸς ἂν δεχθοῦμε ὅτι ἀξίες ἀντιπροσω- πεύουν ἡ ἀπροσωπία, ὁ ἐμπειρισμός, ἡ κοι- νοτυπία καὶ ἡ ὁμαδικότητα. Καὶ ὡρισμένα πράγματι ἀξιολογικὰ στοιχεῖα ποὺ ἀποδί- δονται στὸ «λαϊκὸ πολιτισμό» δὲν εἶναι δη- μιουργίες τῆς ἀπρόσωπης πολλότητας, ἀλ- λὰ «ἀτομικοτήτων, ποὺ γιὰ διαφόρους λό- γους ἔμειναν ἄγνωστες -- καὶ τὰ δημιουργή- µατά τους χωρὶς πατρότητα. Πρέπει ὁ λαϊκισμὸς νὰ ὑποταχθῆ πιὰ στὴν πραγματικότητα ποὺ ἐκφράζει ἡ ἕως τώρα δογματικὰ ἀπαγορευμένη λέξη καὶ ἔν- γοια «ἀριστοκρατικότήητα». Δὲν μπορεῖ νὰ κάνη ἀλλιῶς. ᾿Η ἀνηλεὴς καταδίωξη τοῦ ἀρίστου ἐν ὀνόματι τῆς ἀπάτης τῆς Ισότη- τας, ἡ ἐγκληματικὴ ἐκμηδένιση τοῦ ἐκλε- κτοῦ, τῆς παϊδείας του καὶ τῆς γλώσσας του ἐν ὀνόματι τῆς «δημοτικότητας» καὶ τῆς «δηµοκρατικότητας», ἡ ἔσχατη περιφρόνη- ση τοῦ προσώπου ἐν ὀνόματι τῆς «κοινω- νίας» καὶ ἡ ἀντίστοιχη ἀποθέωση καὶ παγ- κυριαρχία τοῦ ὄχλου ἐν ὀνόματι τῆς «προό- δου» ἐκπόρνευσαν καὶ κατέστρεψαν καὶ τὴν «κοινωνία», καὶ τὴν δημοκρατία, καὶ τὴν πρόοδο, καὶ τὴν γλῶσσα, καὶ τὴν παιδεία, καὶ τὸν ἴδιο τὸν ὄχλο. ᾿Ο τελευ- ταῖος μὴ μπορώντας ἐξ ὁρισμοῦ νὰ παρα- γάγη νέα γλῶσσα καὶ ἀξίες νέες, ἔφθασε σὲ σημεῖο νὰ μὴ μπορῆ πιὰ νὰ συντηρῆ οὔτε τὶς παλιές. Καὶ κατάντησε στὴν ἀποκτήνω- ση, στὴν ἐξαγρίωση καὶ στὴν ἐξαχρείωση. Οἱ ὀχλαγωγοὶ καὶ ὀχλοκράτες λαϊκιστές, ποὺ ἐπέβησαν σὰν καβαλλάρηδες πάνω στὴ μᾶζα γιὰ νὰ τὴν ἐκμεταλλεύῶνται καὶ νὰ τὴν τυραννοῦν, καταλαβαίνουν ὅτι τὸ ἄ-λογο ποὺ ἱππεύουν δὲν «τραβάει» πιά, καθὼς δὲν ἀνεφοδιάζεται μὲ τοὺς εὑεργετι- κοὺς χυμούς, ποὺ µόνο τὸ Πρόσωπο µπο- ρεῖ νὰ τοῦ µεταγγίση. “Ἢ µαζοκρατία βρί- σκεται μπροστὰ στὸ δίλημμα, ἢ νὰ ἀναστή- ση τὸν δολοφονημένο ἀπ᾿ αὐτὴν ἄριστο αὑτοκτονώντας ἡ ἴδια ἢ νὰ ἐπιμείνη στὶς ἀντιαριστοκρατικὲς ψευδαισθήσεις καὶ αὐ- . ταπάτες τῆς πεθαίνοντας πάλι καὶ ἡ Ίδια µέσα στὸ θανάσιμο σφιχταγκάλιασµα μιᾶς εφονικῆς ἀπόλυτης βαρβαρότητας. δὲν ἔχει ἄλλη ἐπιλογὴ ἀπὸ τὸν ἑκούσιο ἢ τὸν βίαιο θάνατο. Ὅσοι δὲν ἔχουν μµαζοποιηθῆ, ὅσοι διατηροῦν μὲ χίλιες θυσίες τὴν πνευματικὴ ἐνάργεια τῆς ἀτομικότητας μέσα στὸ πη- χτὸ σκοτάδι τῆς λαϊκίστικης καὶ κτηνώ- δους ἀπροσωπίας, ἂς ἑτοιμάζωνται. Ἡ Ἱστορία θὰ τοὺς καλέση ἢ τοὺς καλεῖ ἤδη νὰ ἀναλάβουν τὴν εὐθύνη ποὺ φύσει μόνο σ᾿ αὐτοὺς ἀνήκει, τὴν εὐθύνη τῆς διασώσεως καὶ τῆς προαγωγῆς τοῦ Πολιτισμοῦ. Λ.Ι.Λ.