ἢ ́ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ ἢ Ὃ ἐγκληματίας τοῦ πνεύματος καὶ τὸ συνένοχο θῦμα του Πολὺ συχνά, φίλε ἀναγνώστη, μοῦ τριβέλιζε τὸ μυαλὸ ἡ ἀπορία ἂν ὁ σύγχρονος διανοούμενος, ὁ κύριος αὐτὸς ὑπεύθυνος τῆς ἀπίστευτης σημερινῆς παρακμῆς τοῦ Πολιτισμοῦ, συνεργεῖ συνειδητά, ἐνεπιγνώστως, στὴν πνευματικὴ ἐντροπία τοῦ καιροῦ μας. Μὲ ἐνδιέφερε πολὺ νὰ ἀντιληφθῶ, ἂν ὁ προδότης τῆς ἀποστολῆς του ἐπιστήμων, ὁ δειλὸς δάσκαλος, ὁ νεροκουβαλητὴς τῆς ἐξουσιαστικῆς ἰσχύος τεχνολόγος, ὁ πράκτωρ τῆς διαστρεβλώσεως τοῦ ἀνθρωπίνου παρελθόντος ἱστορικός, ὁ καταστροφέας τῆς γλώσσας λογοτέχνης ἢ δημοσιογράφος, ὅλοι ὅσοι, τέλος πάντων, θέσει διαπράττουν τὴν σωρείαν τῶν ἐγκλημάτων κατὰ τοῦ πνεύματος, εἶναι ἐκ προθέσεως καὶ προμελέτης κακοποιοὶ τῆς ἀλήθειας ἢ ἄγονται παθητικῶς μέσα στὸ ρεῦμα τῆς ὁρμητικῆς προϊούσης νοητικῆς ἀποσυνθέσεως τοῦ ἀνθρώπου, χωρὶς νὰ καταλαβαίνουν τί συμβαίνει γύρω τοὺς καί, συνεπῶς, χωρὶς νὰ συναισθάνωνται τὸν βαθμὸ τῆς ἐνοχῆς τους στὰ τεκταινόμενα. Καὶ θεωροῦσα σημαντικὴ μιὰ ὀρθὴ ἐκτίμηση τῆς καταστάσεως ἐπὶ τοῦ προκειμένου, γιατὶ μολονότι σ ̓ ἕνα ἔγκλημα ἡ ὕπαρξη ἢ μὴ συνειδητότητας ἐκ μέρους τοῦ ἐγκληματία δὲν τροποποιεῖ τὸ ἀποτέλεσμα τῆς διαπράξεώς του," ἔχει ἐν τούτοις ἀπόλυτη ἀξία ὄχι μόνο στὴν ἐπιμέτρηση τῆς ποινῆς ἀλλὰ σὲ κάτι πολὺ σημαντικώτερο, στὴ διάγνωση τῶν ἀτομικῶν ψυχοπνευματικῶν διαδικασιῶν, προϊὸν τῶν ὁποίων εἶναι ἡ ὑπὸ κρίσιν πρᾶςις. Συνήγαγα τὸ συμπέρασμα, ὅτι σ ̓ ἕνα κοινωνικὸ ἢ ἱστορικὸ ἔγκλημα οἱ διαδικασίες ποὺ τὸ γεννοῦν δὲν εἶναι πιὰ ἀτομικὲς ἀλλὰ κοινωνικές, ἐπίσης, ἢ ̓Ο καταστροφέας π.χ. τῆς ἱστορικές. γλώσσας θὰ ἦταν ἀπολύτως ἀνίκανος νὰ τὴν καταστρέψη ὡς μεμονωμένα δρῶν ἄτομο -- ἂν δηλαδὴ ἡ γλῶσσα ὡς κοινωνική, ὁμαδικὴ, πραγματικότητα διήνυε τέτοια ἱστορικὴ φάση ἀκμῆς, ποὺ νὰ καθίσταται ἄτρωτη στὶς ἐξωτερικὲς ́Ο δολοφόνος τῆς γλώσπροσβολές. σας γίνεται ἐπικίνδυνος ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ ἡ ὁμαδικὴ ἰσχὺς τοῦ γλωσσικοῦ ὀργάνου εἶναι κατώτερη τῶν προὔὐποθέσεὼν βιωσιμότητάς του: Στὴν ἀρχαία “Ελλάδα ἡ γλῶσσα ἦταν τόσο ἰσχυρὴ κοινωνικὰ καὶ ἱστορικά, ὥστε ὄχι μόνο κατέστρεφε ὡς παρείσακτα σώματα τὶς εἰσβολὲς ξένων γλωὠσσημάτων, ἀλλὰ ἐξελλήνιζε γλωσσικὰ καὶ τὶς ἐξ ὁρισμοῦ ἔένες ἔννοιες, ὅπως π.χ. εἶναι τὰ ὀνόματα μὴ ̓Ελλήνων ἢ οἱ ὀνομασίες ἄλλων χωρῶν. Στὴ σύγχρονη ̓ Ελλάδα ἡ ὁμα'δικὴ πραγματικότητα τῆς γλώσσας εἷναι τόσο ἀσθενής, ὥστε ὄχι μόνο δέχεται καὶ πολιτογραφεῖ ἀτόφια καὶ ἐντελῶς ἀνεξελλήνιστα τὰ ξένα πράγματα καὶ πρόσωπα, ἀλλὰ καὶ ἀφελληνίζει τὰ ἑλληνικὰ προσδίδοντας σ ̓ αὐτὰ ξενικὰ γλωσσικὰ ἐνδύματα. Ὅ,τι συμβαίνει στὴ γλῶσσα, ἰσχύει ἀπολύτως καὶ στοὺς ἄλλους τομεῖς τοῦ Πολιτισμοῦ, τὴν ̓Επιστήμη, τὴν ἴΠαιδεία, τὴ Σκέψη, τὴν Τέχνη: ̓Η ἱστορικὴ ἐξασθένιση τῶν πνευματικῶν αὐτῶν δραστηριοτήτων γεννᾶ τὴν ἐπίκτητη