ἢ ΄ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ ἢ Ὃ ἐγκληματίας τοῦ πνεύματος καὶ τὸ συνένοχο ϑῦμα του Πολὺ συχνά, φίλε ἀναγνώστη, μοῦ τριβέλιζε τὸ μυαλὸ ἡ ἀπορία ἂν ὁ σύγχρονος διανοούμενος, ὁ κύριος αὐ- τὸς ὑπεύθυνος τῆς ἀπίστευτης σηµερι- νῆς παρακμῆς τοῦ Πολιτισμοῦ, συνερ- γεῖ συνειδητά, ἐνεπιγνώστως, στὴν πνευ- ματικὴ ἐντροπία τοῦ καιροῦ µας. Μὲ ἐνδιέφερε πολὺ νὰ ἀντιληφθῶ, ἂν ὁ προδότης τῆς ἀποστολῆς του ἐπιστήμων, ὁ δειλὸς δάσκαλος, ὁ νεροκουβαλητὴς τῆς ἐξουσιαστικῆς ἰσχύος τεχνολόγος, ὁ πράκτωρ τῆς διαστρεβλώσεως τοῦ ἀνθρωπίνου παρελθόντος ἱστορικός, ὁ καταστροφέας τῆς γλώσσας λογοτέχνης ἢ δημοσιογράφος, ὅλοι ὅσοι, τέλος πάν- των, θέσει διαπράττουν τὴν σωρείαν τῶν ἐγκλημάτων κατὰ τοῦ πνεύματος, εἶναι ἐκ προθέσεως καὶ προμελέτης κακοποιοὶ τῆς ἀλήθειας ἢ ἄγονται παθη- τικῶς μέσα στὸ ρεῦμα τῆς ὁρμητικῆς προϊούσης νοητικῆς ἀποσυνθέσεως τοῦ ἀνθρώπου, χωρὶς νὰ καταλαβαίνουν τί συμβαίνει γύρω τοὺς καί, συνεπῶς, χωρὶς νὰ συναισθάνωνται τὸν βαθμὸ τῆς ἐνοχῆς τους στὰ τεκταινόμενα. Καὶ θεωροῦσα σημαντικὴ μιὰ ὀρθὴ ἐκτίμη- ση τῆς καταστάσεως ἐπὶ τοῦ προκειμέ- νου, γιατὶ μολονότι σ᾽ ἕνα ἔγκλημα ἡ ὕπαρξη ἢ μὴ συνειδητότητας ἐκ μέρους τοῦ ἐγκληματία δὲν τροποποιεῖ τὸ ἀπο- τέλεσμα τῆς διαπράξεώς του," ἔχει ἐν τούτοις ἀπόλυτη ἀξία ὄχι μόνο στὴν ἐπιμέτρηση τῆς ποινῆς ἀλλὰ σὲ κάτι πολὺ σημαντικώτερο, στὴ διάγνωση τῶν ἀτομικῶν ψυχοπνευματικῶν διαδι- κασιῶν, προϊὸν τῶν ὁποίων εἶναι ἡ ὑπὸ κρίσιν πρᾶςις. Συνήγαγα τὸ συμπέρασμα, ὅτι σ᾿ ἕνα κοινωνικὸ ἢ ἱστορικὸ ἔγκλημα οἱ διαδικασίες ποὺ τὸ γεννοῦν δὲν εἶναι πιὰ ἀτομικὲς ἀλλὰ κοινωνικές, ἐπίσης, ἢ ἱστορικές. ᾿Ο καταστροφέας π.χ. τῆς γλώσσας θὰ ἦταν ἀπολύτως ἀνίκανος νὰ τὴν καταστρέψη ὡς μεμονωμένα δρῶν ἄτομο -- ἂν δηλαδὴ ἡ γλῶσσα ὡς κοινωνική, ὁμαδικὴ, πραγματικότητα διήνυε τέτοια ἱστορικὴ φάση ἀκμῆς, ποὺ νὰ καθίσταται ἄτρωτη στὶς ἐξωτερικὲς προσβολές. ΄Ο δολοφόνος τῆς γλώσ- σας γίνεται ἐπικίνδυνος ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ ἡ ὁμαδικὴ ἰσχὺς τοῦ γλωσσικοῦ ὀργάνου εἶναι κατώτερη τῶν προὔὐποθέ- σεὼν βιωσιµότητάς του: Στὴν ἀρχαία “Ελλάδα ἡ γλῶσσα ἦταν τόσο ἰσχυρὴ κοινωνικὰ καὶ ἱστορικά, ὥστε ὄχι μόνο κατέστρεφε ὡς παρείσακτα σώματα τὶς εἰσβολὲς ξένων γλωὠσσηµάτων, ἀλλὰ ἐξελλήνιζε γλωσσικὰ καὶ τὶς ἐξ ὁρισμοῦ ἔένες ἔννοιες, ὅπως π.χ. εἶναι τὰ ὀνόμα- τα μὴ ᾿Ελλήνων ἢ οἱ ὀνομασίες ἄλλων χωρῶν. Στὴ σύγχρονη ᾿ Ελλάδα ἡ ὁμα- 'δικὴ πραγματικότητα τῆς γλώσσας εἷ- ναι τόσο ἀσθενής, ὥστε ὄχι μόνο δέχε- ται καὶ πολιτογραφεῖ ἀτόφια καὶ ἐντε- λῶς ἀνεξελλήνιστα τὰ ξένα πράγματα καὶ πρόσωπα, ἀλλὰ καὶ ἀφελληνίζει τὰ ἑλληνικὰ προσδίδοντας σ᾽ αὐτὰ ξενικὰ γλωσσικὰ ἐνδύματα. Ὅ,τι συμβαίνει στὴ γλῶσσα, ἰσχύει ἀπολύτως καὶ στοὺς ἄλλους τομεῖς τοῦ Πολιτισμοῦ, τὴν ᾿Επιστήμη, τὴν ἴΠαι- δεία, τὴ Σκέψη, τὴν Τέχνη: ᾿Η ἱστορικὴ ἐξασθένιση τῶν πνευματικῶν αὐτῶν δραστηριοτήτων γεννᾶ τὴν ἐπίκτητη