Ὁ Ἑλληνικός Λόγος, τρὀπος ἐξαληπδεύσεως τῆς ἀδυναμίας καὶ τῶν συναφῶν αἱσθημότων ἀπουσιάζουν ἀπὸ τοὺς διαλόγους τοῦ Σωκράτη, καὶ μόνο ὁ λόγος ἀτάραχα καὶ πειστικἁ ἡἦγεμονεύει. τῆς ζωῆς μας ῃ ἱ άνθρωποι πεθαίνουν, ἀλλὰ ὄχι καὶ οἱ ἰδέες, οἱ ἀντιλήψεις τους γιὰ τὴ ζωὴ καὶ τὸν κόσμο, πού, κατὰ ἕνα νόμο τῆς κληρονομικότητας, μεταθιθάζονται καὶ διαιωνίζονται στὴ ψυχὴ τῶν ἀπογόνων. "Ετσι, στὴ νέα Ἑλλάδα, Μὰ μήπως καὶ οἱ θεοί, μικροθεοὶ καὶ ἥρωες τοῦ Ὀλύμπου δὲν μετέρχονται ἀκριθῶς τὴν ἴδια μέθοδο; "Αλλωστε, κανείς τους δὲν ήταν ἀ- Τοῦ π. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ «καὶ σήμερον τὰ δένδρα καὶ τὰς πηγὰς σεθάζονται δροσερὰς οἱ ποιμένες: αὐτοῦ πλανῶνται ἀκόμα αἱ Νηρηΐδες», πόλωτα τέλειος, καί, καθὼς ἄνθρωποι τοὺς εἶχαν ἀνακηρύξει θεούς, δὲν ἦταν διατεθειμένοι νὰ διαπράἔουν τὸ μοιραῖο λάθος, καὶ νὰ τοὺς καθαιρέσουν πάλι οἱ ἄνθρωποι. Δὲν διστάζει καθόλου ὁ ̓Αριστοφάνης νὰ γελοιοποιήση τὸ Διόνυσο, οὔτε ὁ ̓Αγησίπολις νὰ ἀμφισθητήση τὴν ἐγκυρότητα τοῦ χρησμοῦ τῆς Πυθίας, οὔτε θέθαια ὁ Θέογνις νὰ προσφωνήση. τὸ Δία ἔτσι: «Ζεῦ φίλε, θαυμάζω σε». Μὲ τὸν ἴδιο τόνο, ποὺ ἕνα παιδὶ μιλᾶ στὸν μεγαλύτερο ἀδελφό του, μιλοῦν οἱ μαθητὲς στοὺς δασκάλους τους, ποὺ κατὰ κανόνα ἦτον αὐθεντίες -- «ὦ Σώκρατες, φρονῶ!..» -- καὶ γενικὰ οἱ ἄνθρωποι στοὺς θεούς. ὅπως παρατηρεῖ ὁ Κάλθος. Γιὰ τὸν Ἕλληνα κάθε πρᾶγμα, κάθε φυσικὸ Φαινόμενο, κάθε ὁρμή, σκέψη καὶ ἐκδήλωση, εἶναι θαυμαστὴ καὶ μέσα της φέρει τήν' ἰδιότητα τῆς θειότητας. Κανένα πάθος, μισαλλοδοξία ἢ θέληση δὲν τὸν Θασανίζει, καμμιὰ πρόθεση νὰ κάνη τὸν κόσμο ἁγνό, νηφάλιο, φιλάνθρωπο, φιλαλήθη, εὔσπλαχνο καὶ καλοκάγα6ο δὲν τὸν ἀπασχολει. ̓Ακόμα κι ὅταν ὁ 'Σωκράτης διδώσκη τὴν ἠθική, κινεῖται μὲ τὸ διάλογο, τὴν ἀπιόδειξη καὶ τὸν ἔλεγχο καὶ ποτὲ θέθαια δὲν καταφεύγει στὸ δογματισμὸ καὶ τὴ σκοπιμότητα. Οἱ ἀγανακτισμένες διαμαρτυρίες, οἱ ἀσεθεῖς καὶ ἀπειλητικὲς φράσεις, ἡ ἐπίκληση καθολικὴ καὶ γενικὴ ἐλευθερία χαρακτηρίζει τοὺς Ἕλληνες, ὡς καὶ