ΚΩΝ. Δ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ Τὸ ἔννομον ἔγκλημα τῆς ἀμβλώσεως” Ἔβρνησιν τῆς φύσεως ἀποτελεῖ ἡ ἄμβλωσις, ἥτις συνιστᾶ τεχνητὴν καὶ βιαίαν διακοπὴν τῆς κυήσεως, φυσικῆς τουτέστιν ἐξεργασίας τοῦ ὀργανισμοῦ τῆς γυναικός. 'Η ἔννοια τῆς ἀμβλώσεως εἶναι ταυτόσημος πρὸς καταστροφὴν ὀργανισμοῦ ἔχοντος ζωὴν ἀπὸ τῶν πρώτων ἤδη ἡμερῶν τῆς διαπλάσεως αὐτοῦ καὶ μέλλοντος νὰ προσλάβῃ ἀνθρωπίνην ὑπόστασιν, ἡ ἀρχικὴ μορφὴ τῆς ὁποίας εἶναι τὸ ἔμβρυον. Σχετικῶς ἀναφέρομεν, ὅτι ὀλίγας ἡμέρας μετὰ τὴν ἕνωσιν τοῦ ὡαρίου καὶ τοῦ σπερματοζωαρίου σχηματίζεται τὸ λεγόμενον βλαστίδιον, τὸ ὁποῖον ἀποτελεῖ τὴν ἀπαρχὴν τοῦ ἐμβρύου καὶ τοῦ «δυνάμει» ἀνθρώπου, ὅστις μέλλει νὰ γεννηθῇ καὶ ὅστις ἐνδέχεται νὰ εἶναι Σωκράτης τις ἢ Πλάτων. Τὸ ἔμβρυον διαπλάσσεται ἀπὸ τῶν πρώτων ἤδη μηνῶν εἰς ἀνθρώπινον εἶδος, διαφοροποιουμένων τῶν ὀργάνων τοῦ σώματος (κεφαλῆς, ἄνω καὶ κάτω ἄκρων, τοῦ ἐγκεφάλου, τῆς καρδίας, τῶν πνευμόνων κ.ο.κ.). Ο ἐγκέφαλος ἀπὸ τῆς ἀπαρχῆς τῆς διαπλάσεώς του λειτουργεῖ ὑποτυπωδῶς. Προϊόντος δὲ τοῦ χρόνου ἐκδηλοῦνται σαφῶς ψυχικαὶ λειτουργίαι (αἰσθήματα ἀκοῆς τῶν ἔξω κρότων καὶ θορύβων, συναισθήματα --- εὐαρεστήσεως, δυσφορίας, φόβου ---, κινήσεις τῶν μελῶν τοῦ σώματος, ἐναλλαγὴ ὕπνου καὶ ἐ--γρηγόρσεως κ.ο.κ.). Τὸ ἔμβρυον εἶναι ἤδη ζῶν ὀργανισμὸς ἀπὸ τῶν πρώτων ἡμερῶν, ἀποκτῶν βιολογικῶς, νομικῶς καὶ ἠθικῶς τὸ δικαίωμα νὰ διατηρηθῇ ἐν τῇ ζωῇ καὶ νὰ ἀναπτυχθῇ εἰς τὴν τελικὴν μορφὴν τοῦ ἀνθρώπου καὶ τελικῶς νὰ γεννηθῆ ὡς ἀνθρώπινον ὃν ἔχον ἀρχὴν τὴν γένεσιν (γίγνεσθαι) καὶ τέλος τὴν γέννησιν. Ἢ ἄμβλωσις, πανάρχαιον ἀνθρώπινον πρόβλημα, ἔχει καταστῆ ἐπίκαιρον καὶ ἐνεργὸν κατὰ τὴν σημερινὴν ἐποχὴν τῶν παντοειδῶν ἀνακαινίσεων καὶ νεωτερισμῶν τῆς κοινωνικῆς ζωῆς. «Ἔθος καθέστηκεν» ἡ συνήθεια τῆς διακοπῆς τῆς ἐγκυμοσύνης, ἀθεμίτου κατὰ τὸ πλεῖστον, ὁπότε εἰς τὴν τελευταίαν ταύτην περίπτωσιν ἐπιτελεῖται διόρθωσις ἑνὸς κακοῦ δι ̓ ἑτέρου κακοῦ. "Ὅμως «πάντα τῶν ἀνθρώπων νοσεῖ, κακῶς ὅταν θέλωσιν ἰᾶσθαι κακὰ» (Σοφοκλῆς, ἀπόσπασμα παρὰ Στοβαίῳ, ̓Ανθολογία 4, 37 τ. ᾳ. Ἑ. Νδυςκ 146). Προκαταβολικῶς δυνάμεθα νὰ εἴπωμεν, ὅτι ἡ ἄμβλωσις, ὡς κατωτέρω θὰ ἀναπτύξωμεν, εἶναι θέμα οὐ μόνον ἀτομικὸν τῆς γυναικός, ὡς διὰ τοῦ φεμινισμοῦ τοποθετεῖται, ἀλλὰ καὶ ἰατρικόν, νομικόν, ψυχολογικὸν (καὶ ψυχοπαθολογικὸν), κοινωνικόν, ἠθικόν, θρησκευτικόν, ἠθικολογικόν, δημογραφικόν, εὐγονικόν. Κατὰ γενικὸν χαρακτηρισμὸν ἀπὸ ἰατρικῆς ἀπόψεως ἡ ἄμβλωσις ἀποτελεῖ χειρουργικὴν ἐπέμβασιν εἰς ὀργανισμὸν ὑγιοῦς ἀτόμου μὴ πάσχοντος ἐκ νόσου, πρὸς θεραπείαν τῆς ὁποίας διενεργήθη αὔτη καὶ ὡς ἐκ τούτου διαφέρει οἰασδήποτε ἄλλης χειρουργικῆς ἐπεμβάσεως. Κατ ̓ οὐσίαν ἀποτελεῖ βιασμὸν τοῦ ὀργανισμοῦ καὶ κακοποίησιν αὐτοῦ. ̓Απὸ ἰατρικῆς ἀπόψεως δέον νὰ ἀναφέρωμεν τὰς σημαντικὰς βλάβας, αἵτινες προκύπτουν ἐκ τῆς ἀμβλώσεως (διάτρησις τῆς μήτρας, καὶ κίνδυνος ζωῆς, ἐνδομητρῖτις, σαλπιγγῖτις, μέλλουσαι αὐτόματοι ἀποβολαί, στείρωσις, ἐν γένει παθήσεις τοῦ γεννητικοῦ συστήματος). Πλὴν τῶν σωματικῶν βλαβῶν ἡ ἄμβλωσις συνεπάγεται καὶ ψυχοπαθολογικὰς ἀντιδράσεις (φόβον, ἀγωνίαν διὰ τὸν ἐκ ταύτης κίνδυνον τῆς ζωῆς καὶ τὰς μελλοντικὰς βλάβας τῆς ὑγείας, ἐπίσης μεταμέλειαν καὶ τύψεις συνειδήσεως διὰ τὴν θανάτωσιν τοῦ ἐμβρύου κ.ο.κ.). Συνιστᾷ δὲ ψυχικὸν τραῦμα διατηρούμενον ἐπὶ μακρὸν ἢ καθ ̓ ὅλην τὴν ζωὴν ὑπὸ τὴν μορ" Τὸ κείμενο αὐτὸ ἀποτελεῖ μέρος τῆς ὑπὸ ἔκδοσιν συγγραφῆς τοῦ καθηγητοῦ τῆς Ψυχιατρικῆς καὶ Νευρολογίας κ. Κωνστ. Κωνσταντινίδη μὲ τίτλο « ́Ο φεμινισμὸς ὡς ἄρνησις τῆς φύσεως καὶ τοῦ πολιτισμοῦ».