Ὅραμα χειμερινῆς νυκτός Οἱ τελευταῖες ξεθυμασμένες λάμψεις αὐλάκωναν τὸν ἐρεβώδη οὐρανὸ πάνω στὴν ἀχανῆ πεδιάδα καὶ οἱ βρόντοι συντάραζαν συθέμελα ἀκόμη γῆ καὶ ὕδατα, ἀλλά, ναί! Μύριζε στὴν ἥμερη πιὰ ἀτμόσφαιρα ἡ δριμειὰ μυρωδιὰ τῶν φρέσκων ἀκόμη ἐκρήξεων καὶ οἱ τρομακτικοὶ ᾱπόηχοι τοῦ χαλασμοῦ τραβοῦσαν κι ἕσβηναν γλυκὰ πέρα, μέσα στὸ Χάος. Καθώς ἄρχισε νὰ σελαγίζη στὶς ἀκρότατες κορυφογραμμὲς κάποια φωτοσκίαση, μποροῦσες νὰ πάρης μιὰ πρώτη ἰδέα γιὰ τὴν ἕκταση τῶν συνεπειῶν τῆς κοσμογονικῆς νύχτας. Ὅλα τὰ μνήμειακὰ μέγαρα, τὰ μελετημένα ἐπὶ χιλιάδες χρόνια, μὲ τὰ δεκαεζαπλᾶ συστήματα ἠλεκτρονικῆς στατικῆς ἀσφάλειας, μέχρι χθὲς κυρίαρχα ὁπτικὰ στοιχεῖα στὴν λαμπερὴ εἰκόνα τοῦ σφαιρικοῦ τοπίου, εἷχαν «ἔυρισθῆ» ἀπὸ προσώπου γῆς: Τὸ δίκτυο ἐπικοινωνίας ποὺ τὰ συνέδεε, ᾱπλωμένο ὑπογείως καὶ ἐναερίως σὰν στραγγαλιστικὸς ἱστὸς ἀράχνης, εἶχε στὸ σύνολο του αὐτοεκραγῆ ἀπὸ ἐντελῶς ἀνεξήγητο ἐπιστημονικὰ βραχυκύκλωμα. ́Ολόκληρο τὸ κατασκευασμένο μὲ τόση ὀξυδέρκεια, ἐφευρετικότητα, τεχνικὴ τελειότητα Σύστημα, ὅπου εἶχαν βρῆ ἐφαρμογὴ οἱ πιὸ ἀγχίνοες ἐπινοήσεις τῶν Σοφῶν τῆς Πόλης, εἶχε ἀπὸ τὴ μιὰ στιγμὴ στὴν ἄλλη μετατραπῆ σὲ ἀκαριαίας καύσεως πυραγωγὸν σχοινίον, ποὺ ἐκ μηδένισε καὶ διέλυσε στὰ ἐξ ὧν συνετέθη τὸν προαιώνιο πολεοδομικὸ σχήματισμό. Μέλη γιγαντιαίων μαριονεττῶν, μαυρισμένα κι ἀκρωτηριασμένα φρικτά, κείτονταν ἀναμίξ μὲ σιδερικά, συντριμμένα κομμάτια μηχανῶν, ξεχαρβαλωμένα ἐξαρτήματα ἠλεκτρονικῶν ἐγκεφάλων, μικροφίλμς, ἀργυρᾶ καὶ χρυσᾶ νομίσματα, κώδικες, ὀργανογράμματα καὶ «προγράμματα», χιλιάδες, ἑκατομμύρια «προγράμματα», προωρισμένα νὰ τροφοδοτήσουν τὸ Δίκτυο τῶν κομπιοῦτερς, ποὺ ὅμως ἔγιναν θλιβερὴ βορὰ τοῦ πυρὸς μέσα στὸ Κέντρο Μελέτης, Προγραμματισμοῦ καὶ ̓Εφαρμογῶν Εἰρήνης (Κ.Μ.Π.Ε.Ε), ὅ- που, φαίνεται, ἐκδηλώθηκε ἡ πρώτη σπίθα τοῦ ἀπροσδόκητου Τρομακτικοῦ Βραχυκυκλώματος. Ἢ χρυσῆ αὐγὴ σ ̓ ὅλη της τὴ δόξα χάϊδευε πιὰ μὲ τὰ ρόδινα δάκτυλά τῆς τὴν στρογγυλὴ πεδιάδα, ὅταν... Ὢ, τοῦ ὑπερφυοῦς θαύματος! Ποῦ ἦταν, ἕως τότε, ἀπὸ ποῦ ξεχύθηκε ξαφνικὰ αὐτὴ ἡ ἄγνωστη ἐξαίσια ἀκουστικὴ καὶ ὀπτικὴ ̓Αρμονία; Ποῦ φώλιαζαν οἱ μυριάδες τῶν ἕως τότε ἀόρατων πουλιῶν, πῶς σώθηκαν ἀπὸ τὴν φοβερὴ αὐτοέκρήξζη τοῦ Συστήματος, ποῦ βρῆκαν ἔμπνευση καὶ διάθεση, ὕστερα ἀπὸ ἕνα τέτοιο βάρβαρο πανδαϊμόνΙιο, γιὰ νὰ συνταιριάσουν καὶ νὰ διαχύσουν στὸ "Απειρο αὐτὴ τὴν τέλεια ̓Ωδή, αὐτὸν τὸν Μελίρρυτο Αἴνὸο; Ποιὸς ἀνεύρετος ἕως τότε Κοσμογονικὸς Νόμος ἴσχυσε αὐτόματα, γιὰ νὰ φυῆ μὲ ἀστραπιαία μεγαλοπρέπεια στὴ θέση καθενὸς τῶν ἕως χθὲς σαπροφύτων ἀπὸ ἕνα ὁλάνθιστο δένδρο, γιὰ νὰ εἰσχωρήσουν στὸ ἕως χθὲς ἐγκατεσπαρμένο μὲ καλώδια ἔδαφος ἀπομυζητικὲς τῶν Φυσικῶν χυμῶν ρίζες, γιὰ νὰ ζδεπεταχτοῦν μέσα ἀπὸ τὶς κουβαριασμένες σπεῖρες τοῦ ἀικτύου ἀφάνταστης ἁρμονικότητας ταξιανθίες, γιὰ νὰ ὑψωθοῦν πάνω ἀπὸ τὰ φρικαλέα πτώματα τῶν δαιμονοπλήκτων Τιτάνων αὐτοὶ οἱ ἄφατου κάλλους στεφανωμένοι μὲ κοτίνους κοῦροι, αὐτὲς οἱ ἀπίστευτης χάριτος ἀνθοστολισμένες κόρες; Ὢ, τῆς εὐτυχίας αὐτῶν ποὺ εἶδαν κι ἔζησαν τὸ παναρμόνιο ἐκεῖνο πανόραμα! Καὶ τότε, καθώς οἵ εὐσταλεῖς κοῦροι σὰν ἕνα σῶμα καὶ μιὰ ψυχὴ κουβάλησαν τὰ θρυμματισμένα σίδερα καὶ τὶς μισοκαμμένες συνθετικὲς λες στὸ ΚΜΠΕΕ, ποὺ θὰ μετατρεπόταν πιὰ σὲ Μουσεῖο ̓Απατηλῶν ̓Ομοιωμάτων, καθώς ἁρμόνιζαν τὸ χῶρο καὶ τὸν χρόνο μὲ τοὺς ἤχους τοῦ Συμπαντικοῦ Ρυθμοῦ, καθώς οἱ κοῦροι, λέω, μαζὶ μὲ τὶς κόρες πιάνονταν χέρι μὲ χέρι ἀρχίζοντας τὴν ἀέναη ὄρχηση στὰ βήματὰ Του, τότε... Τότε, φίλε, ἀναγνώστη, ἐύπνησα. Εὐτυχισμένο τὸ 1987... Δ4.1.Λ.