Ὅραμα χειμερινῆς νυκτός Οἱ τελευταῖες ξεθυμασμένες λάμψεις αὐλάκωναν τὸν ἐρεβώδη οὐρανὸ πάνω στὴν ἀχανῆ πεδιάδα καὶ οἱ βρόντοι συν- τάραζαν συθέµελα ἀκόμη γῆ καὶ ὕδατα, ἀλλά, ναί! Μύριζε στὴν ἥμερη πιὰ ἀτμό- σφαιρα ἡ δριμειὰ μυρωδιὰ τῶν φρέσκων ἀκόμη ἐκρήξεων καὶ οἱ τρομακτικοὶ ᾱ- πόηχοι τοῦ χαλασμοῦ τραβοῦσαν κι ἕ- σβηναν γλυκὰ πέρα, µέσα στὸ Χάος. Καθώς ἄρχισε νὰ σελαγίζη στὶς ἀ- κρότατες κορυφογραμμὲς κάποια φωτο- σκίαση, μποροῦσες νὰ πάρης μιὰ πρώτη ἰδέα γιὰ τὴν ἕκταση τῶν συνεπειῶν τῆς κοσμογονικῆς νύχτας. Ὅλα τὰ μνήμει- ακὰ μέγαρα, τὰ μελετημένα ἐπὶ χιλιάδες χρόνια, μὲ τὰ δεκαεζαπλᾶ συστήµατα ἠλεκτρονικῆς στατικῆς ἀσφάλειας, µέχρι χθὲς κυρίαρχα ὁπτικὰ στοιχεῖα στὴν λα- μπερὴ εἰκόνα τοῦ σφαιρικοῦ τοπίου, εἷ- χαν «ἔυρισθῆ» ἀπὸ προσώπου γῆς: Τὸ δίκτυο ἐπικοινωνίας ποὺ τὰ συνέδεε, ᾱ- πλωμένο ὑπογείως καὶ ἐναερίως σὰν στραγγαλιστικὸς ἱστὸς ἀράχνης, εἶχε στὸ σύνολο του αὐτοεκραγῆ ἀπὸ ἐντελῶς ἀνε- ξήγητο ἐπιστημονικὰ βραχυκύκλωμα. ΄Ολόκληρο τὸ κατασκευασμένο μὲ τόση ὀξυδέρκεια, ἐφευρετικότητα, τεχνικὴ τε- λειότητα Σύστημα, ὅπου εἶχαν βρῆ ἐφαρ- μογὴ οἱ πιὸ ἀγχίνοες ἐπινοήσεις τῶν Σοφῶν τῆς Πόλης, εἶχε ἀπὸ τὴ μιὰ στι- γμὴ στὴν ἄλλη μετατραπῆ σὲ ἀκαριαίας καύσεως πυραγωγὸν σχοινίον, ποὺ ἐκ μη- δένισε καὶ διέλυσε στὰ ἐξ ὧν συνετέθη τὸν προαιώνιο πολεοδομικὸ σχήματι- σμό. Μέλη γιγαντιαίων μαριονεττῶν, μαυ- ρισμένα κι ἀκρωτηριασμένα φρικτά, κεί- τονταν ἀναμίξ μὲ σιδερικά, συντριµµένα κομμάτια μηχανῶν, ξεχαρβαλωμένα ἐ- ξαρτήματα ἠλεκτρονικῶν ἐγκεφάλων, μι- κροφίλμς, ἀργυρᾶ καὶ χρυσᾶ νομίσματα, κώδικες, ὀργανογράμματα καὶ «προγράμ- µατα», χιλιάδες, ἑκατομμύρια «προγράμ- ματα», προωρισμένα νὰ τροφοδοτήσουν τὸ Δίκτυο τῶν κομπιοῦτερς, ποὺ ὅμως ἔγιναν θλιβερὴ βορὰ τοῦ πυρὸς μέσα στὸ Κέντρο Μελέτης, Προγραμματισμοῦ καὶ ᾿Εφαρμογῶν Εἰρήνης (Κ.Μ.Π.Ε.Ε), ὅ- που, φαίνεται, ἐκδηλώθηκε ἡ πρώτη σπί- θα τοῦ ἀπροσδόκητου Τρομακτικοῦ Βρα- χυκυκλώματος. Ἢ χρυσῆ αὐγὴ σ᾽ ὅλη της τὴ δόξα χάϊδευε πιὰ μὲ τὰ ρόδινα δάκτυλά τῆς τὴν στρογγυλὴ πεδιάδα, ὅταν... Ὢ, τοῦ ὑπερ- φυοῦς θαύματος! Ποῦ ἦταν, ἕως τότε, ἀπὸ ποῦ ξεχύθηκε ξαφνικὰ αὐτὴ ἡ ἄγνω- στη ἐξαίσια ἀκουστικὴ καὶ ὀπτικὴ ᾿Αρ- µονία; Ποῦ φώλιαζαν οἱ μυριάδες τῶν ἕως τότε ἀόρατων πουλιῶν, πῶς σώθη- καν ἀπὸ τὴν φοβερὴ αὐτοέκρήξζη τοῦ Συστήματος, ποῦ βρῆκαν ἔμπνευση καὶ διάθεση, ὕστερα ἀπὸ ἕνα τέτοιο βάρβαρο πανδαϊµόνΙιο, γιὰ νὰ συνταιριάσουν καὶ νὰ διαχύσουν στὸ "Απειρο αὐτὴ τὴν τέ- λεια ᾿Ωδή, αὐτὸν τὸν Μελίρρυτο Αἴνὸο; Ποιὸς ἀνεύρετος ἕως τότε Κοσμογονι- κὸς Νόμος ἴσχυσε αὐτόματα, γιὰ νὰ φυῆ μὲ ἀστραπιαία μεγαλοπρέπεια στὴ θέση καθενὸς τῶν ἕως χθὲς σαπροφύτων ἀπὸ ἕνα ὁλάνθιστο δένδρο, γιὰ νὰ εἰσχωρή- σουν στὸ ἕως χθὲς ἐγκατεσπαρμένο μὲ καλώδια ἔδαφος ἀπομυζητικὲς τῶν Φυ- σικῶν χυμῶν ρίζες, γιὰ νὰ ζδεπεταχτοῦν µέσα ἀπὸ τὶς κουβαριασµένες σπεῖρες τοῦ ἀικτύου ἀφάνταστης ἁρμονικότητας ταξιανθίες, γιὰ νὰ ὑψωθοῦν πάνω ἀπὸ τὰ φρικαλέα πτώματα τῶν δαιµονοπλήκτων Τιτάνων αὐτοὶ οἱ ἄφατου κάλλους στεφα- νωµένοι μὲ κοτίνους κοῦροι, αὐτὲς οἱ ἀπίστευτης χάριτος ἀνθοστολισμένες κό- ρες; Ὢ, τῆς εὐτυχίας αὐτῶν ποὺ εἶδαν κι ἔζησαν τὸ παναρµόνιο ἐκεῖνο πανόραμα! Καὶ τότε, καθώς οἵ εὐσταλεῖς κοῦ- ροι σὰν ἕνα σῶμα καὶ μιὰ ψυχὴ κουβάλη- σαν τὰ θρυμματισμένα σίδερα καὶ τὶς µισοκαμµένες συνθετικὲς λες στὸ ΚΜΠΕΕ, ποὺ θὰ µετατρεπόταν πιὰ σὲ Μουσεῖο ᾽Απατηλῶν ᾿Ομοιωμάτων, κα- θώς ἁρμόνιζαν τὸ χῶρο καὶ τὸν χρόνο μὲ τοὺς ἤχους τοῦ Συμπαντικοῦ Ρυθμοῦ, καθώς οἱ κοῦροι, λέω, μαζὶ μὲ τὶς κόρες πιάνονταν χέρι μὲ χέρι ἀρχίζοντας τὴν ἀέναη ὄρχηση στὰ βήματὰ Του, τότε... Τότε, φίλε, ἀναγνώστη, ἐύπνησα. Εὐτυχισμένο τὸ 1987... Δ4.1.Λ.