ἢ ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ ἢ Τὸ αὐγὸ -- «ἡγέτης» καὶ ἡ «κότα» - μᾶξα τοῦ Σήμερα Σὲ ἄλλες στῆλες τοῦ παρόντος τεύχουςτοῦ «Δ» ὁ μεγάλος Γερμανὸς φιλόσοφος τοῦ αἰῶνος μας Κάρολος Γιάσπερς, ἀσκώντας καταλυτικὴ κριτικὴ τῆς πνευματικῆς καταστάσεως τοῦ καιροῦ μας, περιγράφει τὴν ἱλσοοτραγικὴ μοῖρα τῶν σύγχρονων «ἡγετῶν», ποὺ ἀναρπάζονται ἀπροσδόκητα ἀπὸ τὴν μᾶζα καὶ ἐκτινάσσονται στὸν ἕβδομο οὐρανὸ τῆς δημοσιότητας καὶ τῆς ἰσχύος, γιὰ νὰ ἐνταφιασθοῦν ἐξ Ίσου ἀπροσδόκητα στὰ τάρταρα τῆς ἀφάνειας -σὲ βαθμὸ ποὺ νὰ δεχνιοῦνται σὲ ἐλάχιστο χρόνο ἀκόμη καὶ τὰ ὀνόματά τους -- ὅταν τὸν ἔμφυτο μαζοχισμὸ τοῦ πλήθους διαδεχθῆ ὁ σύστοιχος πρὸς αὐτόν, ἔμφυτος ἐπίσῆς, μαζικὸς σαδισμός. Εἶναι αὑταπόδεικτο, ὅτι ὁ ἡγέτής, ὁ καθ ̓ ἑαυτὸν ἄριστος, εἶναι πάντοτε ἡγέτης καὶ εἶναι! πάντοτε ἄριστος, ἀνεξάρτητα τῆς εὐμένειας ἤ δυσμένειας τῶν ἄλλων. Εἶναι ἀδιανόητο δηλαδὴ, ὅτι, ἐνῶ π.χ. οἱ κ.κ. Τζόνσον, Κάρτερ, Νίζον ἐπὶ ἕνα χρονικὸ διάστημα ἡγοῦντο τῶν τυχῶν τῆς ἀνθρωπότητας, ὡς οἱ πρῶτὴ ὅλων τῶν ἀνθρώπων, σήμερα, ζῶντες ἐν ὑγεία, βρίσκονται σὲ ἀπόλυτη ἡγετικὴ ἀδράνεια, δηλαδὴ στὸ τελευταῖο σκαλὶ τῆς πολιτικῆς ἱεραρχίας. Μὲ μαθηματικὴ λογικὴ συνάγεται, ὅτι ἤ ὁ πρῶτος μεταξὺ ὅλων εἶναι πράγματι τέτοιος καὶ παραμένει τέτοιος ἤ δὲν παραμένει πρῶτος γιατὶ δὲν εἶναι. 4ὲν ὑπάρχει διαφορετικὴ λογική, ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ ἐφαρμοσθῆ στὸ θέμα τῆς ἡγεσίας. Τὸ γεγονὸς ὅτι τὰ σύγχρονα πολιτεϊακὰ συστήματα ὄχι μόνο δὲν ἐναρμο- νίζοντα! πρὸς τὴ λογικὴ αὐτή, ἀλλὰ ἀντίθετα ἐν ὀνόματι τῆς «Ῥημοκρατικότητας» θεσπίζουν τὴν ἐκτροπὴ ἀπὸ αὑτήν, ἀποδεικνύει ἁπλῶς τὸ ἀγεφύρωτο χάσμα ποὺ ἀναπτύσσεται μεταξὺ οὐσίας καὶ ἐξ-ουσίας. Τὸ κατασκευασμένο διαζευκτικὸ ἐρώτημα, ὁ ἡγέτης γεννιέται ἤ τὸν γεννᾶ ἡ μᾶζα, ἔχει ἀναλογίες πρὸς τὸ γνωστὸ λόγιον «ἡ κότα κάνει τὸ αὐγὸ ἤ τὸ αὐγὸ τὴν κότα». Φυσικά, ὅπως ἡ κότα ἀφ ̓ ἑαυτῆς σὰν προϊὸν. μακραίωνης ἐξελίξεως γεννᾶ τὸ αὐγὸ -- καὶ ὄχι ἀντιστρόφως - ἔτσι καὶ ὁ ἡγέτης σὰν ἀτομικότητα, μέσα στὴν ὁποία συνέκλιναν, συμπυκνώθηκαν καὶ ἐνσαρκώθηκαν μυριάδες ἡγετικὰ γνωρίσματα -- ἡ συνισταμένη τῆς ἄναρχης καὶ ἀτέρμονῆς βιοπνευματικῆς ἐξελίξεως -εἶναι ἀφ ̓ ἑαυτοῦ ἄριστος καὶ ἀφ ̓ ἑαυτοῦ πρῶτος. ̓Ιδέες καὶ ἀντιλήψεις ποὺ στηρίζονται σὲ δόγματα, ὅπως «ὁ ἡγέτης εἶναι ἁπλῶς ἐκφραστὴς τοῦ λαοῦ» ἤ «ὁ ἡγέτης εἶναι ἁπλῶς ἐντολοδόχος τοῦ λαοῦ», ἀντιπαρέρχονται αὐθαίρετα τὴν, συμβολικὰ διατυπωμένη ἐδῶ, μὴ ἀλήθεια ὅτι κανένα αὐγὸ δὲν ἔδωσε ποτὲ καμμιὰ ἐντολὴ σὲ καμμιὰ κότα. ́Ο ἡγέτης ἡγεῖται τῆς πορείας καὶ ἡ μᾶζα ἔπεται. Αὐτὴ εἶναι ἡ μοναδικὴ σχέση ποὺ μπορεῖ νὰ ὑπάρξη μεταξύ τους. Ἢ ἀνατροπὴ τῶν ρόλων, ἡ πα)γκυριαρχία δηλαδὴ τῶν μαζῶν καὶ ἡ ἐξουθένωση τῶν ἀρίστων ποὺ δὲν εἶναι γνώρισμα τοῦ πολιτικοῦ μόνο φαινομένου ἀλλὰ ὅλων τῶν ἐκδηλώσεων τῆς ὁμαδικῆς ζωῆς τῆς ἐποχῆς μας -- συνιστᾶ