"ΤΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΔΙΗΓΗΜΑ ἢ . ΤΟΥ «Δ» ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ Γ. ΡΟΖΟΣ ὋΟ Συνδικαλιστὴς “Ὅλη ἡ ὑπόθεση τῆς «ἀνακάλυψής» του ξεκίνησε ἀπὸ μιὰ φωτογραφία: συγκεκριμένα, ὅταν καὶ οἱ τρεῖς μας διαπιστώσαμε, ταυτόχρονα, πὼς τόσο τὸ γελαστὸ ἐκεῖνο πρόσωπο, ὅπως καὶ τ ̓ ὄνομα ἀπὸ κάτω, μᾶς ἤτανε γνωστά. Οἱ τρεῖς μας ἤμαστε οἱ μοναδικοὶ παλαιοὶ φίλοι καὶ συμμαθητὲς ποὺ ἐπικοινωνούσαμε ἀκόμα... Ὃ τέταρτος, ἐκεῖνος στὴν φωτογραφία, ἦταν, χωρὶς ἀμφιβολία, ὁ παλιὸς συμμαθητής μας, ὁ Δημήτρης Γκέτσης. «Μὴν ἀμφιβάλλεις καθόλου’ αὐτὸς εἶναι», μοῦ ̓πε ὁ Φώτης καὶ τέλειωσε μὲ τὴν ἐντολή: « ̓Εσὺ ἔχεις καιρό, προσπάθησε νὰ τὸν βρεῖς...». Κάτι ἀνάλογο μὲ συμβούλεψε καὶ ὁ Γιάννης, ὁ ἄλλος συμμαθητὴς καὶ φίλος. Αὐτὸς μάλιστα μοῦ εἶπε, πὼς, ἂν τὸν εὕρισκα, θὰ ̓θελε νά ̓ρχότανε κι ἐκεῖνος μαζί μου νὰ τὸν δοῦμε. Τώρα γιὰ τὸ πρόσωπο τῆς φωτογραφίας: εἴχαμε καὶ οἱ τρεῖς τουλάχιστον δύο δεκαετίες νὰ τὸν δοῦμε. “Ολο αὐτὸ τὸ διάστημα εἶχε, κυριολεκτικά, χαθεῖ. Κι ὅμως, κάποτε ἤμασταν φίλοι, βλεπόμασταν τακτικά. Καθόμασταν στὸ ἴδιο θρανίο, παίζαμε, γελούσαμε, κοροϊδεύαμε... Κρίνοντάς τον μὲ τὰ συνηθισμένα μέτρα, ὁ Δημήτρης κάθε ἄλλο παρὰ ἦταν κάτι τὸ ξεχωριστό. ̓Αγαπητός, βέβαια, διασκεδαστικός, εὐχάριστος... Τίποτα ὅμως, περισσότερο. Ἕνας «κοινὸς» ἄνθρωπος, θά ̓λεγα, ποὺ ἄλλωστε δὲν διέΨευσε τὶς προσδοκίες μας’ κατέληξε, σύμφωνα μὲ τὶς τελευταῖες πληροφορίες, «κάπου» ὑπάλληλος. "Αλλοι λέγανε στὴν ΔΕΗ, ἄλλοι στὸν ΟΤΕ, ἄλλοι σὲ τράπεζα. Φυσικά, δὲν εἶχε σπουδάσει, καὶ τίποτα τὸ σπουδαῖο καὶ τὸ ξεχωριστὸ δὲν περιμέναμε ἀπ ̓ αὐτόν. Κοντέψαμε νὰ τὸν ξεχάσουμε, ὅταν ἡ φωτογραφία του στὴν μεγάλης κυκλοφορίας ἐφημερίδα τὸν ἐπανέφεσε, μὲ τὸν πιὸ πανηγυρικὸ τρόπο, στὴ μνήμη μας καὶ στὴν ἐπικαιρότητα. Βέβαια δὲν ἦταν μόνο ἡ φωτογραφία του ποὺ προσέλκυσε τὴν προσοχή μας. "Ἠταν καὶ ἡ λεζάντα ἀπὸ κάτω καὶ τὸ σχετικὸ κύριο ἄρθρο. Οὔτε λίγο οὔτε πολὺ ὁ φίλος μου καὶ παλιὸς συμμαθητής ἦταν τώρα ἕνα ἀπὸ τὰ σημαίνοντα πολιτικὰ πρόσωπα τῆς ἡμέρας. Συνδικαλιστὴς μ ̓ ἔπιρροὴ στὸ μεγάλο δημόσιο ̓Οργανισμό, εἶχε δημιουργήσει, μὲ τὴν παραίτησή του, ἕνα σοβαρὸ πρόβλημα στὴν κυβέρνηση... Ὅσο τὰ διάβαζα ὅλα αὐτά, ἔτριβα τὰ μάτια μου. “Ὥστε αὐτὸς ἦταν ὁ Δημ. Γκέτσης, μεγαλοπαράγων στὸ συνδικαλιστικὸ χῶρο, ποὺ εἶχε καταφέρει νὰ προκαλέσει μιὰ τέτοια ἁλυσίδα ἀπὸ πολιτικὲς περιπλοκές, ὥστε νὰ γίνει ἡ ὑπόθεσή του πρωτοσέλιδο!.. Δυὸ μέρες ἀργότερα κατάφερα νὰ βρῶ τὸ τηλέφωνό του καὶ νὰ τοῦ τηλεφωνήσω. Χρειάστηκε νὰ ἐπιμείνω σχεδὸν μισὴ ώρα, ὡσότου τὸν πετύχω... Ἔπεσα ἐπάνω σὲ ἰδιαιτέρους, μοῦ εἶπαν ὅτι ἔλειπε, δὲν ἦταν στὴν πόλη. Τέλος, μεσολάβησε κάποιος ἀπὸ τὸ προσωπικὸ τοῦ γραφείου καὶ μὲ τὰ πολλὰ κατάφερα νὰ τοῦ μιλήσω. Μὲ θυμήθηκε ἀμέσως. Μοῦ ἀπάντησε μὲ τὴν ἀφοπλιστική του ἐγκαρδιότητα, ποὺ τὸν ἔκανε τόσο ἀγαπητό. Καμμία ἔπαρση στὴ φωνή του’ τίποτα τὸ ἐπιτηδευμένο, τὸ προσποιητό. Ὅταν μάλιστα μοῦ μίλησε στὸν ἑνικὸ καὶ μὲ φώναξε μὲ τὸ ὑποκοριστικό μου (ἀπόρησα, ποὺ τὸ θυμήθηκε), ἐνθουσιάστηκα. «Εχεις χαιρετίσματα καὶ ἀπὸ τὸ Φώτη καὶ τὸ Γιάννη», τοῦ εἶπα. «Τοὺς θυμᾶσαι;». «Αλίμονο! Τοὺς παλιοὺς συμμαθητὲς δὲν τοὺς ξεχνῶ ποτέ». Καὶ μοῦ ἀπαρίθμησε ἕνα σωρὸ ξεχασμένα περιστατικὰ ἀπὸ τὴν κοινὴ μαθητική μας θητεία. Ποῦ τὰ θυμότανε! Καὶ τότε ἀποτόλμησα τὴν κρίσιμη ἐρώτση: «Τί θά ̓λεγες, νὰ τὰ λέγαμε ἀπὸ κοντά;». «Ὅποτε θέλεις». «Αὔριο»; «Συμφωνῶ». «Νὰ ἔρθω στὶς 10;», τὸν ρώτησα. Σκέφθηκε λίγο. «Καλύτερα στὶς 11. Ξέρεις ποῦ θὰ μὲ βρεῖς», πρόσθεσε, «ὄροφος 4ος, γραφεῖο 48...». “Ἱκανοποιημένος ἀπὸ τὴν ἐγκάρδια ὁποδοχὴ του, τὴν εὐκολία τῆς συζήτησης καὶ, προπαντός, τὴν ἀγάπη ποὺ μοῦ ἔδειξε,