"ΤΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΔΙΗΓΗΜΑ ἢ . ΤΟΥ «Δ» ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ Γ. ΡΟΖΟΣ ὋΟ Συνδικαλιστὴς “Ὅλη ἡ ὑπόθεση τῆς «ἀνακάλυψής» του ξεκίνησε ἀπὸ μιὰ φωτογραφία: συγκε- κριμένα, ὅταν καὶ οἱ τρεῖς μας διαπιστώ- σαμε, ταυτόχρονα, πὼς τόσο τὸ γελαστὸ ἐκεῖνο πρόσωπο, ὅπως καὶ τ᾿ ὄνομα ἀπὸ κάτω, μᾶς ἤτανε γνωστά. Οἱ τρεῖς μας ἤμα- στε οἱ μοναδικοὶ παλαιοὶ φίλοι καὶ συμμα- θητὲς ποὺ ἐπικοινωνούσαμε ἀκόμα... Ὃ τέταρτος, ἐκεῖνος στὴν φωτογραφία, ἦταν, χωρὶς ἀμφιβολία, ὁ παλιὸς συμμαθητής μας, ὁ Δημήτρης Γκέτσης. «Μὴν ἀμφιβάλλεις καθόλου’ αὐτὸς εἶναι», μοῦ ᾽πε ὁ Φώτης καὶ τέλειωσε μὲ τὴν ἐντολή: «᾿Εσὺ ἔχεις καιρό, προσπάθησε νὰ τὸν βρεῖς...». Κάτι ἀνάλογο μὲ συμβούλεψε καὶ ὁ Γιάννης, ὁ ἄλλος συμμαθητὴς καὶ φίλος. Αὐτὸς μάλιστα μοῦ εἶπε, πὼς, ἂν τὸν εὕρισκα, θὰ ᾽θελε νά ᾿ρχότανε κι ἐκεῖνος μαζί μου νὰ τὸν δοῦμε. Τώρα γιὰ τὸ πρόσωπο τῆς φωτογραφίας: εἴχαμε καὶ οἱ τρεῖς τουλάχιστον δύο δεκαε- τίες νὰ τὸν δοῦμε. “Ολο αὐτὸ τὸ διάστημα εἶχε, κυριολεκτικά, χαθεῖ. Κι ὅμως, κάποτε ἤμασταν φίλοι, βλεπόμασταν τακτικά. Κα- θόμασταν στὸ ἴδιο θρανίο, παίζαμε, γελού- σαμε, κοροϊδεύαμε... Κρίνοντάς τον μὲ τὰ συνηθισμένα μέτρα, ὁ Δημήτρης κάθε ἄλλο παρὰ ἦταν κάτι τὸ ξεχωριστό. ᾿Αγαπητός, βέβαια, διασκεδαστικός, εὐχάριστος... Τί- ποτα ὅμως, περισσότερο. Ἕνας «κοινὸς» ἄνθρωπος, θά ᾿λεγα, ποὺ ἄλλωστε δὲν διέ- Ψευσε τὶς προσδοκίες μας’ κατέληξε, σύμ- φωνα μὲ τὶς τελευταῖες πληροφορίες, «κά- που» ὑπάλληλος. "Αλλοι λέγανε στὴν ΔΕΗ, ἄλλοι στὸν ΟΤΕ, ἄλλοι σὲ τράπεζα. Φυ- σικά, δὲν εἶχε σπουδάσει, καὶ τίποτα τὸ σπουδαῖο καὶ τὸ ξεχωριστὸ δὲν περιμέναμε ἀπ᾿ αὐτόν. Κοντέψαµε νὰ τὸν ξεχάσουμε, ὅταν ἡ φωτογραφία του στὴν μεγάλης κυ- κλοφορίας ἐφημερίδα τὸν ἐπανέφεσε, μὲ τὸν πιὸ πανηγυρικὸ τρόπο, στὴ μνήμη µας καὶ στὴν ἐπικαιρότητα. Βέβαια δὲν ἦταν µόνο ἡ φωτογραφία του ποὺ προσέλκυσε τὴν προσοχή µας. "Ἠταν καὶ ἡ λεζάντα ἀπὸ κάτω καὶ τὸ σχετικὸ κύριο ἄρθρο. Οὔτε λίγο οὔτε πολὺ ὁ φίλος µου καὶ παλιὸς συμμαθητής ἦταν τώρα ἕνα ἀπὸ τὰ σημαίνοντα πολιτικὰ πρό- σωπα τῆς ἡμέρας. Συνδικαλιστὴς μ᾽ ἔπιρ- ροὴ στὸ µεγάλο δημόσιο ᾿Οργανισμό, εἶχε δημιουργήσει, μὲ τὴν παραίτησή του, ἕνα σοβαρὸ πρόβλημα στὴν κυβέρνηση... Ὅσο τὰ διάβαζα ὅλα αὐτά, ἔτριβα τὰ µάτια µου. “Ὥστε αὐτὸς ἦταν ὁ Δημ. Γκέτσης, µεγαλο- παράγων στὸ συνδικαλιστικὸ χῶρο, ποὺ εἶχε καταφέρει νὰ προκαλέσει μιὰ τέτοια ἁλυσίδα ἀπὸ πολιτικὲς περιπλοκές, ὥστε νὰ γίνει ἡ ὑπόθεσή του πρωτοσέλιδο!.. Δυὸ μέρες ἀργότερα κατάφερα νὰ βρῶ τὸ τηλέφωνό του καὶ νὰ τοῦ τηλεφωνήσω. Χρειάστηκε νὰ ἐπιμείνω σχεδὸν μισὴ ώρα, ὡσότου τὸν πετύχω... Ἔπεσα ἐπάνω σὲ ἰδιαιτέρους, μοῦ εἶπαν ὅτι ἔλειπε, δὲν ἦταν στὴν πόλη. Τέλος, μεσολάβησε κάποιος ἀπὸ τὸ προσωπικὸ τοῦ γραφείου καὶ μὲ τὰ πολλὰ κατάφερα νὰ τοῦ μιλήσω. Μὲ θυμή- θηκε ἀμέσως. Μοῦ ἀπάντησε μὲ τὴν ἀφο- πλιστική του ἐγκαρδιότητα, ποὺ τὸν ἔκανε τόσο ἀγαπητό. Καμμία ἔπαρση στὴ φωνή του’ τίποτα τὸ ἐπιτηδευμένο, τὸ προσποι- ητό. Ὅταν μάλιστα μοῦ μίλησε στὸν ἑνικὸ καὶ μὲ φώναξε μὲ τὸ ὑποκοριστικό μου (ἀπόρησα, ποὺ τὸ θυμήθηκε), ἐνθουσιάστη- κα. «Εχεις χαιρετίσματα καὶ ἀπὸ τὸ Φώτη καὶ τὸ Γιάννη», τοῦ εἶπα. «Τοὺς θυμᾶσαι;». «Αλίμονο! Τοὺς παλιοὺς συμμαθητὲς δὲν τοὺς ξεχνῶ ποτέ». Καὶ μοῦ ἀπαρίθμησε ἕνα σωρὸ ξεχασμένα περιστατικὰ ἀπὸ τὴν κοι- νὴ μαθητική µας θητεία. Ποῦ τὰ θυµότανε! Καὶ τότε ἀποτόλμησα τὴν κρίσιµη ἐρώ- τση: «Τί θά ᾿λεγες, νὰ τὰ λέγαμε ἀπὸ κοντά;». «Ὅποτε θέλεις». «Αὔριο»; «Συμ- φωνῶ». «Νὰ ἔρθω στὶς 10;», τὸν ρώτησα. Σκέφθηκε λίγο. «Καλύτερα στὶς 11. Ξέρεις ποῦ θὰ μὲ βρεῖς», πρόσθεσε, «ὄροφος 4ος, γραφεῖο 48...». “Ἱκανοποιημένος ἀπὸ τὴν ἐγκάρδια ὁ- ποδοχὴ του, τὴν εὐκολία τῆς συζήτησης καὶ, προπαντός, τὴν ἀγάπη ποὺ μοῦ ἔδειξε,