Σαπφώ, ἡ δέκατη Μοῦσα ρεσό, τὴν πόλη τῆς δυτικῆς Λέσθου, ἦρθε στὸν κόσμο, ἀλλὰ στὴ Μυτιλήνη μεγάλωσε σὲ μιὰ ἀτμόσφαιρα ἐλευθερίας, ἄνεσης καὶ πλούτου. Ὅ πατέρας της λεγόταν Σκαμανδρώνυμος, ἡ μητόρα της Κλεῖδα. Εἴχε δυὸ ἀδέλφια: τὸ Λάριχο καὶ τὸ Χάραξο. Ὁ Λάριχος ὑπηρέτησε ὡς οἰνοχόος στὸ πρτανεῖο της Μυτιλήνης, ἀξίωμα ποὺ προωριζόταν γιὰ νεαροὺς θλαστοὺς καλῶν οἰκογενεῶν, ποὺ εἶχαν ὡραῖο παρουσιαστικό. Μικρόσωμη, λεπτή, μὲ μαλλιά, μάτια καὶ δέρμα μελαμψότερα ἀπ ̓ ὅσο Τῆς ΣΟΥΔΑΣ ΡΟΔΟΠΟΥΛΟΥ τῆς Λέσθου Ἡ Λέσθος εἶναι ἕνα νησὶ ὅλο ἡδυπάθεια. Ἢ φύση του ἤρεμη, γαλήνια, παιχνιδιάρα, μὲ λόφους καταπράσινους, γεμάτους καμπυλότητες, ὅλο θηλυκότητα. Ὅλος ὁ λαὸς ἔχει τὸ χάρισμα: τῆς στιχουργίας καὶ γενικὰ τὴν καλλιτπεχνία μέσα του. Περιρρέουσα εἶναι ἡ καλλιτεχνικὴ κι ἔρωτικἠ διάθεση στὸ νησὶ ἀπ ̓ τὰ ἀρχαῖα χρόνια ὡς σήμερα. Ἡ διάλεκτος τῆς Λέσθου θὰ γίνη παντοῦ ἡ γλῶσσα τῆς λυρικῆς ποίησηα. Ἡ κοινωνικὴ καὶ πνευματικὴ ἐξέλιξη τῶν γυναικῶν τῆς Λέσθου οτὴ διάρκεια τοῦ 7ου καὶ 6ου αἰῶνα: κατέχει μοναδικὴ θέση στὴν ἱστορία. Κατώρθωσαν ν ̓ ἀποκτήσουν ἀρκετὴ ἐλευθερία, πολὺ περισσότερη ἀπ ̓ ὅση εἶχαν οἱ γυναῖκες τῆς ἠπειρωπικῆς Ἑλλάδας. Πολὺ περισσότερη ἀπ ̓ τὶς Σπαρτιάτιοσες. Θὰ μποροῦσαν νὰ συγκριθοῦν μὲ τὶς ὁμόφυλές τους τῆς Μινωϊκῆς περιόδου, ἀπ ̓ τὸ 1450 ὡς τὸ 1700 π.Χ., μὲ μόνη τὴ διαφορά, πὼς ἐκεῖνες, οἱ Μινωϊκές, εἶχαν ἀπόλυτη ἰσοτιμία, ἀκόμη καὶ στὰ κοινά. ἤθελαν οἱ Ἕλληνες. Εἶχε τὴ γοητεία τῆς ἁἀθρότητας, τῆς λεπτότητας, κι τὴν τρυφεράτητά της: «Ἡ καρδιά μου εἶναι σὰν τοῦ παιδιοῦ», γράφει. Στὸ τέλος τοῦ 6ου αἰῶνα εἶχε γίνεῖ πασίγνωστη. Καλλιόργησε τὴν ὠδή, ποὺ γεννήθηκε κι ἔλαμψε στὴν Αἰολίδα. Ἡ ὠδὴ παρουσιάζει μεγάλους διαφορισμούς, μὲ τάση πάντοτε πρὸς τὶς μικρὸς καὶ μουσικώτατες στροφές, ποὺ ὑμνοῦν τὸν ἔρωπα καὶ τὶς ὑλικὲς ἡδονὲς τῆς ζωῆς. Ποίηση καὶ μουσικὴ συντονίζονται μὲ τὸν πιὸ Σ ̓ αὐτὸ τὸ νησὶ τοῦ ἔρωτα καὶ τοῦ πάθους κι αὐτὴ τὴν πθρίοδο͵, στὰ 612. Π.Χ., γεννήθηκε ἡ Σαπφώ. Στὴν Ἐ- Δεκαεννιά χρονῶν ἔπαιζε ρόλο στὸ δημόσιο θίο, τὴν πολιτικὴ ἢ τὴν ποί-