Σαπφώ, ἡ δέκατη Μοῦσα τῆς Λέσθου Ἡ Λέσθος εἶναι ἕνα νησὶ ὅλο ἡδυ- πάθεια. Ἢ φύση του ἤρεμη, γαλήνια, παιχνιδιάρα, μὲ λόφους καταπράσι- νους, γεμάτους καμπυλότητες, ὅλο θηλυκότητα. Ὅλος ὁ λαὸς ἔχει τὸ χάρισμα: τῆς στιχουργίας καὶ γενικὰ τὴν καλλιτπεχνία μέσα του. Περιρρέ- ουσα εἶναι ἡ καλλιτεχνικὴ κι ἔρω- τικἠ διάθεση στὸ νησὶ ἀπ᾿ τὰ ἀρχαῖα χρόνια ὡς σήµερα. Ἡ διάλεκτος τῆς Λέσθου θὰ γίνη παντοῦ ἡ γλῶσσα τῆς λυρικῆς ποίησηα. Ἡ κοινωνικὴ καὶ πνευματικὴ ἐξέ- λιξη τῶν γυναικῶν τῆς Λέσθου οτὴ διάρκεια τοῦ 7ου καὶ 6ου αἰῶνα: κα- τέχει μοναδικὴ θέση στὴν ἱστορία. Κατώρθωσαν ν᾽ ἀποκτήσουν ἀρκετὴ ἐλευθερία, πολὺ περισσότερη ἀπ᾿ ὅ- ση εἶχαν οἱ γυναῖκες τῆς ἠπειρωπι- κῆς Ἑλλάδας. Πολὺ περισσότερη ἀπ᾽ τὶς Σπαρτιάτιοσες. Θὰ μποροῦσαν νὰ συγκριθοῦν μὲ τὶς ὁμόφυλές τους τῆς Μινωϊκῆς περιόδου, ἀπ᾽ τὸ 1450 ὡς τὸ 1700 π.Χ., μὲ μόνη τὴ διαφο- ρά, πὼς ἐκεῖνες, οἱ Μινωϊκές, εἶχαν ἀπόλυτη ἰσοτιμία, ἀκόμη καὶ στὰ κοινά. Σ᾽ αὐτὸ τὸ νησὶ τοῦ ἔρωτα καὶ τοῦ πάθους κι αὐτὴ τὴν πθρίοδο͵, στὰ 612. Π.Χ., γεννήθηκε ἡ Σαπφώ. Στὴν Ἐ- ρεσό, τὴν πόλη τῆς δυτικῆς Λέ- σθου, ἦρθε στὸν κόσμο, ἀλλὰ στὴ Μυτιλήνη μεγάλωσε σὲ μιὰ ἀτμό- σφαιρα ἐλευθερίας, ἄνεσης καὶ πλού- του. Ὅ πατέρας της λεγόταν Σκα- µανδρώνυμος, ἡ µητόρα της Κλεῖδα. Εἴχε δυὸ ἀδέλφια: τὸ Λάριχο καὶ τὸ Χάραξο. Ὁ Λάριχος ὑπηρέτησε ὡς οἰνοχόος στὸ πρτανεῖο της Μυ- τιλήνης, ἀξίωμα ποὺ προωριζόταν γιὰ νεαροὺς θλαστοὺς καλῶν οἰκογε- νεῶν, ποὺ εἶχαν ὡραῖο παρουσια- στικό. Μικρόσωµη, λεπτή, μὲ μαλλιά, μά- τια καὶ δέρμα μελαμψότερα ἀπ᾿ ὅσο Τῆς ΣΟΥΔΑΣ ΡΟΔΟΠΟΥΛΟΥ ἤθελαν οἱ Ἕλληνες. Εἶχε τὴ γοητεία τῆς ἁἀθρότητας, τῆς λεπτότητας, κι τὴν τρυφεράτητά της: «Ἡ καρδιά μου εἶναι σὰν τοῦ παιδιοῦ», γράφει. Στὸ τέλος τοῦ 6ου αἰῶνα εἶχε γί- νεῖ πασίγνωστη. Καλλιόργησε τὴν ὠ- δή, ποὺ γεννήθηκε κι ἔλαμψε στὴν Αἰολίδα. Ἡ ὠδὴ παρουσιάζει μεγά- λους διαφορισμούς, μὲ τάση πάντοτε πρὸς τὶς μικρὸς καὶ µουσικώτατες στροφές, ποὺ ὑμνοῦν τὸν ἔρωπα καὶ τὶς ὑλικὲς ἡδονὲς τῆς ζωῆς. Ποίηση καὶ μουσικὴ συντονίζονται μὲ τὸν πιὸ Δεκαεννιά χρονῶν ἔπαιζε ρόλο στὸ δημόσιο θίο, τὴν πολιτικὴ ἢ τὴν ποί-