Ἢ ἀπειλὴ τῆς Τρέλλας Δὲν ὑπάρχει ἄλλη ἀπόδειζη τῆς ὀρθότηΨουν γιατὶ κάποια νέα «θέση» εἶναι «ἀντίθεση» τας μιᾶς μεθόδου προσεγγίσεως τῆς πραγμακάποιας ἄλλης καὶ ὄχι ἁπλῶς μιὰ νέα «θέση», τικότητας ἀπὸ τὴ δυνατότητά τῆς νὰ δίνη καὶ χωρὶς ποτὲ νὰ ἐζηγήσουν γιατὶ σώνει - καὶ πρόθλεψη. ̓4ν ἡ μέθοδος διαψεύδετα! στὶς - καλὰ δύο διαφορετικὲς «θέσεις» πρέπει νὰ προβλέψεις τῆς, δὲν εἶναι ὀρθή. Καὶ ἄν δὲν ὁδηγηθοῦν στὴ «σύνθεση». Φυσικὰ ἡ ἁγία προβλέπη, δὲν εἶναι μέθοδος. τριὰς δὲν ἔδωσε ποτὲ καὶ πουδενὰἀ καμμία πρόθλεψη. Στὴ «ὄρθια» μορφή τῆς Ἢ λογικὴ δίνει πρόβλεψη. Μπορεῖ νὰ προῖδη, π.χ., τὴν ἔκλειψη τοῦ ἡλίου, μπορεῖ (τὴν ἐγελιανή) δὲν μπόρεσε κὰν νὰ κάνη νὰ εἶναι βεβαία γιὰ τὴν ὕπαρξη, τὴ θέση καὶ σαφῆ κάποια περιγραφὴ τῆς πραγματικότὴν τροχιὰ ἑνὸς ἀστέρος, χωρὶς ποτὲ νὰ ἔχη τῆτας, καὶ στὴν «ἀνάποδη» μεταμφίεσή τῆς δεῖ κανεὶς αὐτὸ τὸν ἀστέρα, μπορεῖ νὰ γνω(μαρξιστική) διαψεύσθηκε οἰκτρὰ ὄχι μόνο στὶς ἄλλες προβλέψεις της, ἀλλὰ καὶ στὴν ρίζη τὶ θὰ ἐπακολουθήση, ὅταν συντρέξουν πρόβλεψη ποὺ ἔκανε γιὰ τὸ ἴδιο τὸ δικό τῆς ὡρισμένοι παράγοντες στὸ φυσικὸ καὶ ἱστορικὸ γίγνεσθαι. Μπορεῖ μὲ λίγα λόγια νὰ μέλλον στὴν ἱστορία τοῦ Πνεύματος καὶ τῆς «ἐπικοινωνήση» μὲ τὴν πραγματικότητα -Κοινωνίας. κατὰ τὸ μέτρο, πάντοτε, τῶν πληροφοριῶν Ἢ πρώτη στὴν ἱστορία ἐπίθεση κατὰ ποὺ ἔχει συγκεντρώσει γι ̓ αὐτήν. Κι ἄν τοῦ Λόγου παρήγαγε τὸ -- πρωτόφαντο, τότε κάποτε ἀποτυγχάνει στὴν «ἐπικοινωνία» της - δόγμα, ποὺ μέσω τῆς πρακτικῆς ἐκφράαὐτή, τοῦτο δὲν ὀφείλεται στὴ λογικὴ λειτουρσεώς του, τῆς ὡργανωμένης ἐξ-ουσίας, συγία ἀλλ ̓ ἁπλῶς στὴν ἔλλειψη ὀρθῶν ἤ πλήνέτριψε τὴν (ἑλληνική) ̓Επιστήμη καὶ τὸν ρων πληροφοριῶν. Κάθε ἀπόκτημα θεθαίας (ἑλληνικό) Πολιτισμό, ἐζάλειψε τὴν γνώση γνώσεως τῆς ἀνθρώπινης ἱστορίας εἶναι - ἐν ὀνόματι τῆς «Γνώσεως», παρακαλῶ! προϊὸν τῆς λογικῆς. Καὶ ὅτι δὲν εἶναι προϊὸν καὶ ἔρριξε τὴν ἀνθρωπότητα στὸ χιλιετὲς τῆς λογικῆς, δὲν εἶναι βεβαία γνώση. ἔρεβος τοῦ Μεσαίωνος. Στὴ νεώτερη ἐπί̓Εναντίον τῆς μοναδικῆς αὐτῆς δυνατόθεσή τῆς, ποὺ συμπληρώνει διακόσια σχετητας τοῦ ἀνθρώπουνὰγνωρίζη ἔχουν στραφῆ, δὸν χρόνια διάρκειας, ἔπληξε δολοφονικὰ ἀπὸ αἰώνων, ὅλοι ὅσοι ἔχουν λόγους νὰ τὸ Πνεῦμα -- ἐν ὀνόματι του Πνεύματος! --, ἀποκρύπτουν τοὺς καρποὺς «τοῦ δένδρου ἐμβολίασε τὴν ̓Επιστήμη, τὴν Τέχνη, τὴ τοῦ γιγνώσκειν καλὸν ἤ κακόν». ΣυκοφανΦιλοσοφία μὲ «ἐζαλακτικούς» θανατηφότοῦν τὸ 4όγο, κατηγορώντας τον γιὰ ἀνύπαρρους ἰοὺς, ἀντικατέστησε τὴν ἔλλογη λεικτα ἐγκλήματα κατὰ τοῦ Πολιτισμοῦ, γιὰ τουργία τῆς ̓ Ομάδας μὲ τὴν ἐζ-ουσιαστικὴ ἐγκλήματα ποὺ διαπράττει ἀκριβῶς ὅ,τι δὲν παράνοια καί, τὸ χειρότερο, νομιμοποίησε εἶναι Λόγος. Στίς σαφέστατα περιγραφόμεθεωρητικὰ μιὰ χαοτικὴ ἀσυδοσία στὴν ἆτονες, κρυστάλλινες ἀρχὲς τῆς λειτουργίας μικὴ καὶ ὁμαδικὴ ζωή μας, ἔτσι ὥστε ἡ τοῦ /όγου ἀντιτάσσουν δογματικὲς αὐθαιρεεὐτυχία τοῦ ἀνθρώπου νὰ ἀπολεσθῆ ὁρισίες, ποὺ οὔτε οἱ ἴδιοι μπόρεσαν ποτὲ νὰ στικά. περιγράψουν μὲ ἀκρίβεια. Προβάλλουν οἱ όγοι ποὺ ἅπτονται τοῦ ἐνστίκτου αὐπιὸ δόλιοι «μεθόδους» ποὺ «δὲν ἀνατρέπουν τοσυντηρήσεως τοῦ ἀνθρωπίνου εἴδους ἐπιτὶς ἀρχὲς τὶς λογικῆς, ἀλλὰ τὶς συμπληρώβάλλουν νὰ ποῦμε πιὰ «στόπ/» στοὺς ἐγκληνουν», καὶ οἱ πιὸ ὠμοὶ φανατικοὶ ἁπλῶς ματίες τοῦ Πνεύματος καὶ τοῦ Πολιτισμοῦ. ἐκφράζουν τὸ μῖσος τους κατὰ τῆς λογικῆς. Ἕνας Νέος Μεσαίωνας, ποὺ τὸν προβλέπούΟ ἀντίλογός τους ἐξαντλεῖται στὴν κατήχημε πιὰ μὲ βεβαιότητα -- ἄν δὲν τὸν ἔχουμε ση γιὰ τὴν ὕπαρξη κάποιας ἁγίας τριάδος, ὑποστῆ ἤδη -- εἶναι πολὺ πιὸ ἐπικίνδυνος ἀπὸ ποὺ λέγεται εἴτε «θέση - ἀντίθεση - σύνθεση» τὸν παλαιό. «Ξεπερνᾶ τὴν δυνατότητα τοῦ εἴτε -- παλαιότερα -- ἄλλως πως, χωρὶς ποτὲ ἀνθρώπου γιὰ νὰ τὸν ὑπερβῇ ἤ, τὸ χειρότερο, νὰ ὁρίζουν κὰν ἐπακριβῶς τὶ ἐννοοῦν μὲ ἐξαντλεῖ τὴν ἀνεκτικότητα τῆς Φύσεως γιὰ τοὺς ὅρους αὐτούς, χωρὶς ποτὲ νὰ περιγράνὰ τὸν συγχωρήση. Δ4.1..Λλ.