Ἢ ἀπειλὴ τῆς Τρέλλας Δὲν ὑπάρχει ἄλλη ἀπόδειζη τῆς ὀρθότη- τας μιᾶς μεθόδου προσεγγίσεως τῆς πραγµα- τικότητας ἀπὸ τὴ δυνατότητά τῆς νὰ δίνη πρόθλεψη. ᾿4ν ἡ μέθοδος διαψεύδετα! στὶς προβλέψεις τῆς, δὲν εἶναι ὀρθή. Καὶ ἄν δὲν προβλέπη, δὲν εἶναι μέθοδος. Ἢ λογικὴ δίνει πρόβλεψη. Μπορεῖ νὰ προῖδη, π.χ., τὴν ἔκλειψη τοῦ ἡλίου, μπορεῖ νὰ εἶναι βεβαία γιὰ τὴν ὕπαρξη, τὴ θέση καὶ τὴν τροχιὰ ἑνὸς ἀστέρος, χωρὶς ποτὲ νὰ ἔχη δεῖ κανεὶς αὐτὸ τὸν ἀστέρα, μπορεῖ νὰ γνω- ρίζη τὶ θὰ ἐπακολουθήση, ὅταν συντρέξουν ὡρισμένοι παράγοντες στὸ φυσικὸ καὶ ἱστο- ρικὸ γίγνεσθαι. Μπορεῖ μὲ λίγα λόγια νὰ «ἐπικοινωνήση» μὲ τὴν πραγματικότητα -- κατὰ τὸ μέτρο, πάντοτε, τῶν πληροφοριῶν ποὺ ἔχει συγκεντρώσει γι᾿ αὐτήν. Κι ἄν κάποτε ἀποτυγχάνει στὴν «ἐπικοινωνία» της αὐτή, τοῦτο δὲν ὀφείλεται στὴ λογικὴ λειτουρ- γία ἀλλ᾽ ἁπλῶς στὴν ἔλλειψη ὀρθῶν ἤ πλή- ρων πληροφοριῶν. Κάθε ἀπόκτημα θεθαίας γνώσεως τῆς ἀνθρώπινης ἱστορίας εἶναι προϊὸν τῆς λογικῆς. Καὶ ὅτι δὲν εἶναι προϊὸν τῆς λογικῆς, δὲν εἶναι βεβαία γνώση. ᾿Εναντίον τῆς μοναδικῆς αὐτῆς δυνατό- τητας τοῦ ἀνθρώπουνὰγνωρίζη ἔχουν στραφῆ, ἀπὸ αἰώνων, ὅλοι ὅσοι ἔχουν λόγους νὰ ἀποκρύπτουν τοὺς καρποὺς «τοῦ δένδρου τοῦ γιγνώσκειν καλὸν ἤ κακόν». Συκοφαν- τοῦν τὸ 4όγο, κατηγορώντας τον γιὰ ἀνύπαρ- κτα ἐγκλήματα κατὰ τοῦ Πολιτισμοῦ, γιὰ ἐγκλήματα ποὺ διαπράττει ἀκριβῶς ὅ,τι δὲν εἶναι Λόγος. Στίς σαφέστατα περιγραφόµε- νες, κρυστάλλινες ἀρχὲς τῆς λειτουργίας τοῦ /όγου ἀντιτάσσουν δογματικὲς αὐθαιρε- σίες, ποὺ οὔτε οἱ ἴδιοι μπόρεσαν ποτὲ νὰ περιγράψουν μὲ ἀκρίβεια. Προβάλλουν οἱ πιὸ δόλιοι «μεθόδους» ποὺ «δὲν ἀνατρέπουν τὶς ἀρχὲς τὶς λογικῆς, ἀλλὰ τὶς συμπληρώ- νουν», καὶ οἱ πιὸ ὠμοὶ φανατικοὶ ἁπλῶς ἐκφράζουν τὸ μῖσος τους κατὰ τῆς λογικῆς. ΄Ο ἀντίλογός τους ἐξαντλεῖται στὴν κατήχη- ση γιὰ τὴν ὕπαρξη κάποιας ἁγίας τριάδος, ποὺ λέγεται εἴτε «θέση - ἀντίθεση - σύνθεση» εἴτε -- παλαιότερα -- ἄλλως πως, χωρὶς ποτὲ νὰ ὁρίζουν κὰν ἐπακριβῶς τὶ ἐννοοῦν μὲ τοὺς ὅρους αὐτούς, χωρὶς ποτὲ νὰ περιγρά- Ψουν γιατὶ κάποια νέα «θέση» εἶναι «ἀντίθεση» κάποιας ἄλλης καὶ ὄχι ἁπλῶς μιὰ νέα «θέση», καὶ χωρὶς ποτὲ νὰ ἐζηγήσουν γιατὶ σώνει - καὶ - καλὰ δύο διαφορετικὲς «θέσεις» πρέπει νὰ ὁδηγηθοῦν στὴ «σύνθεση». Φυσικὰ ἡ ἁγία τριὰς δὲν ἔδωσε ποτὲ καὶ πουδενὰἀ καμ- μία πρόθλεψη. Στὴ «ὄρθια» μορφή τῆς (τὴν ἐγελιανή) δὲν μπόρεσε κὰν νὰ κάνη σαφῆ κάποια περιγραφὴ τῆς πραγματικό- τῆτας, καὶ στὴν «ἀνάποδη» μεταμφίεσή τῆς (μαρξιστική) διαψεύσθηκε οἰκτρὰ ὄχι μόνο στὶς ἄλλες προβλέψεις της, ἀλλὰ καὶ στὴν πρόβλεψη ποὺ ἔκανε γιὰ τὸ ἴδιο τὸ δικό τῆς μέλλον στὴν ἱστορία τοῦ Πνεύματος καὶ τῆς Κοινωνίας. Ἢ πρώτη στὴν ἱστορία ἐπίθεση κατὰ τοῦ Λόγου παρήγαγε τὸ -- πρωτόφαντο, τότε - δόγμα, ποὺ μέσω τῆς πρακτικῆς ἐκφρά- σεώς του, τῆς ὡργανωμένης ἐξ-ουσίας, συ- νέτριψε τὴν (ἑλληνική) ᾿Επιστήμη καὶ τὸν (ἑλληνικό) Πολιτισμό, ἐζάλειψε τὴν γνώση - ἐν ὀνόματι τῆς «Γνώσεως», παρακαλῶ! - καὶ ἔρριξε τὴν ἀνθρωπότητα στὸ χιλιετὲς ἔρεβος τοῦ Μεσαίωνος. Στὴ νεώτερη ἐπί- θεσή τῆς, ποὺ συμπληρώνει διακόσια σχε- δὸν χρόνια διάρκειας, ἔπληξε δολοφονικὰ τὸ Πνεῦμα -- ἐν ὀνόματι του Πνεύματος! --, ἐμβολίασε τὴν ᾿Επιστήμη, τὴν Τέχνη, τὴ Φιλοσοφία μὲ «ἐζαλακτικούς» θανατηφό- ρους ἰοὺς, ἀντικατέστησε τὴν ἔλλογη λει- τουργία τῆς ᾽ Οµάδας μὲ τὴν ἐζ-ουσιαστικὴ παράνοια καί, τὸ χειρότερο, νομιμοποίησε θεωρητικὰ μιὰ χαοτικὴ ἀσυδοσία στὴν ἆτο- μικὴ καὶ ὁμαδικὴ ζωή µας, ἔτσι ὥστε ἡ εὐτυχία τοῦ ἀνθρώπου νὰ ἀπολεσθῆ ὁρι- στικά. όγοι ποὺ ἅπτονται τοῦ ἐνστίκτου αὐ- τοσυντηρήσεως τοῦ ἀνθρωπίνου εἴδους ἐπι- βάλλουν νὰ ποῦμε πιὰ «στόπ/» στοὺς ἐγκλη- µατίες τοῦ Πνεύματος καὶ τοῦ Πολιτισμοῦ. Ἕνας Νέος Μεσαίωνας, ποὺ τὸν προβλέπου- µε πιὰ μὲ βεβαιότητα -- ἄν δὲν τὸν ἔχουμε ὑποστῆ ἤδη -- εἶναι πολὺ πιὸ ἐπικίνδυνος ἀπὸ τὸν παλαιό. «Ξεπερνᾶ τὴν δυνατότητα τοῦ ἀνθρώπου γιὰ νὰ τὸν ὑπερβῇ ἤ, τὸ χειρότερο, ἐξαντλεῖ τὴν ἀνεκτικότητα τῆς Φύσεως γιὰ νὰ τὸν συγχωρήση. Δ4.1..Λλ.