Η. Δ.ΤΣΑΤΣΟΜΟΙΡΟΣ ΤΟ ΔΕΛΦΙΚΟ ΜΑΝΤΕΙΟ -- ΜΑΝΤΙΚΗ «Τὸ μὲν γάρ δυνάμενον τῇ διανοία προορᾷν ἄρχον φύσει καὶ δεσπόζον φύσει» ( ̓ Αριστοτέλης, Πολιτικά 4.2) [Διότι τὸ μὲν δυνάμενον νὰ προβλέπῃ εἶναι ἐκ τῆς φύσεως ἄρχον καὶ εἶναι φυσικὸν νὰ δεπόζει]. ΕΙΣΑΓΩΓΗ Μετὰ ἀπὸ τὴν ἀνάπτυξη τῆς σημασίας τῶν τεσσάρων ζευγῶν, Ζεύς-Μῆτις, Ζεύς-Θέμις, Ζεύς-Μνημοσύνη, Ζεὺς- Εὐρυνόμη, στὸ σχηματισμὸ τῆς πυραμίδας, ποὺ ἀποτελεῖ καὶ πρὺπόθεση γιὰ τὴν ἐμφάνιση τῆς ἐνάρχου τάξεως στὴν οἰκουμένη, εἶναι ἀναγκαῖο πρὸς κατανόηση τῆς Διὸς - Πολιτικῆς [Διοσπολιτικῆς/ νὰ ἀναπτύξω τὸ ρόλο τοῦ «ἐν Πυθοῖ Μαντείου», τοῦ μαντείου δηλαδὴ τῶν Δελφῶν. Θεωρῶ ὅτι ἡ ἐφαρμογὴ τῆς Διοσπολιτικῆς συνδέεται τόσο μὲ τὴν ἐγκατάσταση τοῦ οἰκουμενικοῦ διοικητικοῦ κέντρου, τοῦ μεγάλου βασιλέως, στοὺς Δελφούς, ὅσο καὶ μὲ τὴ «μαντικ ή». Αὐτὴ ἡ σχέση Διοσοπολιτικῆς --- μαντικῆς ἔδωσε τὸ συμπληρωματικὸ καὶ ἀπαραίτητο στοιχεῖο τῆς πολιτικῆς σκέψεως, δηλαδὴ τὴν πρόβλεψη. ἡ «μαντική» δὲν ὑπῆρξε ποτὲ συνδεδεμένη Πρέπει νὰ τονίσω εὐθὺς ἀμέσως ὅτι οὔτε μὲ τὴ «Μαγεία» οὔτε μὲ τὶς δεισι-δαιμονίες τῶν ἀπολίτιστων ἤ ἠμιπολιτισμένων λαῶν τῆς ἀνθρωπότητας. Ἔχω ἐξηγήσει τοὺς λόγους τοῦ πολιτιστικοῦ προβαδίσματος τῶν ἀνθρώπων τοῦ ̓ Ἑλληνικοῦ χώρου. Τὸ χαμηλὸ πολιτιστικὸ ἐπίπεδο τῶν ἄλλων λαῶν, ἀνεἕάρτητο τελείως τοῦ χρόνου παρουσίας των στὴ γήϊνη σκηνή, ὀφείλετο κυρίως στὴ γλω“Η ἑλληνικὴ γλῶσσα, ἔλεγα, ὡς αὐτοφυής, σσικὴ καθυστέρηση [4αυλός 29/1985]. εἶναι γέννημα κι ἀνάθρεμμα τοῦ ' Ελληνικοῦ χώρου. Τὸ μοναδικὀ αὐτὸ γεωφυσικὸ ἀνάγλυφο, ἡ χλωρίδα καὶ πανίδα, ἔδωσαν, ὡς ἦταν φυσικό, τὴν ξεχωριστὴ ἔνταση, ποικιλία καὶ ἐπανάληψη ἤχων καὶ εἰκόνων καὶ ἀνάγκασαν τὸν ἔλλοπα - ἄνθρωπο τῆς ἑλληνικῆς γῆς νὰ δημιουργήσει ταχύτερον παντὸς ἄλλου τὴν ἑλληνική του γλῶσσα. Καὶ γλῶσσα -πολιτισμός. Ἔτσι ὁ ἔλλοψ τοῦ ̓ Ελληνικοῦ χώρου πέρασε πρῶτος ἀπ ̓ τὴν βρεφικἡ ἡλικία τῶν λαῶν στὴν ἐφηβικὴ καὶ ἔφτασε στὴν πνευματικὴ ἱκανότητα τῆς «μαντικῆς», ὅταν οἱ ἄλλοι ἀκόμα λαοὶ ἀγωνίζονταν νὰ λυτρωθοῦν ἀπὸ τὶς δεισιδαιμονίες, ἀποτέλεσμα τῶν ἀνερμήνευτων φυσικῶν καὶ ὀντολογικῶν νόμων, ποὺ τοὺς κυβερνοῦσαν. Αὐτὲς οἱ «ἀκαθόριστες» δυνάμεις, ποὺ ἄλλοτε ἦταν εὐεργετικὲς καὶ ἄλλοτε καταστρεπτικές, προκάλεσαν στοὺς πρωτόγονους ,ποὺ ἐπιδίωκαν νὰ βροῦν τρόπους προκλήσεως μόνο τῶν εὐεργετικῶν, συναισθηματικοὺς δεσμούς καὶ τελετουργίες, ποὺ ἔδωσαν τὸ περιεχόμενο στὴν ἔννοια «Μαγεία». Ἔτσι ἡ «μαγεία» μὲ τὴν ὁποία ἐδῶ δὲν θ ̓ ἀσχοληθῶ, δὲν ὑπῆρξε ποτὲ ἡ μητέρα τῆς μαντικῆς. (1) Μάγος ΞΞ Ι) ἱερεὺς προερχόμενος ἀπὸ ὁμώνυμη περσικὴ φυλή, ἑρμηνευτὴς ὀνείρων ( ̓ Ηρόδοτος | [01, Στράβων 727). 2) Πᾶς ὁ μετερχόμενος τὸν γόητα, ἐντεῦθεν πλάνος, ἀπατειών. ́Η λέξη αὐτὴ ἦταν ἄγνωστη τόσο στὸν ́ ̓Ησίοδο ὅσο καὶ στὸν ́Ομηρο. ́Η λέξη ἐμφανίζεται στοὺς κλασσικοὺς χρόνους ὅπως καὶ ἡ λέξη «προφήτης» καὶ «προφητεία» ποὺ σήμαιναν τό χάρισμα τοῦ ἑρμηνεύειν τὴν θέληση τῶν θεῶν. (θεόπνευστος). Τὸ ρῆμα εἶναι πρόφημι. Παρὰ τοῖς ἑβδομήκοντα (6) ἡ λέξη ἔχει τὴν σημασία τοῦ ἑρμηνέως ἤ ἀντιπροσώπου. Σχετικὴ ἡ ἑβραϊκὴ λέξη παδ!. Τὸ νοηματικὸ περιεχόμενο τῶν λέξεων στηρίζει τὴν θέση ὅτι ἡ ἀλήθεια ἀποκαλύπτεται ὑπὸ τοῦ θεοῦ στοὺς θεόπνευστους... Αὐτὴ ἡ ἀλήθεια εἶναι ὁριστικὴ καὶ ἡ μόνη!. Ἔστι φτάσαμε στὸ δόγμα...