Η. Δ.ΤΣΑΤΣΟΜΟΙΡΟΣ ΤΟ ΔΕΛΦΙΚΟ ΜΑΝΤΕΙΟ -- ΜΑΝΤΙΚΗ «Τὸ μὲν γάρ δυνάμενον τῇ διανοία προορᾷν ἄρχον φύσει καὶ δεσπόζον φύσει» (᾿ Αριστοτέλης, Πολιτικά 4.2) [Διότι τὸ μὲν δυνάμενον νὰ προβλέπῃ εἶναι ἐκ τῆς φύσεως ἄρχον καὶ εἶναι φυσικὸν νὰ δεπόζει]. ΕΙΣΑΓΩΓΗ Μετὰ ἀπὸ τὴν ἀνάπτυξη τῆς σημασίας τῶν τεσσάρων ζευγῶν, Ζεύς-Μῆτις, Ζεύς-Θέμις, Ζεύς-Μνημοσύνη, Ζεὺς- Εὐρυνόμη, στὸ σχηματισμὸ τῆς πυραμίδας, ποὺ ἀποτελεῖ καὶ πρὺ- πόθεση γιὰ τὴν ἐμφάνιση τῆς ἐνάρχου τάξεως στὴν οἰκουμένη, εἶναι ἀναγκαῖο πρὸς κατα- νόηση τῆς Διὸς - Πολιτικῆς [Διοσπολιτικῆς/ νὰ ἀναπτύξω τὸ ρόλο τοῦ «ἐν Πυθοῖ Μαντείου», τοῦ μαντείου δηλαδὴ τῶν Δελφῶν. Θεωρῶ ὅτι ἡ ἐφαρμογὴ τῆς Διοσπολιτικῆς συνδέεται τόσο μὲ τὴν ἐγκατάσταση τοῦ οἰκουμενικοῦ διοικητικοῦ κέντρου, τοῦ μεγάλου βασιλέως, στοὺς Δελφούς, ὅσο καὶ μὲ τὴ «μαντικ ή». Αὐτὴ ἡ σχέση Διοσοπολιτικῆς --- μαντικῆς ἔδωσε τὸ συμπληρωματικὸ καὶ ἀπαραίτητο στοιχεῖο τῆς πολιτικῆς σκέψεως, δηλαδὴ τὴν πρόβλεψη. Πρέπει νὰ τονίσω εὐθὺς ἀμέσως ὅτι ἡ «μαντική» δὲν ὑπῆρξε ποτὲ συνδεδεμένη οὔτε μὲ τὴ «Μαγεία» οὔτε μὲ τὶς δεισι-δαιμονίες τῶν ἀπολίτιστων ἤ ἠμιπολιτισμένων λαῶν τῆς ἀνθρωπότητας. Ἔχω ἐξηγήσει τοὺς λόγους τοῦ πολιτιστικοῦ προβαδίσματος τῶν ἀνθρώπων τοῦ ᾿ Ἑλληνικοῦ χώρου. Τὸ χαμηλὸ πολιτιστικὸ ἐπίπεδο τῶν ἄλλων λαῶν, ἀνε- ἕάρτητο τελείως τοῦ χρόνου παρουσίας των στὴ γήϊνη σκηνή, ὀφείλετο κυρίως στὴ γλω- σσικὴ καθυστέρηση [4αυλός 29/1985]. “Η ἑλληνικὴ γλῶσσα, ἔλεγα, ὡς αὐτοφυής, εἶναι γέννημα κι ἀνάθρεμμα τοῦ ' Ελληνικοῦ χώρου. Τὸ μοναδικὀ αὐτὸ γεωφυσικὸ ἀνάγλυ- φο, ἡ χλωρίδα καὶ πανίδα, ἔδωσαν, ὡς ἦταν φυσικό, τὴν ξεχωριστὴ ἔνταση, ποικιλία καὶ ἐπανάληψη ἤχων καὶ εἰκόνων καὶ ἀνάγκασαν τὸν ἔλλοπα - ἄνθρωπο τῆς ἑλληνικῆς γῆς νὰ δημιουργήσει ταχύτερον παντὸς ἄλλου τὴν ἑλληνική του γλῶσσα. Καὶ γλῶσσα -- πολιτισμός. Ἔτσι ὁ ἔλλοψ τοῦ ᾿ Ελληνικοῦ χώρου πέρασε πρῶτος ἀπ᾽ τὴν βρεφικἡ ἡλικία τῶν λαῶν στὴν ἐφηβικὴ καὶ ἔφτασε στὴν πνευματικὴ ἱκανότητα τῆς «μαντικῆς», ὅταν οἱ ἄλλοι ἀκόμα λαοὶ ἀγωνίζονταν νὰ λυτρωθοῦν ἀπὸ τὶς δεισιδαιμονίες, ἀποτέλεσμα τῶν ἀνερμήνευτων φυσικῶν καὶ ὀντολογικῶν νόµων, ποὺ τοὺς κυβερνοῦσαν. Αὐτὲς οἱ «ἀκαθό- ριστες» δυνάµεις, ποὺ ἄλλοτε ἦταν εὐεργετικὲς καὶ ἄλλοτε καταστρεπτικές, προκάλεσαν στοὺς πρωτόγονους ,ποὺ ἐπιδίωκαν νὰ βροῦν τρόπους προκλήσεως µόνο τῶν εὐεργετικῶν, συναισθηματικοὺς δεσμούς καὶ τελετουργίες, ποὺ ἔδωσαν τὸ περιεχόµενο στὴν ἔννοια «Μαγεία». Ἔτσι ἡ «μαγεία» μὲ τὴν ὁποία ἐδῶ δὲν θ᾽ ἀσχοληθῶ, δὲν ὑπῆρξε ποτὲ ἡ μητέρα τῆς μαντικῆς. (1) Μάγος ΞΞ Ι) ἱερεὺς προερχόμενος ἀπὸ ὁμώνυμη περσικὴ φυλή, ἑρμηνευτὴς ὀνείρων (᾿ Ηρόδοτος | [01, Στράβων 727). 2) Πᾶς ὁ μετερχόμενος τὸν γόητα, ἐντεῦθεν πλάνος, ἀπατειών. ΄Η λέξη αὐτὴ ἦταν ἄγνωστη τόσο στὸν ΄᾿Ησίοδο ὅσο καὶ στὸν ΄Ομηρο. ΄Η λέξη ἐμφανίζεται στοὺς κλασσικοὺς χρόνους ὅπως καὶ ἡ λέξη «προφήτης» καὶ «προφητεία» ποὺ σήµαιναν τό χάρισμα τοῦ ἑρμηνεύειν τὴν θέληση τῶν θεῶν. (θεόπνευστος). Τὸ ρῆμα εἶναι πρόφηµι. Παρὰ τοῖς ἑβδομήκοντα (6) ἡ λέξη ἔχει τὴν σημασία τοῦ ἑρμηνέως ἤ ἀντιπροσώπου. Σχετικὴ ἡ ἑβραϊκὴ λέξη παδ!. Τὸ νοηματικὸ περιεχόμενο τῶν λέξεων στηρίζει τὴν θέση ὅτι ἡ ἀλήθεια ἀποκαλύπτεται ὑπὸ τοῦ θεοῦ στοὺς θεόπνευστους... Αὐτὴ ἡ ἀλήθεια εἶναι ὁριστικὴ καὶ ἡ μόνη!. Ἔστι φτάσαμε στὸ δόγμα...