ΤΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΔΙΗΓΗΜΑ ἢ ος ΤΟΥ «Δ» ΟΘΩΝ Μ. ΔΕΦΝΕΡ Βασίλισσα τῆς Μοὺ Καθόμαστε πολὺ πρωΐ σὲ μιὰ μεγάλη παραλία στὰ ριζὰ ἑνοῦ πανύψηλου βουνοῦ μὲ ἀπορρῶγες βράχους καὶ χῶμα λιγοστό. Μερικοὶ λένε πώς εἶναι ὅ,τι ἀπόμεινε ἀπ ̓ τὸ μεγάλο ἡφαίστειο τῆς Μού. "Αλλοι πάλι λένε πὼς αὐτὰ εἶναι ἑσπερινὲς φαντασίες. Κοκκινοκίτρινοι μπούμποὺρες περιφέρονταν πάνω σὲ μαῦρα ἀπὸ ὀψιδιανὸ καὶ ἄσπρα ἀπὸ μάρμαρο ἤ χαλαζία βότσαλα. 'Ο φόβος τοῦ καρχαρία δὲν ἔχει ξερριζωθεῖ ὁλότελα μέσα μου, καθώς κολυμπούσαμε στὸ ξημέρωμα στὰ καταγάλανα νερά. "Οταν βγήκαμε ξανὰ στὴν ἀκροθαλασσιά, κοπανοῦσα μεταξύ τους στὸ ἔδαφος τὶς πέτρες, γιὰ νὰ δῶ ποιὲς θὰ σπάσουν πρῶτες, οἱ ἄσπρες ἤ οἱ μαῦρες. ̓Ανάκατα βρῆκα μιὰ πάλλευκη ποὺ φάνταζε, σὰ νά ̓χε πάνω τῆς ἐσώγλυφες μισοφαγωμένες παραστάσεις. Κάτω ἀπὸ τὸ φάσμα ἑνὸς σκοτεινοῦ φεγγαριοῦ ξεχώρισα τὴν ὄμορφη θωριὰ μιᾶς ὥριμης γυναίκας μὲ μακριὰ μαλλιὰ καὶ κλεισμένα βλέφαρα, ποὺ θὰ ̓κρυβαν σίγουρα ἕνα βελουδένιο βλέμμα. Στὴν ἄκρη ἔγραφε μὲ ἀρχαιοελληνικὰ κεφαλαῖα γράμματα δύο ἑνωμένες λέξεις: «Βασίλισσα ̓Εαράνι». οὐρλιαχτὰ καταστροφῆς, ἔπειτα ἀπὸ ἕνα τρομερό, σαρδώνειο γέλιο... Βλέποντας τ ̓ ἀγριεμένο πέλαγος καὶ μὴ μπορώντας νὰ ἀναμετρήσουμε ἄλλο μὲ ὀρθάνοιχτα μάτια τὶ συνέβαινε, σὲ πῆρα ἀπ ̓ τὴ μέση καὶ φύγαμε ἀπὸ τὴν ἀκρογιαλιὰ κάνοντας τὸ σταυρὸ μας. Τότε, τὰ στοιχεῖα τῆς φύσης καταλάγιασαν ἐντελῶς καὶ ὁ ἀέρας ἔγινε πάλι κρυστάλλινος. ο Δὲν ξέραμε, ἄν ὅλα ὅσα εἴδαμε ἦταν μυστικὰ φαντάσματα πεθαμένων καιρῶν ἤ ἁπλῶς ταράχτηκαν παροδικὰ οἱ φρένες μας. Μακάρι νὰ ἦταν πράγματι μόνο τὸ δεύτερο! Πάντως, γιὰ ὅποιον ἀμφιβάλλει ἔχω κρατήσει τὸ εἰκονόμορφο ἐκεῖνο ὀρυκτό. Τὸ ̓χω φυλάξει βαθιὰ κρυμμένο σ ̓ ἕνα σεντούκι, γιατὶ κάθε φορὰ ποὺ τὸ κοιτῶ αἰσθάνομαι τὸ αἷμα μου νὰ φαρμακώνεται μέσ ̓ ἀπὸ τὴν ἄβυσσο τοῦ χρόνου. ̓Αλλὰ μπορεῖ καὶ νά ̓ναι ἕνα σύγχρονο δημιούργημα κάποιου ὀνειροπόλου ἑλληνομαθοῦς μὲ καλλιτεχνικὲς τάσεις. Τοῦτος ὅμως ὁ φόβος τοῦ σκοταδιοῦ ὀρθώνει μ ̓ ἀγωνία τὰ ξάρτια στὸ βάθος τῆς καρδιᾶς: "Ό,τι κάποτε ἔγινε ἐνδεχομένως σὲ μιὰ χαμένη ἤπειρο, γίνεται σύντομα νὰ γίνει καὶ στὴ δική μας! Ξέροντας τί ἔχει κάνει ὁ ἑαυτὸς μου, ξέρω καὶ τί μποροῦν νὰ κάνουν οἱ ἄλλοι! "Οταν σταματήσεις ν ̓ ἀγαπᾶς γενικά, πεθαίνεις. Οἱ λύσεις στὰ δύσκολα προβλήματα εἶναι οἱ πιὸ ἁπλές. ̓Αλλὰ συνήθως «: ἀναλαμπὲς ἔρχονται, ἀφοῦ συμβεῖ μιὰ καταστροφή, ὁπότε σχεδὸν εἶναι κάπως ἀργὰ --- ὄχι ὅμως ὁριστικά, ἂν βάλεις μυαλό, καὶ ποδοπατηθοῦν τελικὰ τοῦ πυρηνικοῦ πολέμου τὰ χιλιάδες σφαλάγγια, κι ἀκούσεις τὴν ἄναρθρη κραυγή τους, καθώς μουλιάζουν στὸ ἀποκρουστικό. τοὺς ὑγρό. Πῆρες μὲ περιέργεια τὴν πέτρα ἀπὸ τὰ χέρια μου καὶ φώναξες μὲ ἀποκοτιὰ τὸ ὄνομά της. Ξαφνικά, τὰ πουλιὰ κατατρόμαἕαν, ὁ ἄνεμος μάνιασε καὶ σήκωσε κοπάδια ἀπὸ τεράστια κύματα καὶ καταχνιὲς ἀφρῶν. Χθόνιοι, μαῦροι δαίμονες φαίνονταν νὰ βγαίνουν ἀπὸ τὰ ἔγκατα τῶν ἡφαιστείων. “Ὃ οὐρανὸς σκοτείνιασε μὲ πορφυρὰ σύννεφα, ὅπου πάνω τους ἔμοιαζαν νὰ σχηματίζονται εἰκόνες ψηλόκορμων κοριτσιῶν καὶ ἀγέρωχων πολεμιστῶν μὲ πελώρια μπράτσα. Στὸν ὁρίζοντα τριήρεις χτυποῦσαν ρυθμικὰ τὰ κουπιά. ̓Ακούγονταν οὐρλιαχτὰ θανάτου,