ΚΑΕΙ, ΙΑΡΡΕΕΣ Ἢ πνευματικὴ κατάσταση τοῦ καιροῦ μας (Εἰκοστὴ πρώτη συνέχεια) Ὁ ἀγῶνας μὲ τὸ μὴ μαχόμενο μέτωπο. Τὸ ἀνώνυμο εἶναι ἀληθινὸ ὄν, ἐνῶ μόνο ἐκεῖνοι ποὺ εἶναι ἀνοικτοὶ σ ̓ αὐτὸ διασφαλίζονται ἀπὸ τὴν μηδαμινότητα. ̓Αλλὰ ταυτόχρονα τὸ ἀνώνυμο εἶναι ἡ ζωὴ τοῦ μὴ ὄντος, ποὺ ἡ δύναμή του εἶναι ἀσύγκριτα καὶ ἀκαταμάχητα μεγάλη. ἔστω κι ἄν ἀπειλεῖ νὰ ἐξολοθρεύσει τὸ κάθε τί, Στὸ ἀνώνυμο γίνεται κάτι ποὺ ἐπιδιώκει νὰ ἵπταται. καὶ εἶναι αὐτὸ ποὺ ἐναντίον του πρέπει νὰ πολεμήσω, ἂν ἀναζητῷ τὸ ὄν. 'Ο ἀγῶνας ὅμως αὐτὸς εἶναι ἀκόμη πιὸ ἑνοποιημένος. ̓Η ζωὴ τοῦ μὴ ὄντος φαίνεται νὰ ἔχει ἐξαφανισθεῖ καὶ φαίνεται ξαφνικά νὰ κυριεύει τὰ πάντα. Εἶναι τὸ εὐθὺ δυσοίωνο, ποὺ προάγει τὴν ταραχὴ ἀπὸ τὴν ἀβεβαιότητα ἐναντίον ἐκείνου καὶ χάριν ἐκείνου ποὺ πολεμᾶ. “Ὅταν τὰ ἀντιμετωπίζομε, φαίνεται ὅτι τίποτε δὲν ἔχει μείνει γιὰ μᾶς ἐκτὸς ἀπὸ τὸν βίαιο ἀγώνα γιὰ τὴ ζωὴ στὸν ὑπάρχοντα αὐτοκεντρικὸ χαρακτῆρα της. Η ἴδια ὅμως αὐτὴ ἀντίληψη ἐμπνέεται ἀπὸ τὸ ἀνώνυμο, ποὺ περιτυλίσσει τὰ πάντα στὸ πέπλο τοῦ μὴ ὄντος, ἐπειδὴ τὸ ἴδιο εἶναι τίποτε. ̓ ̓Ακριβῶς ὅπως ὁ πρωτόγονος, ἄνθρωπος θεωροῦσε τὸν ἑαυτόν του ὅτι ἵσταται ἀντιμέτωπος μὲ τοὺς δαίμονες καὶ πίστευε ὅτι δὲν θὰ μποροῦσε παρὰ νὰ γνώριζε τὰ ὀνόματά τους γιὰ νὰ γίνει ὁ κυρίαρχος, ἔτσι ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος ἴσταται ἀντιμέτωπος μὲ τὸ ἀκατανόητο, ποὺ διαταράσσει τοὺς ὑπολογισμούς του. Αν μπορῶ, ἂς τὸ συλλάβω' ἄν μπορῶ. ἂς τὸ γνωρίσω: ἕτσι, σκέπτεται, «μπορῶ νὰ τὸ μεταβάλω σὲ ὑπηρέτη μου». Οἱ ἀνώνυμες δυνάμεις τοῦ τίποτε, στὸν κόσμο μας, ὅπου οἱ θεοὶ ἔχουν ἀπελαθεῖ, ἀποτελοῦν τὴν ἀναλογία τῶν δαιμόνων ποὺ ἀντιμετώπιζε ὁ πρωτόγονος ἄνθρωπος. “Ἕνας ἀγώνας, ὅπου γνωρίζομε μὲ ποιὸν πρέπει νὰ δράσωμμε, εἶναι ἕνα ἀρκετὰ ἐπίπεδο θέμα. Στὴν σύγχρονη ὅμως ζωϊκὴ τάξη, ὕστερα ἀπὸ μιὰ φάση προσωρινῆς σαφήνειας, θλιβόμεθα ἀπὸ τὴ σύγχυση τοῦ μαχόμενου μετώπου. Αὐτὸς πού, σύμφωνα μὲ τὴν ἀντικεῖμενικότητα τῆς θεληματικῆς προσδοκίας. ἔπρεπε νὰ εἶναι ὁ ἀντίπαλός μας, συνενώνει τὶς δυνάμεις του μαζί μας. ̓Εκεῖνο ποὺ φαίνεται πράγματι ἀνταγωνιστικό, καταθέτει τὰ ὅπλα του’ αὐτὸ ποὺ ἔμοιαζε μ ̓ ἕνα ἑνωμένο μέτωπο, αὐτοδιχάζεται. Ὅλα τοῦτα συμβαίνουν σ ̓ ἕνα σύμφυρμα καὶ μέσα σὲ μιὰ ταραχώδη ἀνταλλαγή. Καθιστῶ ἐχθρὸ τὸν ἐγγύτερο γείτονά μου. ἐνῶ κάποιος ἄλλος, στὸ ἄλλο ἄκρο τοῦ κόσμου, εἶναι ὁ σύντροφός μου στὰ ὅπλα. ̓Ενδέχεται νὰ φανταζόμεθα ὅτι ἡ κατάσταση αὐτὴ τῶν πραγμάτων πρέπει νὰ εἶναι ἡ ἀπόληξη τοῦ ἀγῶνα μεταξὺ δύο γενεῶν ποὺ διεξάγεται τώρα’ μὲ τὴν ἔννοια αὐτή, τὸ ἄτομο δὲν γνωρίζει σὲ ποιὸ σημεῖο ἵσταται, καὶ κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ γνωρίζει τί εἶναι ἀπαρχαιωμένο καὶ ποιὰ ἡ οὐσία τοῦ μέλλοντος. ̓Η οὐσία τῆς ἐποχῆς εἶναι σκοτεινὴ καὶ φαίνεται δυνατό. παρανοώντας τοὺς ἑαυτούς μας καὶ τὴν κατάσταση, νὰ πολεμήσουμε οἱ ἴδιοι τοὺς ἀληθινούς μας σκοπούς. Εν τούτοις δὲν ὑπάρχει ἑνότητα, οὔτε ἐκείνη ἑνὸς παρελθόντος οὔτε ἐκείνη μιᾶς μέλλουσας ἐποχῆς. Ἢ οὐσία τοῦ ἀνθρώπου στὴν ἱστορία του εἶναι ἀντίθετα ἕνα διαρκὲς μεταξὺ καὶ ἐνδιάμεσο. καὶ ὄχι ἡ ταραχὴ μιᾶς ζωῆς ποὺ σὲ ἰδιαίτερο χρόνο εἶναι ἀνεπαρκής. Μιά ἔρευνα γιὰ τὴν ἑνότητα τῆς ἐρχόμενης γενεᾶς δὲν μπορεῖ νὰ τὸν βοηθήσει’ ἀλλὰ μπορεὶ ἴσως νὰ βοηθήσει τὸν ἑαυτό του μὲ τὴν ἐπίμονη προσπάθεια ἀποκάλυψης, ἀπὸ στιγμὴ σὲ στιγμή. τῶν ἀνώνυμων δυνάμεων ποὺ ταυτόχρονα εἶναι ἐχθρικὲς τόσο στὴν ζωϊκὴ τάξη, ὅσο καὶ στὴν ἑαυτότητα. ̓Ο ἄνθρωπος μὲ εὐτυχία θὰ διελαύνει ἀπὸ τὰ αἰτιώδη καὶ τὰ ἀνεπιθύμητα μέτωπα πολέμου, στὰ γνήσια ἐκεῖνα ποὺ φλέγεται νὰ πολεμήσει. Θὰ τοῦ