'Η ἑλληνικὴ «ἐκδίνήηση» Αν κυρίαρχη σταθερὰ τῆς ἑλληνικότητας ἐφαρμογές τῆς μιὰ ἄλλη, ἀπολύτως ἐπίσης εἶναι ἡ πάγια διάθεση γιὰ ἐλεύθερη ἀναζήτηση ἀπαραίτητι) προὐπόθεση τῆς δυνάμεως, τὴν καὶ πραγμάτωση τοῦ ἀληθινοῦ χωρὶς ὑποκυιμετεχνολογία. Τὸ δίλημμα γιὰ τὴν ̓Εξ-ουσία εἶναι νικὲς καὶ ἀντικειμενικὲς ἀναστολὲς -- σταθερά, δραματικό: τῆς ὁποίας προϊὸν ὑπῆρξε ἡ ἐπιστήμη, ἡ θεωρία, Καταργώντας τὴν ἐλεύθερη ἐπιστημονικὴ ἡ φιλοσοφία, ὁ στοχασμὸς γενικὰ καὶ, ἐν τέλει, ἡ ἀναζήτηση, χάνει τὴν τεχνική τῆς ἰσχύ, καὶ ἀδογμάτιστη, ἀν-εξουσιαστικὴ καὶ ροϊκὴ πολιτισυνεπῶς αὐτοκαταργεῖται ἡ Ίδια: καὶ ἐπιτρέποκὴ θεωρία καὶ πολιτικὴ πρακτικὴ --, πρέπει νὰ ντας τὴν ἐλεύθερῃ ἐπιστημονικὴ ἀναζήτι]σι], παραδεχθοῦμε ὅτι στὸν σύγχρονο παρακμιακὸ ἀνατρέπει τὸ ἐξουσιαστικό της δόγμα, καὶ πολιτισμό μας δύσκολα θὰ μποροῦσε κανεὶς ν ̓ συνεπῶς πάλι αὐτοκαταργοῖται ἡ ἴδια. Μιὰ ἀνεύρη ἐπιβιώσεις τοῦ ἑλληνικοῦ τρόπου θεωρήθανάσιμη ἐσωτερικὴ ἀντινομία κατατρώγει τὰ σεως τῆς ζωῆς καὶ τοῦ κόσμου: Ἢ θεωρία, ἢ σπλάγχνα τῆς ̓Εζουσίας, ἀντινομία τῆς ὁποίας φιλοσοφία καὶ ὁ στοχασμὸς γενικὰ ἀπέβαλαν τὸν ἐν τέλει πικροὶ καρποὶ εἶναι ὅλα τὰ παρανοϊκὰ ἀδέσμευτο καὶ ἀν-ωφελιμιστικὸ χαρακτῆρα τοὺς συμπτώματα ποὺ κατατρύχουν τὴ σύγχρον!] καὶ τάχθηκαν στὴν ὑπηρεσία τοῦ σκοποῦ, μ ̓ φιλοσοφία, τέχνη, θεωρία, πολιτικὴ καὶ κοινωνιἄλλα λόγια ἔχασαν τὴν πρωταρχικὴ προὐπόθεση κ πρακτικὴ καὶ σὲ τελευταία ἀνάλυσι] ὄλες τὶς τῆς γνήσιας ἀναζητήσεως, ποὺ εἶναι ἡ ἐλευθερία. μορφὲς ἀτομικῆς καὶ ὁμαδικῆς ζωῆς τοῦ παραἪ πολιτικὴ θεωρία καὶ πρακτικὴ ἐγκλείσθηκε νοϊκοῦ πολιτισμοῦ μας. στὸ νάρθηκα τῆς ἁπλῆς ἐπιδιώξεως τῆς δυνάμεΚαὶ βέβαια πρόθεση τῆς ̓Εξ-ουσίας εἶναι νὰ ως, γεγονὸς ποὺ ἐξέτρεψε τὴν ἔλλογῃ λειτουργία μὴν αὐτοκτονήση, δὲν πρέπει νὰ ὑπάρχῃ καμμιὰ τῆς ὁμάδας ἀπὸ τὴν κατὰ φύσιν ἱεράρχησι) της ἀμφιβολία γι ̓ αὐτό: Θά προσπαῦθῆ μέχρι τέλους στὴν αὐθαίρετι καὶ παρὰ φύσιν σύγχρον) νὰ «συμβιβάζη τὰ ἀσυμβίβαστα», νὰ νοθεύι) πολιτικὴ κατασκευή, τῆς ὁποίας ὡς πνευματικὸ δηλαδὴ τὴν ἐπιστήμη μὲ τὴν ἐξουσιαστικὴ θεμέλιο τίθεται τὸ πολιτικοκοινωνικὸ δόγμα καὶ σκοπιμότητα, ἀλλὰ ταυτόχρονα ν ̓ ἀπελευθερώὡς σκοπὸς ἡ ἰσχὺς -- ἕνας σκοπὸς δηλαδὴ ποὺ ν τὴν ἐπιστήμη ἀπὸ τὴν ἐξουσιαστικὴ δουλεία, ἀπὸ τὴ φύσι] του, τὴν καθαρὰ μεταφυσική, οὔτε γιὰ νὰ μπορῆ ἢ ἔρευνα νὰ κατακτᾶ ἀλήθειες ποὺ αὐτοελέγχεται οὔτε αὐτοσυντηρεῖται. παράγουν ἰσχύ. ̓Εν τέλει ἡ ἐλεύθερη ἔρευνα, ἢ) Ἢ βαθύτερη αἰτία, τὸ «πρῶτον κινοῦν» τῆς πεμπτουσία αὐτὴ τῆς ̓Ελληνικότητας, τῆς μεγάλης αὐτῆς ἱστορικῆς «ἐξαλλαγῆς» (τοῦ “Ελληνικότητας ποὺ τόσο καταπολεμήθηκε, ἀφελληνισμοῦ δηλαδὴ τοῦ Πολιτισμοῦ) φαίνεται, κατασυκοφαντήθηκε, καταδιώχθηκε καὶ μισηθηστὴν ἔσχατι) διερεὐνησή τής, ὅτι εἶναι ἢ ραγδαία κε ἀπὸ τὴν ̓Εξουσία, προβάλλει ἀέρινη ἀλλ ̓ ὑπερανάπτυξῃ τοῦ ἐνστίκτου τῆς ἐπιβολῆς, τῆς ἀδυσώπητη, χαμογελαστὴ ἀλλ ̓ ἄτιγκτη, αἷμότυφλῆς δηλαδὴ ὁρμῆς τοῦ ἀνθρώπου νὰ ἐπιβάλφυρτη ἀλλὰ πανίσχυρη, ἡττημένη ἀλλ ̓ ἀκατανίλεται. ́ Η δίψα τῆς δυνάμεως, ἔμφυτο καὶ φυσικὸ κητὴ - μὲ μιὰ λέξη προβάλλει σὰν μοναδικὴ γνώρισμα τῆς ζωῆς, προσέλαβε ἐν τούτοις τὶς ἐλπίδα, γιὰ νὰ ἀπαλλαγῇ ὁ ἄτυχος κόσμος μας διαστάσεις διαστροφῆς καὶ νοσηρότητας, ὅταν ἀπὸ τὸ θανάσιμο ἀγκάλιασμα τῶν παραφρόνων σὲ κάποια φάση τοῦ παρελθόντος γέννησε τὶς ἐχθρῶν τοῦ Πολιτισμοῦ. ΑΙ «τεχνικὲς» τῆς πρανματώσεώς τῆς, δηλαδὴ τὸ δόγμα, τὴν ὀργάνωσῃη, τὸν οἰκονομισμὸ καὶ τὴν Υ.Γ. Ἢ καταλυτικὴ ὁράση τῆς ̓Ελληνικότητας ἐξουσιαστικὴ τεχνολογία. ̓Απὸ τὴ στιγμὴ αὐτὴ ἡ ἐπὶ τῆς ̓Εξ-ουσίας παρήγαγυὺ κι ἕνα ἄλλο ἀνθρώπινη ὁμάδα ἄρχισε νὰ ὀλισθαίνη ἀπὸ τὴν συνταρακτικὸ ἱστορικὸ ἀποτέλεσμα, ποὺ ἀναλύει ὁ «Μετέωρος» στοὺς «Μετεωυρισμοὺς» τοῦ μετὰ οὐσία τῆς ἔναρξης τάξεως στὴν ἐξ-ουσία τῆς χεῖρας τεύχους τοῦ «Δ4αυλοῦ»: Τὴν μέσω τῆς πολιτικῆς παράνοιας. ἐπιστημονικῆς τεχνολογίας κατάργηση τοῦ ἑνὸς Καὶ στὸ σημεῖο ἀκριβῶς αὐτὸ ἐμφανίζεται ἐκ τῶν δύο ἀπαραιτήτων σκελῶν τῆς ἔννοιας ἕνα ἱστορικὸ παράδοξο: ̓Η ἐπιδίωξη τῆς ̓Εξ-ουσία -- τῆς μάζας. Σήμερα ἡ μηχανὴ δυνάμεως, ἐνῶ προὐποθέτει κατάργηση τῆς καταργεῖ τὴν ἱστορικὴ ἀναγκαιότητα τῶν ἐργατιἐλεύθερης ἀναζητήσεως τοῦ ἀληθινοῦ, γιατὶ ἡ κῶν χειρῶν ἀλλὰ καὶ συρρικνώνει τὴν ἀναγκαιότελευταία ἀνατρέπει τὴν ἄλλη προὐπόθεση τῆς τητα τῶν ἐπανδρωμένων ̓Υπηρεσιῶν -- μ ̓ ἕνα ἐζουσίας, τὸ πολιτικοπνευματικὸ δόγμα, ταυτόλόγω καταργεῖ τὸ ρόλο τοῦ δούλου. ̓Αλλὰ χρονα προὐποθέτει τὴν ἐπιστημονικὴ ἔρευνα, ἐξουσιαστὲς χωρὶς δούλους δὲν νοοῦνται (ῇ). γιατὶ αὐτὴ μόνο μπορεῖ νὰ προσφέρη μὲ τὶς σελ. 9499).