'Η ἑλληνικὴ «ἐκδίνήηση» Αν κυρίαρχη σταθερὰ τῆς ἑλληνικότητας εἶναι ἡ πάγια διάθεση γιὰ ἐλεύθερη ἀναζήτηση καὶ πραγμάτωση τοῦ ἀληθινοῦ χωρὶς ὑποκυιμε- νικὲς καὶ ἀντικειμενικὲς ἀναστολὲς -- σταθερά, τῆς ὁποίας προϊὸν ὑπῆρξε ἡ ἐπιστήμη, ἡ θεωρία, ἡ φιλοσοφία, ὁ στοχασμὸς γενικὰ καὶ, ἐν τέλει, ἡ ἀδογμάτιστη, ἀν-εξουσιαστικὴ καὶ ροϊκὴ πολιτι- κὴ θεωρία καὶ πολιτικὴ πρακτικὴ --, πρέπει νὰ παραδεχθοῦμε ὅτι στὸν σύγχρονο παρακμιακὸ πολιτισμό µας δύσκολα θὰ μποροῦσε κανεὶς ν᾿ ἀνεύρη ἐπιβιώσεις τοῦ ἑλληνικοῦ τρόπου θεωρή- σεως τῆς ζωῆς καὶ τοῦ κόσμου: Ἢ θεωρία, ἢ φιλοσοφία καὶ ὁ στοχασμὸς γενικὰ ἀπέβαλαν τὸν ἀδέσμευτο καὶ ἀν-ωφελιμιστικὸ χαρακτῆρα τοὺς καὶ τάχθηκαν στὴν ὑπηρεσία τοῦ σκοποῦ, μ᾽ ἄλλα λόγια ἔχασαν τὴν πρωταρχικὴ προὐπόθεση τῆς γνήσιας ἀναζητήσεως, ποὺ εἶναι ἡ ἐλευθερία. Ἢ πολιτικὴ θεωρία καὶ πρακτικὴ ἐγκλείσθηκε στὸ νάρθηκα τῆς ἁπλῆς ἐπιδιώξεως τῆς δυνάμε- ως, γεγονὸς ποὺ ἐξέτρεψε τὴν ἔλλογῃ λειτουργία τῆς ὁμάδας ἀπὸ τὴν κατὰ φύσιν ἱεράρχησι) της στὴν αὐθαίρετι καὶ παρὰ φύσιν σύγχρον) πολιτικὴ κατασκευή, τῆς ὁποίας ὡς πνευματικὸ θεμέλιο τίθεται τὸ πολιτικοκοινωνικὸ δόγμα καὶ ὡς σκοπὸς ἡ ἰσχὺς -- ἕνας σκοπὸς δηλαδὴ ποὺ ἀπὸ τὴ φύσι] του, τὴν καθαρὰ μεταφυσική, οὔτε αὐτοελέγχεται οὔτε αὐτοσυντηρεῖται. Ἢ βαθύτερη αἰτία, τὸ «πρῶτον κινοῦν» τῆς μεγάλης αὐτῆς ἱστορικῆς «ἐξαλλαγῆς» (τοῦ ἀφελληνισμοῦ δηλαδὴ τοῦ Πολιτισμοῦ) φαίνεται, στὴν ἔσχατι) διερεὐνησή τής, ὅτι εἶναι ἢ ραγδαία ὑπερανάπτυξῃ τοῦ ἐνστίκτου τῆς ἐπιβολῆς, τῆς τυφλῆς δηλαδὴ ὁρμῆς τοῦ ἀνθρώπου νὰ ἐπιβάλ- λεται. ΄ Η δίψα τῆς δυνάμεως, ἔμφυτο καὶ φυσικὸ γνώρισμα τῆς ζωῆς, προσέλαβε ἐν τούτοις τὶς διαστάσεις διαστροφῆς καὶ νοσηρότητας, ὅταν σὲ κάποια φάση τοῦ παρελθόντος γέννησε τὶς «τεχνικὲς» τῆς πρανματώσεώς τῆς, δηλαδὴ τὸ δόγμα, τὴν ὀργάνωσῃη, τὸν οἰκονομισμὸ καὶ τὴν ἐξουσιαστικὴ τεχνολογία. ᾿Απὸ τὴ στιγμὴ αὐτὴ ἡ ἀνθρώπινη ὁμάδα ἄρχισε νὰ ὀλισθαίνη ἀπὸ τὴν οὐσία τῆς ἔναρξης τάξεως στὴν ἐξ-ουσία τῆς πολιτικῆς παράνοιας. Καὶ στὸ σημεῖο ἀκριβῶς αὐτὸ ἐμφανίζεται ἕνα ἱστορικὸ παράδοξο: ᾿Η ἐπιδίωξη τῆς δυνάμεως, ἐνῶ προὐποθέτει κατάργηση τῆς ἐλεύθερης ἀναζητήσεως τοῦ ἀληθινοῦ, γιατὶ ἡ τελευταία ἀνατρέπει τὴν ἄλλη προὐπόθεση τῆς ἐζουσίας, τὸ πολιτικοπνευματικὸ δόγμα, ταυτό- χρονα προὐποθέτει τὴν ἐπιστημονικὴ ἔρευνα, γιατὶ αὐτὴ μόνο μπορεῖ νὰ προσφέρη μὲ τὶς ἐφαρμογές τῆς μιὰ ἄλλη, ἀπολύτως ἐπίσης ἀπαραίτητι) προὐπόθεση τῆς δυνάμεως, τὴν τεχνολογία. Τὸ δίλημμα γιὰ τὴν ᾿Εξ-ουσία εἶναι δραματικό: Καταργώντας τὴν ἐλεύθερη ἐπιστημονικὴ ἀναζήτηση, χάνει τὴν τεχνική τῆς ἰσχύ, καὶ συνεπῶς αὐτοκαταργεῖται ἡ Ίδια: καὶ ἐπιτρέπο- ντας τὴν ἐλεύθερῃ ἐπιστημονικὴ ἀναζήτι]σι], ἀνατρέπει τὸ ἐξουσιαστικό της δόγμα, καὶ συνεπῶς πάλι αὐτοκαταργοῖται ἡ ἴδια. Μιὰ θανάσιμη ἐσωτερικὴ ἀντινομία κατατρώγει τὰ σπλάγχνα τῆς ᾿Εζουσίας, ἀντινομία τῆς ὁποίας ἐν τέλει πικροὶ καρποὶ εἶναι ὅλα τὰ παρανοϊκὰ συμπτώματα ποὺ κατατρύχουν τὴ σύγχρον!] φιλοσοφία, τέχνη, θεωρία, πολιτικὴ καὶ κοινωνι- κ πρακτικὴ καὶ σὲ τελευταία ἀνάλυσι] ὄλες τὶς μορφὲς ἀτομικῆς καὶ ὁμαδικῆς ζωῆς τοῦ παρα- νοϊκοῦ πολιτισμοῦ μας. Καὶ βέβαια πρόθεση τῆς ᾿Εξ-ουσίας εἶναι νὰ μὴν αὐτοκτονήση, δὲν πρέπει νὰ ὑπάρχῃ καμμιὰ ἀμφιβολία γι᾿ αὐτό: Θά προσπαῦθῆ µέχρι τέλους νὰ «συμβιβάζη τὰ ἀσυμβίβαστα», νὰ νοθεύι) δηλαδὴ τὴν ἐπιστήμη μὲ τὴν ἐξουσιαστικὴ σκοπιμότητα, ἀλλὰ ταυτόχρονα ν᾿ ἀπελευθερώ- ν τὴν ἐπιστήμη ἀπὸ τὴν ἐξουσιαστικὴ δουλεία, γιὰ νὰ μπορῆ ἢ ἔρευνα νὰ κατακτᾶ ἀλήθειες ποὺ παράγουν ἰσχύ. ᾿Εν τέλει ἡ ἐλεύθερη ἔρευνα, ἢ) πεμπτουσία αὐτὴ τῆς ᾿Ελληνικότητας, τῆς “Ελληνικότητας ποὺ τόσο καταπολεμήθηκε, κατασυκοφαντήθηκε, καταδιώχθηκε καὶ μισηθη- κε ἀπὸ τὴν ᾿Εξουσία, προβάλλει ἀέρινη ἀλλ᾽ ἀδυσώπητη, χαμογελαστὴ ἀλλ᾽ ἄτιγκτη, αἷμό- φυρτη ἀλλὰ πανίσχυρη, ἡττημένη ἀλλ᾽ ἀκατανί- κητὴ - μὲ μιὰ λέξη προβάλλει σὰν μοναδικὴ ἐλπίδα, γιὰ νὰ ἀπαλλαγῇ ὁ ἄτυχος κόσμος μας ἀπὸ τὸ θανάσιμο ἀγκάλιασμα τῶν παραφρόνων ἐχθρῶν τοῦ Πολιτισμοῦ. ΑΙ Υ.Γ. Ἢ καταλυτικὴ ὁράση τῆς ᾿Ελληνικότητας ἐπὶ τῆς ᾿Εξ-ουσίας παρήγαγυὺ κι ἕνα ἄλλο συνταρακτικὸ ἱστορικὸ ἀποτέλεσμα, ποὺ ἀναλύει ὁ «Μετέωρος» στοὺς «Μετεωυρισμοὺς» τοῦ μετὰ χεῖρας τεύχους τοῦ «Δ4αυλοῦ»: Τὴν µέσω τῆς ἐπιστημονικῆς τεχνολογίας κατάργηση τοῦ ἑνὸς ἐκ τῶν δύο ἀπαραιτήτων σκελῶν τῆς ἔννοιας ᾿Εξ-ουσία -- τῆς μάζας. Σήμερα ἡ μηχανὴ καταργεῖ τὴν ἱστορικὴ ἀναγκαιότητα τῶν ἐργατι- κῶν χειρῶν ἀλλὰ καὶ συρρικνώνει τὴν ἀναγκαιό- τητα τῶν ἐπανδρωμένων ᾿Υπηρεσιῶν -- μ᾽ ἕνα λόγω καταργεῖ τὸ ρόλο τοῦ δούλου. ᾿Αλλὰ ἐξουσιαστὲς χωρὶς δούλους δὲν νοοῦνται (ῇ). σελ. 9499).