ἢ ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ ἢ Φιλοσοφία τῆς σύγχρονης πολιτικῆς ̓Ιστορίας Δὲν ὑπάρχει ̓/ςζ-ουσία χωρὶς μᾶζα οὔτε μᾶζα χωρὶς ̓Εξ-ουσία. ̓Η ἐκτροπὴ τῆς κατὰ φύσιν ἱεραρχήσεως τῆς ἀνθρώπινὴς ὁμάδας πρὸς τὸ νεώτερο ἐκφυλιστικὸ πολιτικὸ φαινόμενο, ποὺ ἔγκειται ἀκριβῶς στὸν αὐθαίρετο διαχωρισμὸ μεταξὺ ἐζουσιαστῶν καὶ ἐξουσιαζόμενων -- διαχωρισμὸ ποὺ δὲν ἀντικατοπτρίζει τὴν φυσικὴ διαφοροποίησι) καὶ ἀνισότητα μεταξὺ τῶν ἀτόμων, ἀλλ ̓ ἀντίθετα τὴν βιάζει μὲ τὴν πνευματικὴ βοήθεια τοῦ δογματισμοῦ καὶ τὴν ὑλικὴ στήριζη τῆς ἐξουσιαστικῆς ἰσχύος -- ἔχει ὑποχρεωτικὰ δύο σκέλη: τὸ ἐνεργοῦν καὶ τὸ ἐνεργούμενο, ἢ) τὴ θέληση καὶ τὴν ὑποταγή, ἢ τὴν ἐπιβολὴ καὶ τὴν ἀποδοχι της. Τὸ δεύτερο αὐτὸ σκέλος ἔπαιζε ἕως τώρα ζωτικὸ ἱστορικὸ ρόλο στὴν αὐτοσυντήρηση τῆς διπολικῆς ἐὑζουσιαστικῆς κατασκευῆς: "ταν ὁ ἀπολύτως ἀἁπαραίτητος ἐντελεστικὸς βραχίων τῆς ̓ὥουσίας. Ἢ μᾶζα παρεῖχε τὴν δύναμι) τῆς γιὰ τὴν ὀργάνωσι καὶ τὴν παρα)κυγ}, τὶς καίριες αὐτὰς προϊποί)έσεις γιὰ τὴν ἐπιβίωση τῆς ἐςουσιαστικῆς τάξεως πραγ μάτων. ἂν ἡ μᾶζα ἔπαυε νὰ «δουλξύ!»», αὐτόματα στόρους ἢ πι)}ὴ τῆς διοικητικῆς καὶ οἰκονομικῆς ἰσχύος. ̓Ο ὑπάλληλος, ὁ στρατιώτης, ὁ ἐργάτης ἧταν οἱ θεμελιώδεις λίθοι τοῦ ἐζουσιαστικοῦ οἰκοδομήματος. Αν καταρ}οῦντο, τὸ οἰκοδόμημα ()ὰ ἔχανε τὸ ἔδαφος κάτω ἀπὸ τὰ πόδια του καὶ θὰ κατέρρευ. κεῖνο ποὺ συμβαίνει στὴν νυώτερῃ καὶ ἰδίως τὴ σύγχρον!) ἀνθρώπινι) ἱστορία εἶναι κυριότατα ἢ σταδιακὴ ἀντικατάστα- σι] τοῦ ρόλου τοῦ ἐξουσιαζόμενου ἀπὸ τὰ προϊόντα τῆς τεχνολο)ίας. Η «μηχανὴ» στὴν κλασσικὴ μορφή τῆς πυριώρισε ἀρχικὰ τὴν ἀνάγκη τῶν ἐρ)ατικῶν χειρῶν καὶ στὴν προι)μένη ἐξζέλιζή τῆς τὴν κατάργησε [) τείνει νὰ τὴν καταρ)ήσι] ἐντελῶς. Σήμερα ἡ γεωργικὴ καὶ βιομηχανικὴ παραγ }})} εἶναι ὑπόθεση, κατὰ μέγιστο μέρος, τῆς μηχανῆς καὶ κατὰ ἐλάχιστο τοῦ ἀνθρώπου-ἐκτελεστῆ. Καὶ ὅλοι μποροῦμε πιὰ νὰ προβλέψουμε μὲ βεβαιότ]τα ὅτι εἶναι πολὺ κοντὰ ἡ μέρα ποὺ μὲ τὴν αὐτόματι) ἠλεκτρονικὴ τεχνολογία ἡ μᾶζα θὰ εἶναι ἀπολύτως ἄχρηστη σ ̓ ὁτιδήποτε δημιουργεῖ τὴν οἰκονομικὴ ἐζουσιαστικὴ ἰσχύ. ̓Αλλὰ ἡ προηγμένη τεχνολογία τῶν ἠλυκτρονικῶν ἐγκεφάλων ἐπιφέρει ταχύτατα καὶ ἕνα ἄλλο ἀπροσδόκητο ἀποτέλεσα, ποὺ μέρα μὲ τὴν ἡμέρα γίνεται πιὸ αἰσί))τό. Καθιστᾶ περιττὴ τὴν ἀνθρώπινη προσφορὰ στὶς λεγόμενες ̓Υπηρεσίος, στὴν ὀργανωτικὴ δηλαδὴ ὑποδομὴ τῆς ̓“βξ-ουσίας. Σήμερα ἐν πολλοῖς, αὔριο κατὰ τὸ πλεῖστον καὶ μεθαύριο ἐν ὄλῳ ὁ δημόσιος ἢ) ἰδιωτικὸς ὑπάλληλος - ἐκτελεστής, ὁ στρατιωτικὸς - ἐκτελεστής, ὁ μεσαῖος καὶ κατώτερος ἐπιστήμων - τεχνοκράτης παρεχώρησαν ἢ θὰ παραχωρήσουν τὴ θέσι) τους στόν «κομπιοῦτερ» ἢ τὸ «ρομπότ». ́Ο ρόλος τους ἀπέρῃ ἢ 0 ̓ ἀποίῇ ἀρχικὰ «διακοσμητικὸς» καὶ ἐν τέλει οὐσιαστικὰ ἀνύπαρκτος. Βρισκόμαστε τώρα ἀκριβῶς στὸ μεταίχμιο τῆς νέας ἱστορικῆς «πολιτικῆς» ἐποχῆς: Ἢ ̓Εξουσία ἐπὶ τοῦ παρόντος