ἢ ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ ἢ Φιλοσοφία τῆς σύγχρονης πολιτικῆς ᾿Ιστορίας Δὲν ὑπάρχει ᾿/ςζ-ουσία χωρὶς μᾶζα οὔτε μᾶζα χωρὶς ᾿Εξ-ουσία. ᾿Η ἐκτροπὴ τῆς κατὰ φύσιν ἱεραρχήσεως τῆς ἀνθρώπι- νὴς ὁμάδας πρὸς τὸ νεώτερο ἐκφυλιστικὸ πολιτικὸ φαινόμενο, ποὺ ἔγκειται ἀκριβῶς στὸν αὐθαίρετο διαχωρισμὸ μεταξὺ ἐζου- σιαστῶν καὶ ἐξουσιαζόμενων -- διαχωρι- σμὸ ποὺ δὲν ἀντικατοπτρίζει τὴν φυσικὴ διαφοροποίησι) καὶ ἀνισότητα μεταξὺ τῶν ἀτόμων, ἀλλ᾽ ἀντίθετα τὴν βιάζει μὲ τὴν πνευματικὴ βοήθεια τοῦ δογματισμοῦ καὶ τὴν ὑλικὴ στήριζη τῆς ἐξουσιαστικῆς ἰσχύος -- ἔχει ὑποχρεωτικὰ δύο σκέλη: τὸ ἐνεργοῦν καὶ τὸ ἐνεργούμενο, ἢ) τὴ θέληση καὶ τὴν ὑποταγή, ἢ τὴν ἐπιβολὴ καὶ τὴν ἀποδοχι της. Τὸ δεύτερο αὐτὸ σκέλος ἔπαιζε ἕως τώρα ζωτικὸ ἱστορικὸ ρόλο στὴν αὐτοσυ- ντήρηση τῆς διπολικῆς ἐὑζουσιαστικῆς κατασκευῆς: "ταν ὁ ἀπολύτως ἀἁπαραί- τητος ἐντελεστικὸς βραχίων τῆς ᾿ὥου- σίας. Ἢ μᾶζα παρεῖχε τὴν δύναμι) τῆς γιὰ τὴν ὀργάνωσι καὶ τὴν παρα)κυγ}, τὶς καίριες αὐτὰς προϊποί)έσεις γιὰ τὴν ἐπι- βίωση τῆς ἐςουσιαστικῆς τάξεως πραγ μά- των. ἂν ἡ μᾶζα ἔπαυε νὰ «δουλξύ!»», αὐτόματα στόρους ἢ πι)}ὴ τῆς διοικητικῆς καὶ οἰκονομικῆς ἰσχύος. ᾿Ο ὑπάλληλος, ὁ στρατιώτης, ὁ ἐργάτης ἧταν οἱ θεμελιώ- δεις λίθοι τοῦ ἐζουσιαστικοῦ οἰκοδομήμα- τος. Αν καταρ}οῦντο, τὸ οἰκοδόμημα ()ὰ ἔχανε τὸ ἔδαφος κάτω ἀπὸ τὰ πόδια του καὶ θὰ κατέρρευ. κεῖνο ποὺ συμβαίνει στὴν νυώτερῃ καὶ ἰδίως τὴ σύγχρον!) ἀνθρώπινι) ἱστορία εἶναι κυριότατα ἢ σταδιακὴ ἀντικατάστα- σι] τοῦ ρόλου τοῦ ἐξουσιαζόμενου ἀπὸ τὰ προϊόντα τῆς τεχνολο)ίας. Η «μηχανὴ» στὴν κλασσικὴ µορφή τῆς πυριώρισε ἀρχικὰ τὴν ἀνάγκη τῶν ἐρ)ατικῶν χειρῶν καὶ στὴν προι)μένη ἐξζέλιζή τῆς τὴν κατάργησε [) τείνει νὰ τὴν καταρ)ήσι] ἐντελῶς. Σήµερα ἡ γεωργικὴ καὶ βιομηχα- νικὴ παραγ }})} εἶναι ὑπόθεση, κατὰ μέγι- στο μέρος, τῆς μηχανῆς καὶ κατὰ ἐλάχι- στο τοῦ ἀνθρώπου-ἐκτελεστῆ. Καὶ ὅλοι μποροῦμε πιὰ νὰ προβλέψουμε μὲ βεβαιό- τ]τα ὅτι εἶναι πολὺ κοντὰ ἡ μέρα ποὺ μὲ τὴν αὐτόματι) ἠλεκτρονικὴ τεχνολογία ἡ μᾶζα θὰ εἶναι ἀπολύτως ἄχρηστη σ᾽ ὁτιδήποτε δημιουργεῖ τὴν οἰκονομικὴ ἐ- ζουσιαστικὴ ἰσχύ. ᾿Αλλὰ ἡ προηγμένη τεχνολογία τῶν ἠλυκτρονικῶν ἐγκεφάλων ἐπιφέρει ταχύ- τατα καὶ ἕνα ἄλλο ἀπροσδόκητο ἀποτέλε- σα, ποὺ μέρα μὲ τὴν ἡμέρα γίνεται πιὸ αἰσί))τό. Καθιστᾶ περιττὴ τὴν ἀνθρώπινη προσφορὰ στὶς λεγόμενες ᾿Υπηρεσίος, στὴν ὀργανωτικὴ δηλαδὴ ὑποδομὴ τῆς ᾿“βξ-ουσίας. Σήμερα ἐν πολλοῖς, αὔριο κατὰ τὸ πλεῖστον καὶ μεθαύριο ἐν ὄλῳ ὁ δημόσιος ἢ) ἰδιωτικὸς ὑπάλληλος - ἐκτελε- στής, ὁ στρατιωτικὸς - ἐκτελεστής, ὁ μεσαῖος καὶ κατώτερος ἐπιστήμων - τε- χνοκράτης παρεχώρησαν ἢ θὰ παραχωρή- σουν τὴ θέσι) τους στόν «κομπιοῦτερ» ἢ τὸ «ρομπότ». ΄Ο ρόλος τους ἀπέρῃ ἢ 0᾽ ἀποίῇ ἀρχικὰ «διακοσμητικὸς» καὶ ἐν τέλει οὐσιαστικὰ ἀνύπαρκτος. Βρισκόμαστε τώρα ἀκριβῶς στὸ με- ταίχμιο τῆς νέας ἱστορικῆς «πολιτικῆς» ἐποχῆς: Ἢ ᾿Εξουσία ἐπὶ τοῦ παρόντος