ΑΚΡΟΒΟΛΙΣΜΟ Ι «Ποῦ πῆγαν οἱ Ἕλληνες,» Ποιά, ἐπιτέλους, εἶναι τὰ συμβάντα, ποὺ πρέπει νὰ τά παίρνει σοβαρὰ ὑπ ̓ ὄψῃ του ὁ λαός; Πῶς εἶναι δυνατόν, μὲ τὴν σύγχυση αὐτὴ ποὺ σκορπίζουν γύρω τους ὅλοι ὅσους ῥαφτίζουμες ὑπεύθυνους τῆς πολιτικῆς μας ζωῆς, νὰ σταθοῦμε ἤρεμοι καὶ νὰ σκύψουμο μὲ σοβαρότητα πάνω στὰ προβλήματά μας καὶ στὰ προβλήματα τοῦ τόπου μας; Απὸ ποιούς ἀρωο κύκλους, Κάθε ρορὰ ποὺ ὁ τόπος τοῦτος περνᾶ δύσκολες στιν μές, ρίχνονται σὰν ῥ0))αλικὰ διάφορα ἐκμαυλιστικὰ θέματα, μὲ μόνο σκοπὸ νὰ χαζέψουμεὺ κὐτάζοντας τὸν οὐρανό, ἐνῶ θὰ πηδᾶνε τὸ φράχτη τοῦ σπιτιοῦ μας οἱ δολιοφρί)ορεῖς κάθε ἀζίας τοῦ τόπου αὐτοῦ; | Πῶς εἶναι δυνατὸν γιὰ τὸν σφαγέα Χρ. βοῦσσο νὰ ζεσηκώνονται καὶ νὰ "νωματεύουν τέσσερεις καθηγητὴς τοῦ Συντα) ματικοῦ Δικαίοιυ» καὶ νὰ καταφέρονται ἐναντίον τοῦ Προέδρου τῆς Δημοκρατίας ὅτι: «παράβηκε τὸ Σύνταν μα» καὶ ἀκόμα ὅτι «δὲν ὑπακούει στὴν περὶ δικαίου συνείδηση τῶν πολιτῶν», ὅπως ἀπεφάνθῃ ὁ κ. 4. Τσάτσος, ἢ ὅτι «δὲν ὑπακούει στὸ λαϊκὸ περὶ δικαίου αἰσίλ]μα», ὅπως εἶπε ὁ κ. Κ. Μαυριᾶς; Πῶς ἀλι θεία ὁιαπίστωσαι’ οἱ κικ. καθηητὸς αὐτὴ τουλάχιστον τὴν δυσαρμονία τῆς ἀπόφασης τοῦ Προέδρου τῆς Δημοκρατίας μὲ τὸ λαϊκὸ περὶ δικαίου αἴσθι]α; [ἰναι ἀρκετὺς δηλαδὴ μερικὲς διαδηλώσεις μερικῶν πολιτῶν καὶ ἐλάχιστων καλλιτεχνῶν, «γνωστῶν» βεβαίως στὸ Πανελλήνιο, γιὰ νὰ βγεῖ τὸ σιμιπέρασμα τῆς ἀντίθθεσης τοῦ Προξόροι" «στὴν περί δικαίοι, συνείδηση τῶν πολιτῶν»; Γιατί ἀκόμη δὲν διατίθενται ἔτσι πλουσιοπάροχα οἱ χῶροι τῶν δημόσιων μέσων ἐπικοινωνίας (μέ ἐξαίρεση λι)οστὲς ἐφημερίδες) γιὰ θύματα ποὺ σκάβουν τὰ θεμέλια αὐτοῦ τοῦ τόπου, ὅπως εἶναι τὰ ἐθνικά μας θέματα, μὲ τὶς ἐδαφικὲς ἀξιώσεις τῆς Τουρκίας στὴν Κύπρο καὶ τὸ Αὐαῖο, τῆς Γιουνκοσλαβίας στὴ Μακεδονία, τῆς ̓Αλβανίας ποὺ ἐζοντώνει μεθοδικὰ τὴν ἑλληνικὴ μειονότητα τῆς Β. ̓Ηπείρου ἢ) τὰ θέματα τῆς παιδείας, ποὺ κι αὐτὰ ἀποτελοῦν τὸν πιὸ φοβερὸ φάκελο τῶν στοιχείων ποὺ ἐπιβάλλεται ἄμεσα νὰ γίνουν γνωστὰ, ὥστε νὰ καταλάβουμε ὅλοι ὅτι οἱ συνωμότες δὲν εἶναι οἱ δημιοτινιστὺς ἀλλὰ αὐτοὶ ποὺ χτυπᾶν στὰ θεμέλια γιὰ νὰ ἐξοντώσουν τὴν η λληνικὴ γλῶσσα: Καὶ διερωτᾶται κανεὶς πῶς θὰ καταλάβει ὁ λαὸς ὅτι ὑπάρχουν καντὰ προβλήματα, ὅπως αὐτὸ τῆς ἀργίας τῶν νέων, ποὺ γεννοβολάει ἀσταμάτητα μερικὲς ἀπ ̓ τὶς μάστιγες (βία - ναρκώτικά - ληστεία - πορνεία κ.ἄ.) ποὺ συντρίβουν κάθε ἐμπόδιο ποὺ στέκει στὸ σκοτεινὸ τώρα δρόμο τους. Πῶς, ὅταν λείπει ἡ σοβαρότητα καὶ συζητοῦνται «σενάρια» ἀνατροπῆς τοῦ Προύδρου τῆς 4]ονρατίις [« ῆθνος», 30.1.87) ὡς «παραβάτῃ» τοῦ Συντάγματος, νὰ 0ερε0Ι ὁ νέος σοβαρὰ τὰ «περὶ ἐμπολύκου μὲ τὴν αλῥανία»; Δὲν γνωρίζουν, ἐρωτᾶ ὁ νέος, οἱ ὑπεύθυνοι τὶ εἶναι σοβαρό; Ποιὸς ὁδιῷησι τὸν κ. Τρίτσι) στὸ φιάσκο τοῦ διαλόγου μὲ τοὺς μαθητές; Τί ἔκανε ὁ κ. Τρίτσης καὶ ἐνόχλησε, ώστε νὰ τὸν ἐκθέσουν ὡς φλύαρο καὶ σατράπη]; Ποιά ἀντιπολίτευσι) ἔχει τὴν τόλμη νὰ φωνάζει στὸ λαὸ ποιά εἶναι τὰ ἀληθινὰ αἴτια πού μᾶς ὁδιοῦν στὴν καταστροφή): Γιατί, ἂν δὲν εἶμαι μὲ τοὺς ἐζουσιαστὲς τῆς κυβέρνησης, θὰ πρέπει νὰ εἶμαι μὲ τοὺς ἐζουσιαστὲς τῆς ἀντιπολίτευσης (μικρῆς ἢ μεγάλης):