ΣΙ Γ. ΠΑΝΑΤΙΩΤΑΤΟΣ Τὰ οὐσιαστικά στὴν λογοτεχνία Τὸ ποσὸν καὶ τὸ εἶδος τῶν οὐσιαστικῶν μαρτυροῦν τὴ «φιλοσοφικὴ θέαν» τοῦ λογοτέχνου. Θαυμᾶστε, λοιπὸν, αὐτὴ τὴν κυρία στὰ, ἐξ ἀδιαβλήτου δειγματοληψίας (καὶ κατὰ σύγκρισιν πρὸς ἐκεῖνα ἄλλου ποιητοῦ), οὐσιαστικὰ τῶν «μεγάλων» Βρεττάκου καὶ Ρίτσου... Προσοχη: Μιλᾶμε γιὰ οὐσιαστικὰ μιᾶς ἐποχῆς ποὺ ἡ σκόπευσις τῶν (ἐναντίων ἤ οὐ...').... Τσερνόμπιλ καταργεῖ ̓Ακτινοβολία καὶ τὸ... «πυρηνικὸ ὅπλο»! Μιᾶς ἐποχῆς, ποὺ Μαρασμὸς εἶναι δικός της, ἀνεπίσχετος τρόμος... Ὅσο γιά τήν Ἔκρηξι, τί θάπτει τούς τάφους; Ποιὸς καλύπτει, σὲ «τούμπα», τοὺς τύμβους; "Α. Τὸ γεγονὸς πῶς ὁ λογοτέχνης (ἂς ἔχουμε ὑπ ̓ ὄψιν κυρίως τὸν ποιητή...), ὑπόχρεος ἐν πάση περιπτώσει στὴν κατάθεσιν «μύθου», καταφεύγει σὲ ὑλικὰ--μέσα-- ἐργαλεῖα ἐντεῦθεν τῶν συμπαντικῶν ὁρίων, σημαίνει πῶς γιᾶ ὁτιδήποτε κι ἂν μᾶς ὁμιλήσει, β ἀναφέρεται ἀφεύκτως σὲ πράγματα ἐπίσης ἐντεῦθεν τῶν συμπαντικῶν ὁρίων, σὲ «πράγματα τοῦ κόσμου», ἐπί τὸ ἐναργέστερον. "Αν, τώρα, σκεφθοῦμε πῶς ὁ λογοτέχνης ὄχι τὰ ἴδια αὐτά πράγματα, μὰ τὰ ὀνόματά τοὺς διακινεῖ προκειμένου νὰ συστήσει τὸ «μύθο» του, καταλαβαίνουμε εὔκολα τὸ λόγο γιὰ τὸν ὁποῖον θ ̓ ἀναφερθεῖ μόνον σ ̓ ὅσα ἐκ τῶν «πραγμάτων τοῦ κόσμου» (εἶχε τὴν ἐπάρκεια νᾶ) γνωρίζει τὸ ὄνομά τους! Γεγονὸς ποὺ ἑρμηνευμένο σωστά σημαίνει, πώς, ἀφοῦ μόνον τὰ οὐσιαστικὰ δηλώνουν--ὌΝομάζουν τὰ «πράγματα τοῦ κόσμου», ὁ λογοτέχνης μόνον δι ̓ αὐτῶν (δὲν ἔχει ἄλλο τρόπον!) μπορεῖ ̓ νὰ κατανομάζει τὰ ἀντικείμενα τὰ ὁποῖα (θέλησε---μπόρεσε --- εἶχε τὴν ἐπάρκεια νὰ) γνωρίζει!.. ̓Αποδεδειγμένως δέ, ἀφοῦ μόνον τὰ οὐσιαστικὰ διερμηνεύουν τὴν «ἀναφορά» του! (Οἱ λοιπὲς λέξεις του συνιστοῦν τὰ «περί τὴν ἀναφορά» του --- τουτέστι διατηροῦνται μόνον ὡς «προσδιοριστικὰ---δηλωτικὰ» ἰδιότητος, ἐνέργειας, κατάστασης, πάθους τῶν ἀντικειμένων στὰ ὁποῖα ἀναφέρεται)... "Αν, λοιπόν, δὲν ἀφήνουμε νὰ μᾶς διαφεύγει πῶς ὁμιλοῦμε γιὰ λογοτέχνην, ἀντιλαμβανόμεθα αὐτονόητον πὼς τὸ ἀναφερθὲν «γνωρίζει τὸ ὄνομά τους», σημαίνει ὄχι τὴ δυνατότητά του (λογοτέχνου) ν ̓ ἀναγνωρίζει τὴ λέξιν (ἄκρες---μέσες, συνήθως...), ὅταν τὴν διασταυρώνει σὲ κείμενα τρίτων, ἀλλᾶ τὴν ἐπάρκειάν του νὰ τὴν «ἔχει στὴν ἄκρη τῆς πέννας του» (ἐπάρκεια διόλου λιγότερη ἤ διαβλητὴ, ἂν «περνάει» μέσα ἀπὸ λεξικὰ καὶ λοιπὰ