ΤΟ αΝΕΚΔΟΤΟ ΔΙΗΓΗΜΑ ἢ ο ΤΟΥ «ἂν» ΗΑΝΟΣ ΜΠΑΡΔΗΣ ̓Αρκαδικὸς κῆπος στὴν ̓Αμερικὴ / ̓αντὶ τυπικοῦ διηγήματος, δημοσιεύουμε στὸ τεῦχος αὐτὸ τὴν ἀνέκδοτῃ ζωντανὴ ἀρήγηση ποὺ ἀπέστειλε στὸ «Δαυλό» ἀπὸ τὴν ̓Αμερικὴ ὁ διαπρεπὴς κοινωνιολόγος καὐιηῤητῆς τοῦ ἀπνεπιστημίου τοῦ Τολέὃο, Οχάιο, ΗΠΑ καὶ ἀρχιεκδότης τῶν διεθνῶν ἐπιθεωρήσεων [πίεγπαίϊίοπαί 50ΟἰΔ! δείεποθ Κενίεν καὶ Ππίεγπα(ἰοπα] ουγπα!. οπ νοῦ ἤεαθοθὸ ὁρ. Πᾶνος Μπάρδης/. βερτη --- σὰν τοῦ Λάγιου τοὺς γεροὺς ὤμους (ἂν κι ὁ Λάγιος κι ἐγὼ τότε φορούσαμε «τριβώνια πολύθυρα»). Κι ̓ ἔτσι, τζιουβέρα ἡ πλάτη μου τότε, τζιουβέρα καὶ τώρα. ̓Ο κήπος-αὐλή μου, λοιπόν, ἔχει μιὰ γιγάντια μουριὰ κι ὀχτὼ ὄμορφα μὴ ὁπωροφόρα δέντρα, στὰ ὁποῖα ἔχω δώσει τὰ ὀνόματα τῶν ἐννέα Μουσῶν. ̓Επίσης, δεκαπέντε κληματαριὲς --σὰν τὶς βολίτσες τῆς Πέρα-Μεριᾶς, σἂν τὶς ἀλεποῦδες τῆς ̓Αχλαδίτσας, σἂν τὰ κεχριμπάρια τοῦ Κοπρινίκου. Καὶ σκαρφαλώνουν ὄλες τους στὰ δέντρα καὶ στὴν εἴσοδο τοῦ σπιτιοῦ μου καὶ μὸ κάνουν νὰ τραγουδῶ μὸ πάθος καὶ νοσταλγία: «Αὐλόπορτα βαρειά, ποὺ στολίζει ἡ μουριὰ κι ἡ κληματαριά!» Καὶ δὲν ἔχομε μόνο «Τῆς ́Αγια-Μαρίνας ῥῶγα, τ ̓ ̓Αγιο-Λιῶς σταφύλι καὶ τῆς Παναγιᾶς κοφίνι». Τὰ σταφύλια μου κοκκινίζουν πιὸ νωρὶς καί μερικὰ διαρκοῦν μέχρι τὸν ̓Οκτώβριο! Μὰ τὸ μεγαλύτερο θαῦμα εἶναι τὰ ὁπωροφόρα δέντρα μου, ποὺ τὰ φύτεψα σἂν ἀκραιφνὴς λάτρης τῆς Πομόνας καὶ τῆς Φλώρας: Μιά κουμπουλιά, μιὰ ῥοδακινιά, δυὸ μηλιές μιὰ κυδωνιά, μιὰ βερυκοκκιά, δυὸ ἀχλαδιὸς (σὰν κι ̓ αὐτὲς στὸ ̓Αλώνι τοῦ Μπάρδη), δυὸ κορασιὲς (σὰν τοῦ Μπαρμπαγιάννη στὴ Στεριανόβρυση) καὶ (θαῦμα θαυμάτων!) μιὰ μαγικὴ συκιά, ποὺ τὰ σῦκα τῆς στάζουν μέλι μέχρι τὰ μέσα τοῦ Νοεμβρίου. (Πρὶν ἔλθουν τὰ χιόνια, χτίζω συρμάτινο πύργο γύρω τῆς, τὸν γεμίζω Οἱ «Βραγιὲς» τοῦ Μίμη τοῦ Κουκουζῆ ἦταν ὄνειρο. Πράγματι, τὸ ὑπέροχο ἄρθρο του μοῦφερε δάκρυα στὰ μάτια!.. Μὰ ὁ Σωκράτης τοῦ χωριοῦ μας, ὁ Μέγας Γιάννης Χούπας, μᾶς ἐνέπνευσε πιό πολὺ ἀπ ̓ ὅ,τι ὁ Μίμης ἴσως νομίζει. Οἱ βραγιές του δὲν κούρσεψαν μόνο τὴν ἀττική γῆ. Ἔχουν εἰσβάλει ἀκόμη καὶ στὴν ̓Αμερική! Τὸ σπίτι μου ἀπέχει ἕνα μόνο χιλιόμετρο ἀπ ̓ τὸ Πανεπιστήμιο τοῦ Τοἱεάο. Η αὐλή μου δὲν εἶναι μεγάλη. Μά. παρὰ τὶς ἐπιστημονικές, συγγραφικὸς καὶ ἐκδοτικές μου ὁραστηριότητες, νά ἰδῆτε τί ἀδιόρθωτος. τί μανιώδης «αγρότης» ποὺ εἶμαι ἀκόμη! Ποῦ νὰ μ ̓ ἔβλεπε ὁ Ντουντούμῆς, γιὰ νὰ φωνάξῃ: «Μαννούλα μου! Ἕνας Πάνος, δέκα ζευγολάτες τῆς Κερέσοβας!» Καὶ τὰ ἐργαλεῖα μου, μόνο τρία: πελώριος κασμᾶς, μυριόδοντο πριόνι καὶ κυκλώποια ψαλίδια. Τζιουβέρα; Τί τζιουβέρα; Ἢ ἅγια Μάννα μου, ποὺ μὲ γαϊδουροφόρτωνε στὴ Χοτοῦζα καὶ στὶς Σελῖνες, μοῦκανε τὴν πλάτη τζιουβέρα τρικού-